Brussel/Bruxelles

12 woensdag okt 2016

Posted by in Europa

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Brussel. Ik kom er net weer vandaan. Een groot congres met allerlei startups uit Europa. Startups die, net als mijn bedrijf, een grant hebben gekregen vanuit de EU om ondernemers in Europa te stimuleren. En dat heeft effect. Als ik zie welke bedrijven en bedrijfjes vertegenwoordigd waren dan kijk ik toe in diep respect.

Een zaal bomvol met vaak jonge ondernemers die een duwtje in de rug nodig hebben. Veel energie maar weinig focus. Zoveel ideeën, zoveel kennis in Europa. Je wordt er stil van. En trots. Hier doet de door velen verfoeide EU heel goed werk. Maar weinigen die dit zien.

Maar Brussel, de stad, hoe zit het daar mee?

Na ongeveer een uur rondrijden langs afzettingen, wegomleggingen et cetera kwam ik aan bij station Bruxelles Midi. Daar was ook mijn hotel. Op de grens van Anderlecht en Sint Gillis.

Rijdend door Brussel viel me een aantal dingen op.

Bij ieder stoplicht staan bedelaars. Van oudere mannen tot aan jonge vrouwen met een kind op hun arm. Er zijn veel stoplichten in Brussel en er zijn dus veel bedelaars. Op straat vind je hen ook. Onder een afdak van een gebouw, een soort galerij, hadden twee zwervers een huiskamer gebouwd. Banken en een stoel in carré opstelling, dekens ertussen en slapen maar. De hond had ook een plek. Overdag waren ze niet thuis. Bedelaars dus.

2016-10-10-17-00-03-1

Er is erg veel bewaking door de hele stad. Straten zijn afgezet met betonblokken (mijn navigatie verzocht mij door de blokken heen te rijden). Heel veel militairen op drukke plaatsen. Bij het station bijvoorbeeld op ieder hoek, althans overdag.

’s Avonds waren er geen militairen te bekennen. De wijk waar ik ging wandelen, op zoek naar een restaurant, kende ik al een beetje. Nog niet zo lang geleden was ik in Sint Gillis geweest. Het viel me niet mee. Op twee manieren. Ten eerste kon ik geen restaurant vinden. Waar ik in bijvoorbeeld Parijs weet dat, in welk arrondisement je ook bent, je kunt eten in een brasserie, is dat in Brussel anders. Het kan ook aan mij liggen natuurlijk, maar straat na straat bood geen brasserie. Tegenover het station was een aantal brasseries, verlicht door TL buizen of de moderne variant daarvan. Niet echt aantrekkelijk.

Daarnaast hing er een nare sfeer. Hangende mensen, groepjes schreeuwende mannen. Schreeuwend met elkaar en naar elkaar. Spanning op straat. In de shopping mall bij het station was het niet veel beter. Het voelde niet goed. Zoals ooit mijn pastoor zei: “de Goede Geest kun je niet aantonen, maar je weet wel precies wanneer die er niet is”. De Goede Geest hing niet in Sint Gillis over de wijk.

Een wijk met grote armoede. Je kijkt naar de huizen, de staat waarin ze verkeren. Niet onderhouden. Gestapelde woonblokken. Vaak geen gordijnen maar lappen achter de ramen. De winkels zijn alle van de soort “veel voor weinig”. Afgestemd op de portemonnee van de buurtbewoners.

Het contrast is dus enorm. Een luxe hotel volgepakt met zakenmensen die ’s morgens uitgebreid lunchen en daarna zich snellen naar hun afspraak. Een wijk waarin rijkdom of zelfs gewone welvaart ver te zoeken zijn.

Dit is Brussel. De hoofdstad van de EU. Waar EU ambtenaren zich uit de naad werken om start ups een zetje te geven. Waar dezelfde ambtenaren weten dat ze door grote groepen burgers van die EU gewantrouwd of zelfs gehaat worden. Brussel waar men ieder moment een nieuwe aanslag verwacht. Waar in Molenbeek een infrastructuur is voor terroristen. Waar militairen op hoeken staan met mitrailleur en helm aan de riem. Waar bedelaars zo ongeveer het raampje van je auto opentrekken. Brussel waarover Brel ooit zo mooi zong. De vergangenheid.

Brussel is het levende bewijs van een verscheurd Europa.

 

 

Waardeloze wegkijkers

28 woensdag sep 2016

Posted by in Durf te denken

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Wegkijkers. Zo worden mensen genoemd die de problemen van de multiculturele samenleving negeren of goedpraten. Linkse wegkijkers. Goedmenschen. Gutmenschen. Politiek correcten. Allerlei namen voor dezelfde groep. Niet best in ieder geval.

Allemaal mooi, maar deze bewoordingen worden gebruikt door rechtse wegkijkers, rechtse Schlechtmenschen. Politiek incorrecten. Niet best in ieder geval.

Wat is er aan de hand namelijk?

