Auteur Archief: Dick Koopman

Nooit toegeven. Nooit.

22 dinsdag mrt 2016

Posted by in terreur

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

En weer is het zover. Nu in België. Hoe naakt en kwetsbaar kunnen we ons voelen? Onze open samenleving ís kwetsbaar. En hoezeer we ook alles doen om ons te beschermen, nooit zal het lukken volkomen veiligheid te garanderen. Op ieder moment, op iedere plek kan dit dus gewoon gebeuren. Je hebt er één nietsontziende gek voor nodig, meer niet. En let wel: ik praat niet over verwarde mensen of lone wolves. Lijkt zo handig om het zo te benaderen maar dat is het niet. Dit zijn geen verwarde mensen, ze zijn ook niet lone. Ze passen bij een veel grotere groep fanatieke fundamentalisten die alles willen en zullen doen om ons te ontregelen.

En daar is weinig voor nodig.

Vanmorgen al de eerste reactie uit Den Haag. Wilders die oproept grenzen te sluiten en alle Syriëgangers gevangen te zetten. Blijkbaar gaat het aan de beste man voorbij dat dit geen Syriëgangers zijn maar gewoon Belgen die sinds jaar en dag in België wonen. Hij heeft een eigen agenda die iedere keer wordt getrokken. Helaas slaat hij de plank volkomen mis. Leuk voor de bühne maar reëel is het niet. We kunnen de grenzen ook niet sluiten, tenzij er een hek komt van 800 kilometer. En dat gebeurt niet.

Wat dan wel?

Accepteren dat het is zoals het is: we zijn kwetsbaar. En iedereen kan slachtoffer worden. Ik heb al eens eerder geschreven over de reactie van onze mensen in Parijs. Daags na de aanslagen daar gaven ze aan door te willen. Nooit toe te geven en bang te worden. Ook nooit onze manier van leven op te geven. Daarom ook moeten we blijven doen wat we doen. Open leven. Dat betekent niet alleen feesten en schrijven en toneel spelen en naar voetbalwedstrijden gaan en discussiëren en religies belachelijk maken en ruzie maken met woorden en eten wat je wilt en met het openbaar vervoer reizen en homoseksualiteit prima vinden , en en en en. Het betekent vooral dat we moeten koesteren en verdedigen wat we hebben en zijn, op een waardige manier. Dus niet ramen ingooien of gemeenteraadsvergaderingen verstoren. Dat maakt ons namelijk gelijk aan de nietsontziende fanatici. Dat gedrag geeft hen gelijk.

Ons gedrag moet zijn dat we staan voor wat we willen zijn. Dat we altijd woorden gebruiken en verder niets. Dat we trots zijn dat dat kan zonder repercussies. Dat we duidelijk maken dat als je dat allemaal niet wilt je je moet beraden op je aanwezigheid hier. Te gast betekent je gedragen als gast. Gastheer zijn betekent je zo gedragen. Altijd met fatsoen en altijd extreem duidelijk. En nooit toegeven aan dezelfde onderbuikgevoelens. Ook nooit toegeven aan de intolerantie en het fanatisme van anderen.

We moeten nooit toegeven. Nooit.

 

Vooral naïef zijn en blijven

16 woensdag mrt 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Is er een dansavond met vluchtelingen georganiseerd, wordt ie afgelast wegens bedreigingen. Er mag dus niet worden gedanst met vluchtelingen. Althans volgens sommigen in onze maatschappij. En als dat wel lijkt te gebeuren komen er bedreigingen zodat een en ander wordt afgelast. Wat gebeurt hier nu eigenlijk?

Het lijkt doodnormaal te zijn geworden dat mensen elkaar bedreigen. Om wat voor reden dan ook. Je zet op de verkeerde tijd de kliko buiten en je ontvangt een dreigbrief zal ik maar zeggen. Je twittert een mening en hop, de negatieve tweets worden over je uitgestort. Geen inhoudelijke argumenten maar gewoon met gestrekt been erin. Dat op zich duidt al op een immense geestelijke leegte. Mensen die bedreigen beschikken niet over al te veel intellect. Omdat zij geen woorden hebben gaan ze dreigen. Dat is éen reden. Blatante domheid. Stuitend, maar het is niet anders.

Er is nog een andere reden en die is naar mijn idee gevaarlijker.  Die is dat er een legitimatie is gekomen voor dit soort gedrag. Voor dit totale gebrek aan beschaving. Sommigen denken dat dit zeggen wat je wilt begonnen is bij Fortuyn, maar dat is niet zo. Fortuyn was een tegendraads denkende welbespraakte heer die tegen heilige huisjes durfde aan te schoppen. Zonder het met hem eens te hoeven zijn, herkende je stijl en eruditie.

Later pas is het normaal geworden elkaar grof en beledigend te bejegenen. Ik zie nog Rutte en Wilders voor me waarbij de een roept ‘doe ’s normaal man’ en de ander terugroept ‘doe zelf normaal’. Let wel, twee volwassen mannen die er geen enkele moeite mee hebben zich te gedragen als driejarigen. Dit soort gedrag lijkt leuk en triviaal maar het legitimeert anderen ook grof te worden.

Als leiders in een samenleving, of het nou politici zijn of anderen, gewoon vanuit de puberale, minder ontwikkelde onderbuik reageren dan mag iedereen dat toch. Als gewaardeerd wordt dat iemand “zegt wat anderen denken” dan is het toch OK uiting te geven aan al mijn ongenoegens. Sterker nog, als ongenoegen ertoe leidt dat dingen worden afgezegd dat is het blijkbaar heel nuttig om te schelden en te dreigen. En dat is het dus ook. Dansavonden worden afgezegd. Bijeenkomsten over AZC’s worden verschoven. Plannen om vluchtelingen te vestigen worden ingetrokken.

Er zijn twee dingen die gedaan kunnen worden.

Het eerste is dat iedereen altijd in moet gaan tegen gewoon geschreeuw en geblaat. Politici voorop. Dus niet reageren op dezelfde manier, maar verklaren en vragen om een verklaring. Wat bedoelt U met doe ’s normaal. Wat is normaal. Wie bent U om te claimen dat U het allemaal wel weet. Et cetera. Nooit capituleren voor de horde. Wat Merkel nu doet in Duitsland verdient waardering. Haar standpunt over vluchtelingen levert een verkiezingsnederlaag op. In haar eigen partijcombinatie is er opstand vanuit de CSU. En toch zegt ze dat ze blijft doen wat ze doet. Leiderschap is geen Voice of Europe verkiezing. Leiderschap is je morele kompas volgen ook als dat betekent dat mensen je voor gek verklaren.

Het tweede wat moet gebeuren is dat politici veel beter uitleggen hoe en waarom zij tot iets besluiten. Dat ze vertellen dat niet alles is te beïnvloeden maar wel te managen. Dat zij uitleggen dat zij er zijn om besluiten te nemen. En dan niet op basis van de dagkoers maar omdat een land of een stad bestuurd moet worden. Dat besturen dus iets anders is dan doen wat de meeste mensen vinden die dag. Dat zij inwoners altijd serieus nemen als die inwoners in alle redelijkheid het gesprek aangaan. Anders gewoon niet. Naar geschreeuw wordt niet geluisterd en geschreeuw heeft geen enkel effect op de besluitvorming. Dát moet worden gezegd. Ik luister als U luistert en vice versa. Anders gewoonweg niet.

Vrijheid van meningsuiting vergt de plicht van meningsvorming. Anders is het geen mening maar gewoon een uitspraak of geschreeuw. Als je je mening niet kunt onderbouwen idem dito. Jammer. Schreeuw voort, maar zo praten we niet met elkaar.

Dus: lekker een dansavond organiseren omdat dansen mensen tot elkaar brengt en dansen ook altijd feest is. Niet zwichten. Wel alert zijn en beveiligen. Wellicht een totaal naïef beeld van de werkelijkheid zo’n dansavond. Gebaseerd op Goedmensgedrag. Het zal.

De naïeven op deze wereld hebben recht op meer ruimte dan zij nu krijgen.