Laat ik eerst maar eens de eerste groep bekijken. De naïeven. Die groep bestaat. Het zijn mensen die zeggen dat terreur niets met de islam te maken heeft, omdat islam staat voor vrede. En dat terwijl ISIS zichzelf islamitisch noemt. Dan moet de conclusie toch wel zijn dat het er alles mee te maken heeft. Ze vergoelijken straatterreur door te zeggen dat wij vroeger ook geen lieverdjes waren. Terwijl het tuig hele buurten onveilig maakt. Je zult er maar wonen en je onveilig voelen. Over vluchtelingen wordt bijna lyrisch gedaan, alsof het allemaal mensenrechtenactivisten zijn die hier naartoe vluchten. En het is allemaal niet waar. Naïef zijn deze mensen omdat je door te zwijgen het probleem niet wegmaakt. Integendeel: het probleem wordt groter. Je moet nooit zwijgen over misstanden, je moet ze gewoon benoemen. Ook en misschien wel juist als die misstanden botsen met je mensbeeld.

Dat zit deze mensen in de weg: hun mens- en wereldbeeld.

De tweede groep is niet veel beter. De bozen en bangen. Het zijn mensen die zeggen dat álles met islam te maken heeft. Die voorbijgaan aan het feit dat het tuig ook gewoon pubers zijn die de boel willen opkloten. Die ieder opstootje door niet Nederlanders (met 24 Nederlandse voorouders dan) uitvergroten tot een “zie je wel” en zwijgen over de shit van Nederlanders met wel 24 Nederlandse voorouders. Die “daar moet een piemel in” schreeuwers tot geuzen weten te maken. Die de feiten niet accepteren. Dat je bijvoorbeeld de koran niet uit huizen kúnt halen. Dat er geen tsunami is gekomen. Dat het aantal asielzoekers ver achterblijft bij de zwarte voorspellingen. Maar ook dat er moslims zijn die zich doodschamen, die gewoon hier lekker willen wonen en leven. Moslims die niet willen dat wij allen onder de sharia zullen leven. De bozen en bangen die wegkijken van alles wat niet overeenkomt met hun mening. Die mensen die anders denken dom vinden. Omdat die mensen en hun meningen niet passen in hun mensbeeld.

Dat zit deze mensen in de weg: hun mens- en wereldbeeld.

We hebben dus twee groepen in de samenleving die niet met elkaar praten, elkaar weigeren te horen. Beide groepen zijn beperkt in opvatting, zicht op de werkelijkheid en intelligentie. Beide groepen zullen Nederland geen millimeter verder helpen. Zij zorgen voor scheiding van geesten en mensen en groepen. Een maatschappij is niet gebaat bij polarisatie.

De oplossing is niet simpel, maar wel haalbaar.

Kijk in de spiegel en bedenk dat je eigen wereldbeeld beperkt en bevooroordeeld is. Dat de oplossing ligt in het gesprek met elkaar. In opschuiven van perspectief. In het compromis. Dat dat moet omdat het niet anders kan. Dat de multiculturele samenleving een feit is en dat dat al eeuwen zo is en zo zal blijven. Dat er groepen oververtegenwoordigd zijn in de misdaadstatistieken en dat dat moet worden aangepakt. Door praten én door snoeihard optreden. Dat niet alle mensen tot het goede geneigd zijn. En dat niet alle mensen slecht en egoïstisch zijn. Dat de werkelijkheid heel complex is en onoverzichtelijk en dat het niet overzichtelijker wordt door te polariseren. Dat de snelle simpele oplossing vrijwel nooit de oplossing is. Althans, als je een samenleving wilt zijn waarin het nog redelijk goed toeven is.

De oplossing is haalbaar omdat je bij jezelf moet beginnen en dat dat altijd kan. Een ander veranderen is moeilijk, jezelf veranderen kan.

De oplossing is niet simpel omdat beide groepen zich niet kunnen voorstellen dat ze het beide bij het verkeerde eind hebben.

Waar geen twijfel is, stopt ieder denken.

E-Bikes galore

26 maandag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Wegrijdend van een parkeerplaats in een zijstraat nader ik een hoofdweg. Ik kijk naar links en zie een bejaarde op een fiets aankomen. Op afstand. Ik trek op en bijna zit ie boven op mijn motorkap. Ik heb een geheel zelfstoppende auto dus dat ging goed. Het was een bejaarde op een elektrische fiets, een E-bike.

Dat was denk ik een jaar of anderhalf geleden. De verrassing was groot. Nu, niet eens heel veel verder in de tijd, wordt ik continu links en rechts ingehaald. Fietsers die met lome tred op hun fiets de 45 kilometer per uur halen. Op tamelijk smalle fietspaden.

Er valt me wel het een en ander op aan die fietsers.

Allereerst dat zij hun gedrag en reflexen nog niet hebben afgestemd op die snelheid. Soms schrikken zij er zelf van dat ze al op het kruispunt zijn aanbeland. Daarnaast valt me op hoe weinig geduld zij hebben met andere fietsers. Je wordt aan de kant gebeld en gevloekt als je niet snel genoeg aan de kant gaat. Het haalt niet direct het beste in de mens naar boven.