Oekraïne is Europa

14 maandag mrt 2016

Posted by in Europa

≈ 4 reacties

Tags

, , , , , , , ,

Ik ben overtuigd Europeaan. Mijn vader heeft in de oorlog, ‘den oorlog’ zei hij altijd, een tijd in een kamp doorgebracht. Mijn moeder heeft de bezetting aan den lijve ondervonden, inclusief fusillades op de Vleutenseweg in Utrecht. Lange tijd weigerde mijn vader naar of door Duitsland te rijden. Vanwege. Gewoon.

In mijn jeugd gingen de eerste reisjes buitenlands naar Luxemburg. ’s Nachts om 5 uur rijden en dan op naar Consdorf, camping Auf dem Berg. Daar leerde ik allerlei kinderen kennen uit andere landen. Weer later, toen mijn vader over zijn ergste weerzin heen was, gingen we naar Italië, Rimini en Ravenna, het Gardameer. De wereld, mijn wereld werd steeds groter.

Mijn vader werd ook steeds relaxter. Ooit, ’s avonds laat, waren we verdwaald in Oberhausen. Geen idee waar we heen moesten, opende mijn vader het raampje aan zijn kant en riep tegen een Duitser ‘nach Italien’. De man bedacht zich geen moment, stapte in zijn auto, reed voor ons uit Oberhausen uit en de Autobahn op. Vormende momenten.

Door mijn jeugd en alle jaren daarna ben ik gaan beseffen en voelen dat die rust, die expansie van mijn leefwereld kwam door Europa.

De bedenkers van Europa, de EEG, hadden niet alleen een handelsassociatie voor ogen. Zij wisten dat als mensen met elkaar kunnen handelen, elkaar leren kennen, oorlog voorkomen kan worden. Wederzijdse belangen en begrip leiden ertoe dat mensen iets te verliezen hebben en dus geen oorlog zullen voeren.

Zo ben ik groot geworden. Geworteld in Europa. In een joods-christelijke traditie met gemeenschappelijke wortels. Culturele wortels, afkomst (de familie van moederskant komt oorspronkelijk uit Duitsland), taal, muziek, literatuur, kunst, geschiedenis. Er is meer dat ons bindt dan ons scheidt.

Ik hou van Europa. De uithoeken ervan. Mijn eerste vliegtocht naar Griekenland. De warmte toen ik op de vliegtuigtrap stond. Dat licht. Die prachtige taal. Kamperen in de Provence. Vertoeven in Parijs. Later ook: de tocht naar Auschwitz om ook die zijde van ons verleden te ondergaan.

En daar sta ik nu. Met al mijn liefde voor deze prachtige dingen is Europa ook voor mij verworden tot een technocratisch bolwerk van regelneven en regelnichten. Ambtenaren die zich overal mee bemoeien maar nooit eens uitleg geven. Een uitdijend universum dat geen buitenwereld meer nodig heeft. Ik als burger snap er in ieder geval steeds minder van. Dat ligt ook aan mij. Te lui om me er echt in te verdiepen. Maar niet alleen lui.

Het ontbreekt de mannen (vooral mannen) in Brussel aan het vermogen mij mee te nemen in een wenkend perspectief waarin mijn herinneringen een plaats krijgen. Een moreel kompas in plaats van regelgeving en cijfermatige berekeningen. Een verhaal dat mij vervoert, dat gaat over mijn leven en mijn plaats in de wereld. Geen enkel verhaal gaat om mij. Zelf nu er in Europa referenda worden gehouden komt Juncker niet verder dan het dreigement dat het het einde van de EU kan betekenen. Let wel: het einde van iets, niet eens het begin van iets anders.

Dreigementen. Dom, dom, dom.

Ik zal Ja stemmen tijdens het referendum over het verdrag met de Oekraïne. Niet omdat de wereld vergaat als ik Nee stem, maar omdat ik iedereen dezelfde luxe en rust gun die ik mijn hele leven al ervaar. Omdat Oekraïne Europa is. Omdat ooit rijke Europeanen op vakantie gingen naar de Krim. Ik stem Ja omdat ik vanuit achtergrond en inhoud overtuigd Europeaan ben.