Nu ken ik wat mensen met zo’n  ding. Ooit het alleenrecht van hoogbejaarden en nu een fiets voor eenieder. Jonge mensen, althans middelbare mensen die ook op zo’n fiets rondrijden door het dorp. Zij zijn er blij mee want zo beweeg je toch nog en je komt er ver mee.

Het is wat ik noem passieve activiteit. Het doet me denken aan de tijd dat ik in een verpleeghuis werkte en mensen na een CVA weer moesten leren bewegen. Daarmee begon je ook passief actief. De benen werden op pedalen bevestigd en draaien maar. Goed voor de doorbloeding et cetera. Heel therapeutisch in ieder geval. Dat beeld heb ik tegenwoordig als ik weer iemand traag meebewegend, schijnbaar zonder inspanning hoge snelheden zie bereiken. Het verpleeghuis.

Nederland raakt verstopt met E-bikende mensen  op snelheid. Misschien dat een gecertificeerd oranje helmpje een idee is. Ik weet het niet. Het wachten is op de kinder E-bike.

Gezegend is een land waar in een jaar bijna 300.000 van dit soort fietsen aangeschaft wordt.

Veel te klagen hebben we niet. Hoogstens over gedrag.

Orgaandiefstal

15 donderdag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Ik schrok me dood. Figuurlijk dan gelukkig. Op Twitter las ik een bericht dat de overheid in de orgaanhandel gaat. Geheel tegen onze wil wordt na onze dood ons lichaam leeggehaald om onze organen te oogsten. Ook merkte een tweep op dat het moment dat we dood worden verklaard, steeds vroeger komt te liggen. Dat we wellicht niet eens helemaal dood zijn en dat we dan al worden leeggehaald. Orgaanhandel om winst te maken. De gekkies waren ook weer wakker.

En dat allemaal door een wetsvoorstel van D66 waarin verankerd ligt dat iedereen orgaandonor is tenzij je bezwaar aantekent. Andersom dan nu het geval is.

Dit voorstel is ingegeven door een gebrek aan donoren. Hoeveel campagnes er ook worden gevoerd, er blijft een tekort aan organen voor transplantatie. D66 maakt al jaren duidelijk dat zij wil dat iedereen default donor is, zoals het in meerdere landen al gebruikelijk is.

De kern van de zaak: donor ben je vrijwillig, uit overtuiging en zonder eigenbelang. Je besluit op een dag dat je orgaandonor wilt zijn na je dood. Je gaat er vanuit dat die dood nog 91 jaar van je wegblijft en dat als hij komt de artsen die objectief vaststellen. Je geliefden weten van je donorcodicil, zodat daarover geen discussie hoeft te ontstaan. Dat vergt nogal wat dus. Je moet het ook echt willen en echt doen.

Ik weet dat ik jarenlang geen donor wilde worden. De gedachte dat mijn lichaam geschonden terug zou keren tot de natuur vond ik onverdraaglijk. Ik stelde dat, omdat ik er negen maanden over had gedaan heel te worden, ik vanuit het geheel in negen maanden tot niets wilde teruggaan. Ongeschonden. Tot ik een dag dacht “wat een bladiebla. Mijn organen kunnen iemand helpen en ik heb er niets meer aan.”

Ik heb toen een codicil aangevraagd en dat heb ik sindsdien altijd bij me. Ik ben een jaar of tien geleden dus gewoon donor geworden. Actief, vrijwillig en met overtuiging.

Onder het huidige wetsvoorstel verdwijnt het donorschap volledig. Je bent bij default orgaandonor en dan ben je dus geen donor meer. Dit voorstel gaat in tegen een belangrijk artikel in onze Grondwet, wat behelst dat je uitdrukkelijk toestemming moet verlenen voor iemand aan je lichaam komt. Daarnaast verdwijnt wat ik noem de “schoonheid van het gebaar”. Jij kunt dus niet meer iets heel positiefs besluiten, donor worden, maar je moet nu iets negatiefs doen: nee zeggen, je uitschrijven. Je wordt van altruïst (donor) tot egoïst (uitschrijver). Dat is erg jammer.

Het doel heiligt de middelen zal de redenering zijn. Het doel is meer mensen redden met goede organen en het middel is verplicht donorschap. Ik weet niet of dit ook het gevolg zal zijn. Ik heb nu al een aantal donoren zien stellen dat zij zich uitschrijven juist omdat de overheid zich nu als eigenaar van je lichaam ziet. Mensen zijn boos en verontwaardigd.

Het houdt de gemoederen goed bezig.

Het hele voorstel had dan ook anders moeten zijn. Simpeler, rechtvaardiger, moderner, makkelijker toepasbaar. Het voorstel had moeten zijn: “alleen als je je als donor registreert heb je recht op het orgaan van een andere donor”.  Andersom geformuleerd: “je hebt recht op een donororgaan als je geregistreerd donor bent.”

Zo’n voorstel is heel duidelijk. Je kunt rechten laten gelden als je aan de bijbehorende plichten hebt voldaan. Je wordt vrijwillig donor, je weet dat het ertoe leidt dat in geval van nood je organen kunt ontvangen. Het is modern omdat het past in de combinatie van individuele verantwoordelijkheid en ‘voor wat hoort wat’. Het voorkomt ook free riders gedrag: je krijgt geen orgaan als je geen donor bent. En, belangrijkst, de overheid wordt geen eigenaar van jouw lichaam. Dat ben en blijf jij.