De autisten in Brussel snappen daar helemaal niets van. Mijn motivatie is niet te vangen in cijfers en getallen, niet in Excelsheets of in een model. Ik ben een gewone burger met behoefte aan een verhaal. En omdat Brussel mij dat nooit zal geven, maak ik het zelf wel.

Het verhaal Europa is prachtig.

Ombudsellende

11 vrijdag mrt 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Iedere overheid is uit op het categoriseren en disciplineren van de bevolking. Op het in gelid krijgen van individuen zodat er beleid op kan worden geformuleerd of uitgevoerd. Overheden denken in groepen, nooit in individuen. Dat betekent per definitie dat geen enkel individu, dat immers geen statistische grootheid is, ooit perfect wordt behandeld. In het ergste geval wordt een individu ronduit slecht behandeld. In zo’n geval moet er een instantie zijn die vrij is van iedere twijfel en die voor het individu opkomt. Die instantie heet Ombudsman. Van Zutphen kan dat niet meer zijn. Ik zal uitleggen waarom dat zo is.

Bijna vijfendertig jaar heeft Nederland een Ombudsman. Zo lang al doet die ombudsman goed werk. De ombudsman moet de overheid controleren op zijn handelen. Iedereen kan drie namen noemen die verbonden zijn aan dit belangrijke instituut. Brenninkmeijer omdat die ongelooflijk kritisch was ten opzichte van de centrale overheid met betrekking tot omgang met burgers. Hij kwam altijd unverfroren op voor de rechten van de burger. Juist omdat de burger altijd minder machtig is dan de overheid.

Dullaert, de Kinderombudsman, omdat die tot ver over de irritatiegrens opkomt voor de rechten van kinderen. Met verve, passie en geweten.

Beide heren kenmerken zich door het centraal stellen van het individu tegenover overheden en overheidsinstanties. Daarbij streken ze tegen de haren van veel regenten in die liever willen horen dat ze het goed doen. Of minimaal het goed bedoelen.

De derde naam is nu die van Van Zutphen. In De Volkskrant van 10 maart staat een reconstructie van de gang van zaken rond het afserveren van Dullaert. Een ontluisterende reconstructie overigens.

Een paar dingen vallen mij op.

Allereerst het handelen van Van Zutphen. Even los van het feit dat hij oogt als een hoofdpersoon uit een roman van Bordewijk, is zijn gedrag ongelooflijk stram en ouderwets. Iemand die zich gedraagt als regent kan niet van verwacht worden dat hij de regenten gaat controleren. Uiterlijk en gedrag stroken niet met 2016.

Daarnaast de inhoud van wat hij doet. Ik vind dat iedereen die nieuw aan het roer komt, waar dan ook, een eigen team mag samenstellen. En dat gaat altijd ten koste van het oude team. Het is niet anders. Je moet door met mensen naar eigen keuze en niet met de erfenis van een ander. Maar toch. Hij is daar uiterst schimmig over én hij kan Dullaert niet ontslaan zonder overleg met de politiek. De Kinderombudsman heeft een eigen mandaat. Laat hem duidelijk zijn waarom hij van Dullaert af wil. Gewoon zeggen.

Dan de politiek. Het lijkt mij dat vooral de VVD klaar was met het activisme van Brenninkmeijer en Dullaert. Men wil toch vooral niet al te kritische bewakers van het overheidsbeleid hebben. Als een ombudsman een verlengstuk is van overheidsbeleid wordt de burger de dupe.

Alles bij elkaar kan het niet anders dan dat deze huidige ombudsman vleugellam is geworden door eigen onkunde, onhandigheid en regentesk gedrag. Ik kan inhoudelijk niet eens over hem oordelen omdat er niets uit zijn handen is gekomen behalve dit gedoe. Maar dat zegt al genoeg.

Deze man heeft, niet eens willens en wetens denk ik zo, iedere legitimiteit verkwanseld. En als je als controleur van de overheid iets moet zijn dan is het van onbesproken gedrag. Als controleur van de overheid mag je wel besproken worden door de politiek. Vol ergernis, dedain, afkeer, wat dan ook. Als je zoals Brenninkmeijer en Dullaert de toorn van de politiek over je heen krijgt dan weet je: ik doe iets goed! Dat punt zie ik Van Zutphen niet bereiken.