Maar ook onder deze wetgeving blijf ik gewoon donor. Ik hoop dat de dag dat die vraag wordt gesteld nog ver weg in de tijd ligt. Ik heb besloten dat zelfs deze wetgeving mijn vrijheid om donor te willen zijn niet aantast. Mijn lichaam, mijn besluit.

En organen worden in ons land niet gestolen.

 

De zwijgende meerderheid

12 maandag sep 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Er zijn mensen die zeggen dat zij verwoorden wat de zwijgende meerderheid wel denkt, maar niet durft te zeggen. Er zijn partijen die dit pretenderen. Er zijn heel serieus mensen die zeggen te weten wat de zwijgende meerderheid denkt, wil en vindt. Politici meestal.

Het grote probleem hiermee is dat een zwijgende meerderheid zwijgt. Geen clou wie het zijn en vooral geen clou wat zij vindt. Diegenen die het woord voeren namens die zwijgende meerderheid zwijgt zelf niet. Is dus ook geen onderdeel van die zwijgende meerderheid.

Dit is niet zomaar een semantisch leuk dingetje, een woordspelletje. Het echte probleem is dat diegenen die praten in een publiek debat per definitie een minderheid vormen en de rest dus zwijgt. We hebben geen idee van hun motieven om te zwijgen, laat staan dat we weten wat hun overtuigingen zijn.

Zeker, er zijn allerlei peilingen. Daaruit blijkt dat een groot deel van de Nederlandse bevolking iets vindt. Dat grote deel is overigens nooit de meerderheid maar hoogstens een heel grote minderheid. Er zijn ook gebeurtenissen waarin mensen het woord nemen, bijvoorbeeld bij protestbijeenkomsten. Maar ook die mensen zwijgen niet en zij zijn altijd redelijk duidelijk wat ze vinden. Komen niet met een oplossing maar in ieder geval wel met het uiten van hun grieven.

De paradox is geboren. Zij die hun mond open doen behoren niet tot de zwijgende groep maar kunnen wel pretenderen namens die zwijgers te praten. Hoe komen zij aan hun informatie? Telepathie? Piskijken? Eigen onderzoek? Praten met de achterban? Met iedereen? Hoe dan? Waar dan? Wanneer dan? Met wie?

Het geval wil dat die zwijgende meerderheid wordt gebruikt om de eigen, meestal niet al te populaire, standpunten te onderbouwen. De mensen in de straat vinden…. en dan komt er iets.

Bottom line moet je iedereen die namens anonieme anderen spreekt te diepste wantrouwen. Vooral in de politiek. Juist in de politiek. Het is een truc die wordt gebruikt om niet te worden tegengesproken, gebaseerd op helemaal niets. Of de politicus nu links of rechts is, het maakt niet uit. Wantrouw uitspraken die de zinsnede “de mensen”, “de zwijgende meerderheid”, “de hardwerkende Nederlander” of wat dan ook bevatten.

Iedere politicus praat namens zichzelf en het is aan mij en alle andere Nederlanders daar wat van te vinden. Zo snel een politicus praat namens een groep kun je stoppen met luisteren. Dan is het geen standpunt meer, maar populisme, volksmennerij, kwade trouw, oneerlijkheid. Altijd.

De zwijgende meerderheid bestaat niet.

Honds gedrag

07 woensdag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Ok, ik ben geen hondenliefhebber, dus als ik iemand nu al voor het hoofd stoot: mijn excuses, het is niet zo bedoeld.

Honds gedrag. Geen positieve uitdrukking in ieder geval. Iedereen heeft er en beeld bij. De buurman die de hele dag loopt te schelden, de automobilist die rechts inhaalt en jou vervolgens snijdt, de wandelaar die allerlei troep op straat gooit. En dat zijn dan nog de milde vormen van honds gedrag.

En iedereen voelt ook aan zijn water dat het gedrag is dat moet worden afgekeurd. Het is immers zand in de raderen van de samenleving. Een samenleving heeft olie nodig en niet zand.

Er is in de loop der jaren wel iets veranderd. Honds gedrag wordt tegenwoordig ook bewonderd. Ik zal het toelichten.

Laat ik klein beginnen, nou ja, klein. De boze burgers die bijeenkomsten over de komst van een AZC verstoren met schelden en schreeuwen vertonen honds gedrag. Genoeg zijn er die het afkeuren maar er is ook begrip en goedkeuring te horen. Eindelijk eens een groep die zegt waar het op staat, die niet politiek correct is, niet bang, maar gewoon vol op het orgel gaat. Ook op social is er begrip en soms ronduit bewondering voor. Eindelijk eens weg van het juk van de elite waar omgangsvormen wel tellen. Zo, dat zal ze leren.

Die goede omgangsvormen worden opeens gezien als onderdeel van het complot om het volk stil te houden. En dom. En buitengesloten. Goede omgangsvormen zijn het gereedschap van de Gutmensch en die is paradoxaal per definitie slecht.

Nou kan ik nog denken ‘nou ja, het is lokaal, de mensen zeggen in hun emotie wel eens wat en uiteindelijk zijn wij toch een land waar je er met elkaar uit wilt komen’.

Er is echter veel groter honds gedrag bijgekomen waar ook in bewondering naar wordt gekeken.

Neem de Filipijnen.

Daar is op democratische wijze een president gekozen die in de stad waar hij burgemeester was verslaafden liet ombrengen. Gewoon, hoppa, kogel erin, want het was toch vuilnis. Deze man is dus gekozen tot staatshoofd van dat land. In de korte tijd dat hij er zit zijn al duizenden vermoord. Barack Obama heeft hij een hoerenzoon genoemd, en niet alleen Obama.

Dichterbij: stel de buurman besluit zich met jou en je gezin te bemoeien. Hij vindt wat van je én hij zorgt dat hij invloed krijgt in jouw huis. Via zijn zoon, die komt spelen, wil hij regelen dat andere vriendjes niet meer komen. Dat er ruzie komt. Dat jij zijn opvattingen overneemt. Die buurman heet Erdogan. Die buurman exporteert de eigen shit naar ons land en wordt daarom bewonderd. Hij schoffeert Nederlandse politici door het een te zeggen (geen inmenging) en het ander te doen (lijst opstellen van landverraders in Nederland). Hij wordt daarom bewonderd.

In de VS loopt Trump zich warm en intussen schoffeert hij de hele wereld. Vrouwen, Latino’s, Japan ga zo maar door. Hij gedraagt zich als een enorme hork en hij wordt erom bewonderd.

In Nederland komt de PVV met een verkiezingsprogramma waarvan de hoofdmoot is dat alle moslims moeten worden gereduceerd tot derderangs burgers. Zij wordt daarom bewonderd. Eindelijk eens ‘geen programma dat dik is’, eindelijk eens ‘zeggen waar het op staat’, en -zelfs de politiek correcte pers- ‘best knap om zo de lead te nemen in de discussie’. Bewondering dus.

Terwijl we weten, als je van feiten houdt en probeert de geschiedenis te begrijpen, dat dit gedrag leidt tot ruzie en oorlog. George Clooney zei ooit ‘that if you look like an asshole, you probably are.’ Gedrag hoort daarbij. Als je je honds gedraagt zul je het ook waarschijnlijk zijn. Ik snap niets van de bewondering voor hufterig gedrag. Tenzij al die bewonderaars ook hufters zijn en dat kan ik niet geloven. Het enige dat ik kan bedenken dat het voor de bewonderaars de vertaling is van hun eigen angst en wellicht haat. Zelf zouden ze het nooit durven maar nu is er iemand die het wel durft.

Dat dezelfde hufter zich op een dag tegen jou kan keren komt in niemand op. Dat er nooit iets goed zal komen uit dit soort gedrag ook niet. Dat de wereld er slechter op wordt dringt ook niet door. En vooral: dat de hufter het alleen maar zegt om zelf machtiger te worden, ook ten koste van jou, de bewonderaar als dat nodig blijkt, ook dat wordt niet gezien.

Honds gedrag. Het is altijd verkeerd. Altijd.

Whatsapp paranoia

05 maandag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

In een van de wijken van de plaats waar ik woon hebben de bewoners onderling een Whatsappgroep gemaakt. Voor de oplettende burger die zijn buurtgenoot op de hoogte wil houden van allerlei ontwikkelingen.

In  diezelfde groep is een aantal hilarische zaken gebeurd in de loop der tijd. Zo werd er een onbekende gesignaleerd in de buurt van een huis en dat werd gedeeld. Het signalement – “een gezette man van rond de 35 met een onguur uiterlijk die rondhing bij onze tuin” – is ter voorkoming van erger in die groep geplaatst. Met direct daar achteraan  het bericht “hallo, dit is de buurman. Ik was inderdaad bij jullie tuin om naar het dak te kijken. Leuk kennis te maken.” De wat ongure gezette man was de buurman die de dame in kwestie niet eens bleek te kennen.

Afgelopen week plaatste iemand een berichtje dat de politie was ingelicht omdat er een man met een bijl ’s avonds was gesignaleerd, met direct daar achteraan het berichtje van een ander die de bijl inderdaad ’s avonds had uitgeleend aan een buurman.

Dit is te hilarisch voor woorden en het is tegelijkertijd heel treurig.

Het biedt inzicht in levens van bange mensen die achter alles wat anders is dan gemiddeld een dreiging zien. En dat gemiddeld is dan wat hun leven is en wat in hun leven normaal is. Alles wat afwijkt is mogelijk gevaarlijk.

Zo’n appgroep nodigt uit om alles te plaatsen wat in je opkomt. Het is in het klein wat je op Twitter ook ziet gebeuren. Direct uiten van wat je denkt en vindt zonder te checken of het klopt. Maar het maakt ook zichtbaar waar mensen in het dagelijkse leven over in zitten. Over hun veiligheid, hun huis, hun kinderen, de boze grote buitenwereld die onvoorspelbaar is, andere mensen die er al snel onguur uitzien. Alles wat niet lijkt op mij en de mijnen levert stress op. Ook al blijkt dat dus een nieuwe buurman te zijn.