Tijd voor een echte ombudsman.

 

 

 

 

Complimenten kosten Nederland driekwart miljard Euro per jaar!

01 dinsdag mrt 2016

Posted by in economie

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

 

Wat heerlijk dat het geven van een compliment geconcentreerd is op één dag per jaar. Zoveel efficiënter dan altijd maar complimenten geven. Heeft een econoom al berekend wat het kost om het hele jaar complimenten te geven? Ik wel.

Stel:

Als je iedere dag 2 complimenten geeft die ieder 20 seconden in beslag nemen en je gaat ervan uit dat ongeveer een derde van de mensen in Nederland dat doet:

2 complimenten * 20 seconden * 365 dagen = 14.600 seconden = 4 uur per persoon per jaar

5.6 miljoen mensen per jaar * 4 uur = 22.4 miljoen uur per jaar

Modaal uurloon zal ergens bruto rond de €2.700/165 = €16 liggen

Dat betekent dat de totale complimentgeefkosten in Nederland op (minimaal) €360 miljoen liggen. Voor de gever! Daar moet de ontvanger nog bij worden opgeteld, zodat we op bijna driekwart miljard Euro uitkomen!

Dat is belachelijk veel. Bijna €750 miljoen kosten complimenten ons op jaarbasis! En dat zijn alleen de directe kosten. Laat staan als we productiviteitsverlies mee zouden rekenen! Waar had dat nog meer aan kunnen worden besteed.

Om dat te concentreren op één dag is dus een geweldig idee. Compliment daarvoor.

Wat is de besparing?

Ervan uitgaande dat we op complimentendag er wel 10 geven als een soort inhaalslag en alle overige aanleidingen tot complimenten zijn vergeten, besparen we meer dan €700 miljoen per jaar!

(Voor de liefhebber: 5,6 miljoen mensen die 10 complimenten van 20 seconden geven is in totaal 300.000 uur. Nog eens 300.000 uur ontvangen is in totaal 600.000 uur op deze dag. Daarmee komen de kosten uit op nog geen €10 miljoen! Dat is echt een schijntje.)

 

Ik zal ook eens uitrekenen wat de besparing is als we schelden, beledigen en met de dood bedreigen ook concentreren op één dag. Dat zal een veelvoud zijn.

 

Tegen de politieke correctheid

23 dinsdag feb 2016

Posted by in Politiek correct

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Zomaar wat dingen die gebeuren. Een museum dat alle oude verklarende kaarten bij schilderijen gaat vervangen omdat er woorden op staan die nu niet meer kunnen. Studenten in Engeland die in opstand komen omdat er iemand een gastcollege komt geven die onwelgevallig is. Schilderingen op een koets die moeten worden verwijderd omdat ze verwijzen naar een koloniaal verleden. Een standbeeld dat moet worden verwijderd omdat de man in kwestie nu fout zou zijn. Boeken die moeten worden herschreven bij een nieuwe druk. Voorbeelden van hedendaagse acties die tot doel hebben de geschiedenis te herschrijven. Die tot doel hebben de geschiedenis uit te wissen en te vervangen door een betere geschiedenis.

Politiek correcte gedrag.

Waar komt het vandaan?

Er zijn verschillende verklaringen denkbaar en die worden dan ook gebruikt. De eerste is dat er nu mensen leven die aanstoot nemen aan het getoonde en daar moeten we rekening mee houden. De tweede is dat de periode of het gedrag waar zo’n afbeelding bijvoorbeeld naar verwijst nu echt fout wordt bevonden. Daarom moet er een retouche plaatsvinden. Een derde verklaring is, dat het toen al fout was en dat het er eigenlijk nooit had mogen zijn, maar de mensen toen zagen dat niet goed. Een vierde is dat ik alvast schadelijke zaken verwijder omdat anderen zich er wellicht aan kunnen gaan storen. Denken voor anderen is dat.