De paradox is dat het werkt zoals veel politie op straat ook werkt. Het is ter voorkoming van erger maar het voelt op zich al bedreigend aan. Als er zoveel politie nodig is, dan zal er ook wel reden toe zijn en dat is dat het onveilig is. Die appgroep is blijkbaar nodig omdat er allerlei slechts gebeurt en dus gaat het werken als een rode boei in de zee. Pas op! Gevaar. Een soort permanente code toverbal. En mensen die daar gevoelig voor zijn, en wellicht toch al wat meer van de meldende type zijn, reageren dan direct online zonder te checken of hun waarneming klopt. Allemaal in het kader van “je weet maar nooit” en “beter tien keer voor niks gewaarschuwd dan één keer te weinig toen het nodig was”.

Ik denk dat in het algemeen de snelheid van social media ertoe leidt dat er minder wordt nagedacht, minder beschouwd, minder bedacht of het allemaal de moeite van het melden wel waard is. Zonder zo’n appgroep bespreek je het ’s avonds nog even met elkaar en kom je er achter dat je een nieuwe buurman hebt. Dat je gewoon eens kennis moet maken met elkaar. Nu pletter je het op internet zonder erover na te denken.

Mensen vóelen zich onveilig. Dat merk ik ook binnen mijn vriendenkring. De een gaat er laconiek mee om, de ander vol stress. Weer anderen zetten het direct in de appgroep. Niet mijn vrienden overigens.

Ik denk niet dat Whatsapp leidt tot een veiliger gevoel. Integendeel.

Boerkinee of boerkija?

24 woensdag aug 2016

Posted by in Europa

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Europa is een onzeker continent geworden. Aanslagen vonden altijd plaats op comfortabele afstand maar sinds enige jaren ook in hier in Europa. Madrid, Londen, Parijs zijn grote steden waar aanslagen gepleegd zijn. Ook tegenwoordig in kleinere steden of dorpen. Wat een doelwit kan zijn is ook niet meer heel duidelijk. Eerst plekken waar grote concentraties mensen bijeen waren, toen een redactie en een supermarkt en laatstelijk een RK kerk waar slechts een handvol mensen bijeen was.

Ook de plegers leveren onzekerheid op. Wie plegen aanslagen? Zijn dat immigranten? Nou nee, soms wel, maar soms is het ook iemand die al lange tijd in een land woont en een vrachtwagen huurt om 85 mensen dood te rijden.

Aanslagen kunnen overal plaatsvinden en aanslagplegers kunnen overal vandaan komen. Dat levert een enorme onzekerheid op. Een overheid kan waarschuwen dat het dreigingsniveau gestegen is, maar kan nooit voorkomen dat er ergens iets gebeurt. Er bestaan geen garanties.

In Frankrijk komt dit allemaal heel erg dichtbij. Parijs. Ik sprak iemand vlak na de aanslagen op de Bataclan en de cafés. Zij woonde tegenover een van de terrassen en hoorde schoten. Als Braziliaanse herkende ze direct geweervuur en ging kijken op haar balkon. “Ze stopten pas met schieten toen niemand meer bewoog”, vertelde ze me. Dat is heel dichtbij. Dat is gruwelijk en er vallen veel doden bij. En dat moet ook zonder mededogen worden bestreden. Hard en duidelijk.

Al die aanslagen zijn geïnspireerd door wat in ieders taalgebruik normaal is geworden: de jihadistische islam. Eerlijk gezegd heb ik er te weinig kennis van om te kunnen inschatten wat dat precies betekent binnen de islam. Wat ik wel weet is dat het een dreiging op zich is geworden. En niet alleen theoretisch maar heel reëel. ISIS roept fanatici op in het westen te blijven en hier de samenleving te ontwrichten. En ik weet dat dat ook zal gebeuren. Sterker nog: dat gebeurt al.

Veel woorden om te komen tot de discussie over boerkini’s.

Mijn stelling is deze. Omdat er geen enkele manier is om de reële dreiging te verminderen, geen enkele manier om aanslagen te voorkomen, richt de overheid in Frankrijk zich nu op een symbool. Het verkeerde symbool wat mij betreft. Gaan vrouwen eindelijk naar het strand om daar te genieten, moeten zij zich ontdoen van hun boerkini! Als ik hen was ging ik de volgende keer in een wetsuit. Alsof zij aanslagen gaan plegen.

Het gaat om iets anders. Het is laten zien dat de overheid en wellicht de bevolking klaar is met een andere cultuur en met iedere uiting van die cultuur. Dan begin je met die mensen waar je het minst van te vrezen hebt. Vrouwen op het strand. Je vernedert ze voor het oog van iedereen. Lekker puh. Kijk eens wat we kunnen! Erg stoer. Ik kan me niet voorstellen dat je als politieagent daar enige beroepstrots aan ontleent.

Wat we doen is feilloos de normen overnemen van repressieve religieuze regimes waar ook een kledingpolitie bestaat, waar het ook over vrouwen gaat en de dwang zich aan te passen. We raken daarmee op een hellend vlak waar we niet op moeten willen zitten. We doen paradoxaal waar we zo bevreesd voor zijn: we worden fundamentalistisch.

Echt, er zijn grotere problemen dan de boerkini. Problemen die niet makkelijk zijn op te lossen of te bestrijden. Problemen die intelligentie vereisen in hun aanpak. Een aanpak die moet komen vanuit een diepe overtuiging van onze eigen waarden en waar we weigeren die op te geven. Het verbieden van een boerkini heeft daar weinig mee te maken.

Zo.

Twitter sucks

22 maandag aug 2016

Posted by in twitter

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Het zal iedereen wel eens overkomen zijn op social. Je reageert op een tweet en vervolgens kom je in een discussie terecht waar je niet in wil zitten. Jouw naam wordt in iedere nieuwe reactie meegenomen en je weet niet wat je overkomt. Reacties die zo rabiaat dom of slecht zijn dat je je verbaast over de slechtheid van de mens. Je schrikt.

Het overkwam mij dus ook. Ik reageerde op een tweet, kort en zeer sec. Er kwamen meer reacties en ik zat er steeds bij. Het ging al snel over niet-Nederlanders. Zeer ruim gedefinieerd in ieder geval. Eigenlijk ging het al snel over iedereen die niet blank is en geen tweehonderd voorouders heeft die hier zijn geboren. En steeds met mij ingekopieerd. Ik werd er stil van. En boos.

Je moet het vergelijken met een feest waar je een gesprek met iemand hebt. Je reageert op die ander en vervolgens komt een voor jou onbekende erbij staan schreeuwen dat al die …. moeten oprotten naar hun eigen land. Zoiets. Op zo’n feestje zou ik zeggen dat die persoon weg moest gaan wegens ongepast gedrag. Op Twitter weet ik dat zo’n  reactie tot een explosie van reacties leidt. Het is me al eens gebeurd. Nare tweets met een niet al te originele verwijzing naar mijn voornaam.

Twitter is voor mij een manier om snel een haakje te hebben met wat er in de wereld gebeurt. Helicopters boven mijn huis? Binnen vijf minuten weet ik wat er is. De stand op de Olympische Spelen? Hoppa. Ook volg ik mensen vanwege hun mening. Niet alleen mensen met wie ik het eens ben. Daarnaast volg ik ook accounts over onderwerpen die me na aan het hart liggen. Ik heb interessante gesprekken met medetweeps. Twitter is een thermometer van de onderbuik, van de spontaan opborrelende reactie, van de lol en de haat, van het sarcasme en de empathie. Daarom zit ik op Twitter en tweet ik. Ik doe mee, meestal met plezier. Ik kan voorspellen wie op welk nieuws hoe gaat reageren. Dat zullen sommigen bij mij ook kunnen. We zijn voorspelbaar en dat toont zich. En soms zijn we ongelooflijk verrassend.

Maar twitter is niet alleen dat, het sucks ook.

Het is namelijk ook de plek waar ongeïnformeerdheid, de domheid, de haat, het ressentiment, de onnozelheid, ongefilterd en plompverloren worden gepost. Het is de plek waar je vaak tevergeefs zoekt naar beschaving en terughoudendheid. Vooral terughoudendheid is een onbekend fenomeen. Het is de plek waar kleine dingen groot worden gemaakt. Waar oud nieuws opnieuw wordt gebracht. Twitter is uit de aard van de zaak snel en ongepolijst en vooral makkelijk toegankelijk.

Een brief geplaatst krijgen in een krant is moeilijk. Je moet hem schrijven, het moet een beetje Nederlands zijn, het moet relevant en opmerkelijk zijn en zo’n brief moet ook nog eens langs een redacteur. Dat hoeft allemaal niet op Twitter. Je hebt een mening en post die. Positief of niet, doet er niets toe.

De verleiding is dat je Twitter gaat zien als dè sociale werkelijkheid. Ook mijn valkuil is dat ik Twitter ga zien als spiegel van de samenleving. Dat is niet zo. Die samenleving is namelijk veel genuanceerder, veel minder schreeuwerig en veel gecompliceerder dan alle posts bij elkaar.

Soms denk ik erover te stoppen met Twitter. Ik doe dat toch niet. Ik wil niks missen. Daarmee accepteer ik ook alle minder leuke aspecten. Het zij zo. Mijn beste vriend zei: ‘sinds ik niet meer op Twitter zit, is de wereld weer overzichtelijk en zie ik de grote lijnen beter.’ Ik wil het een met het ander combineren. Blijven én niet het nieuws maar de trends volgen. Snappen hoe alles in elkaar past. Hoe standpunten passen bij belangen. Twitter als een soort tekstlijn die meeloopt met de werkelijkheid, als toevoeging.

En het deel dat sucks is ook het echte leven. Tsja.

 

 

 

Weg met de elite?