Wat de verklaring ook moge zijn, we leven in tijden van nieuwe taboes. Of het nu een volksfeest is, of het nu woorden zijn, religie of kunst. Er zijn nieuwe taboes ontstaan. En als kern zie ik lichtgeraakte geesten die willens en wetens de oorzaak van hun lichtgeraaktheid willen wegnemen. Niet in zichzelf, maar in de buitenwereld. Als de externe aanleiding van hun pijn weg is dan is de pijn weg. Als alle anderen laten zien dat ze meewerken, dan voelen zij zich beter. Wat deze lichtgeraakten niet doen is in zichzelf op zoek gaan naar de oorzaak en die wegnemen. Dat is een kortere weg, kan in alle stilte verlopen en laat de rest van de mensen met rust. Maar dat wil men niet.

Politiek correct gedrag is totalitair.

Ik moest hieraan denken toen ik “Het tumult van de tijd” van Julian Barnes las. Het gaat over het leven van Sjostakovitsj, verteld in drie perioden. Een boek zoals er zelden verschijnen. Stilistisch prachtig. Maar ook alarmerend voor de goede lezer. Waarom.

Barnes beschrijft de politieke correctheid van het regime van Stalin. Niet te onderscheiden van het huidige, behalve natuurlijk de gevolgen. Niemand wordt meer ’s nachts van zijn bed gelicht en niemand verdwijnt in de nevelen. Dat is een essentieel verschil. Onder Stalin zijn twintig miljoen Russen verdwenen en vermoord. Dat is nog eens wat anders dan in onze rustige en veilige maatschappij.

Wat zijn de overeenkomsten?

De wil om alles wat gebeurt en gebeurd is aan te passen aan de politieke agenda van het moment. Sjostakovitsj is het ene moment een vijand van de revolutie, het andere moment niet meer. Zijn werk kan opeens burgerlijk en anti-communistisch zijn. En zo gaat het maar door. De wil van de eenling, Stalin, maakt uit wat wel en wat niet acceptabel is. En precies dat deed mij nadenken over politiek correcte mensen. Zij leggen hun wil op aan anderen, taboeïseren, herschrijven de geschiedenis. Het mechanisme is hetzelfde. De denkwijze ook. Als we zaken anders beschrijven dan zijn zij ook anders. Beter. Meer passend aan de huidige tijd. Dus herschrijven we de geschiedenis.

Die zelfoverschatting en tegelijkertijd tijd ook het grenzeloze narcisme zijn schadelijk voor een goed werkende open samenleving. Wat is het alternatief?

Ten eerste herschrijf je de geschiedenis niet, je kunt haar opnieuw interpreteren met de kennis van nu. Slavernij is afschuwelijk. En om dat te weten moet je de geschiedenis met rust laten. Ten tweede is de waarheid niet te claimen. Door wie dan ook. En ook als je harder schreeuwt heb je niet meer gelijk. Heb deemoed en historisch besef. Ten derde is wat rest het gesprek met elkaar. Geen stellingen innemen. De ander, ook zijn gedachten respecteren en erover praten. Alles mogen en kunnen zeggen. Met argumenten. Ten vierde kun je ook nog altijd naar jezelf kijken in de spiegel en met ironie om jezelf grijnzen. Wie lacht niet die de mens beziet?

Politiek correct gedrag is van alle tijden en nooit constructief. Het is ook niet links of rechts. Het komt overal voor. En altijd verkeerd.

Blije christenen

22 maandag feb 2016

Posted by in seculaire religie

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

De dag nadert. Je voelt het aan alles. Mensen worden nerveuzer, opgewondener, geagiteerd. Het wordt het gesprek van de dag. Mensen vragen elkaar wat zij gaan doen. Gaan ze al op vrijdag of wachten ze tot zaterdag. En waar denken ze dat het gaat plaatsvinden?

Zo gaan dagen en weken voorbij. De spanning neemt toe. De laatste dingen worden nog aangeschaft, nieuwere ook want stel je voor dat de oude niet meer voldoen.

De plannen worden gesmeed en afgesproken wordt met vrienden en het gezin hoe laat men gaat rijden. En men gaat rijden. Op naar de plek waar het moet gaan gebeuren.