15 maandag aug 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

 

De elite. Je struikelt er virtueel over op social. Als ik de berichten lees op Twitter die zich keren tegen de elite dan kan ik het aantal niet bijhouden. Vooral gecombineerd met de term “politiek correct”. Het leidt tot een waas voor de ogen, een felheid die ongekend is en soms tot onverholen haat. Als iets tot zulke sterke emoties leidt dan moet er iets aan de hand zijn denk ik dan.

Dus, wat is er aan de hand?

Laat ik eerst duidelijk zijn dat ik niets tegen elites heb. Mensen die op basis van verdiensten een hoge positie (wat dat ook moge zijn) innemen. Ik hoop dat als ik ooit een ernstige ziekte heb, dat ik dan aan tafel kan komen met de elite der geneeskunde. Dat geeft mij een hogere kans op genezing dan wanneer ik met de minderen aan tafel zit. En je weet dat als je naar de Olympische Spelen kijkt, je kijkt naar de elite van de sport. Anders zou de aandacht snel weg zijn. 100 Meter sprint in 23,8 seconden is niet echt interessant. Zo bezien is een elite een topgroep binnen een bepaalde wereld die die positie heeft verkregen en daar bepaalde privileges voor terugkrijgt. Topsporters krijgen beter betaald dan amateurs.

Ik heb ook niets tegen een politieke elite. Mensen die verstand hebben van zaken waar ik geen of minder verstand van heb en die daar hun beroep van hebben gemaakt. (Aardig is natuurlijk dat onderdeel van die elite bijvoorbeeld Geert Wilders en Martin Bosma zijn, twee beroepspolitici die zich enorm afzetten tegen de elite. Een mooie interessante vorm van zelfhaat.) Ik heb er zelfs vertrouwen in dat politici hun werk goed doen zodat ik altijd netjes  ga stemmen. Daarbij laat ik me leiden door standpunten en uitspraken van diezelfde politici. Als ze er een zootje van maken stem ik er niet meer op.

Waar  komt die haat tegen elites dan toch vandaan?

Volgens mij is het simpel. Het begrip wordt gebruikt om een heel specifieke groep aan te duiden. Vooral linkse regenteske politici die in grote huizen wonen, in buurten waar alles koek en ei is en die geen idee hebben wat er onder het volk speelt. Niet alleen dat: zij hebben niet door dat het volk het beter weet. Beter weet wat goed is voor Nederland. Zij, de elite, luisteren nooit naar het volk en hebben lak eraan. Zij beloven van alles maar doen iets anders. Ze kleven aan het pluche, geven elkaar de beste banen, sturen hun kinderen naar de beste scholen en regelen dat de shit bij het volk terechtkomt en niet bij henzelf.

Dat is ongeveer het verhaal dat ik terugvind op social.

Waar gaat het volgens mij mis?

Allereerst heeft iedere samenleving elites: mensen die iets beter kunnen dan de rest. Godzijdank. Je kunt mij met een masker voor en een scalpel in mijn hand een OK binnensturen, de kans dat de patiënt overleeft is klein. Ik behoor niet tot de elite der geneeskunst. Je kunt mij voetbalscheidsrechter maken maar dat wordt niks. Gelukkig zijn er mensen die daar veel meer van weten dan ik. Je hebt elites nodig. Ze kunnen iets wat jij niet kunt. Deal with it.

Verder wordt vergeten dat die elites iets hebben moeten doen en laten om op hun plek te komen. Je moet wel heel erg van politiek en macht houden wil je ooit in de Tweede Kamer komen en blijven. Anders haak je af. Het is hard werken, zeven dagen per week, 24 uur per dag. Je komt er niet met gelanterfant.

Daarnaast is het handig om elites te hebben. Zij zullen sneller tot een gewogen oordeel komen dan de niet elites. Je kunt wel voor de simpele oplossing willen zijn maar die werkt vaak niet eens. “Geen AZC in mijn wijk!” Ok, maar waar dan wel? En wanneer? En hoe? En voor hoelang? Elites overzien vaak beter wat de gevolgen zijn van handelingen.

Het is kortom handig dat er elites zijn en onvermijdbaar. Als “het volk aan de macht” is duurt het maximaal een jaar voordat nieuwe elites opstaan.

Wat kan de politieke elite, want daar gaat het om, in de tussentijd doen?

Stoppen met zich verdedigen en gewoon vertellen wat zij doen en waarom. De anti-elitisten niet vragen om losse uitspraken maar om plannen die uitvoerbaar zijn. Ze betrekken bij plannen, voornemens en vooral ook bij besluiten. Luisteren en vervolgens uitleggen wat de complexe werkelijkheid nog meer inhoudt. Dat dat hun werk is om daar rekening mee te houden. Dat van politici mag worden verwacht alles af te wegen en dan toch een besluit te nemen. Dat ieder besluit een compromis is. Dat luisteren naar iedereen niet hetzelfde is als iedereen zijn zin geven. En dat ieder besluit iemand of een groep boos zal maken omdat ie zijn zin niet krijgt. Tot vervelens toe uitleggen. Steeds weer.

Het is niet anders. De elite zal de rest serieus moeten nemen. De rest zal de elite serieus moeten nemen. Of anders gewoon wegstemmen. Dat kan in Nederland.

Dat is de luxe van Nederland.