De reis is langer dan verwacht. Wat niet zo gek is omdat velen gaan en allen gaan dezelfde kant uit. Er zijn files, er is oponthoud, tegenslag. Bij de tankstations langs de snelweg is het druk. Rijen bij de toiletten. Rijen voor de pomp. Maar het deert niets. De blijheid heeft de overhand, de opgewondenheid. Mensen herkennen dat in elkaar. De blik in de ogen. De vreugde en de vastberadenheid. Als er al een onvertogen woord valt onderweg dan is er altijd een die roept ‘kom op, we zijn er bijna’. Het is mooi om zo met elkaar onderweg te zijn naar dat Ene.

Sommigen overnachten omdat de reis te laat is aangevangen. In goedkope hotels of in dure. Het maakt niet uit. Als de ochtend komt staat met op en gaat verder.

Meer files komen, meer mensen op steeds smallere wegen. Met groet elkaar vanuit de auto. Men herkent elkaar aan de blije blik, de  uitrusting die men meeneemt. Velen hebben zelfs een koffer op het dak om voorbereid te zijn op alles.

En dan, na vele uren rijden, gaat men zelfs nog smallere weggetjes op. De weg voert omhoog, dichter bij God. Bomen worden minder en de toppen worden wit. De eerste sneeuw wordt zichtbaar. Ook hier staat men weer stil in de file. Maar niets doet er meer toe. Het is bijna zover.

Het is altijd nog even zoeken naar de plek waar men heeft afgesproken. Ergens een plek vinden voor de auto. Maar is dat eenmaal gebeurd dan verruilt men de normale kleding voor de rituele kleding. Ouderen, kinderen, iedereen doet dezelfde kleding aan hoewel de kleuren totaal verschillend zijn. Mensen op weg naar het Ene die toch zichzelf willen onderscheiden. Iedereen is vastberaden, vriendelijk, lacherig, uitgelaten.

En dan: de laatste keren wachten. Voor de aanschaf van het toegangsbewijs, bij de lift. Men praat luid, vrolijk, maakt lol met elkaar. Duizend talen worden gesproken en iedereen verstaat elkaar. De dag is gekomen. Men stapt in de lift, zwaait naar de achterblijvers en gaat omhoog.

De skivakantie is begonnen.

Het drama PvdA

14 zondag feb 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Het zijn moeilijke tijden voor de bevlogen medemens. Bij wie kun je nog terecht voor een sociaal genuanceerd geluid. Bij  wie met je overtuiging dat er altijd mensen zullen zijn die het zelf niet redden. En voor wie dus moet worden gezorgd. Kortom: waar kun je terecht voor een ouderwets sociaal democratisch geluid?

Het was ooit, hoe lang geleden lijkt dat al weer, heel duidelijk: de PvdA. Daar moest je zijn. Een grote partij met het hart op de juiste plek. Een partij met een rijke traditie opgericht om arbeiders aan een betere toekomst te helpen.

Maar ja. Arbeiders werden schaars. Er kwam in de laatste decennia van de vorige eeuw een steeds grotere middenklasse. De kinderen van de arbeiders hadden gestudeerd en kregen betere banen dan hun ouders. Kregen dus ook meer te verliezen en minder te winnen dan hun ouders. De wereld werd ook groter. De Nederlandse economie was totaal afhankelijk van wat er in de rest van de wereld gebeurde. Die rest van de wereld kwam naar Nederland. Niet alleen studenten en kenniswerkers maar ook vluchtelingen. Mensen zonder kansen op de arbeidsmarkt.

De PvdA raakte zijn dubbeltjes, die nooit een kwartje zouden worden, kwijt en had geen oog voor de nieuwe kwartjes. De middenklasse werd overgelaten aan andere partijen en de PvdA ging zich richten op nieuwe dubbeltjes. Zielige mensen. Vluchtelingen, allochtonen, mensen met een uitkering. Niet dat die zielig zijn, maar zo werd er wel naar gekeken. Helpen zullen we ze. Of ze willen of niet. Er werd verzuimd een verbinding te maken met die hele grote middenklasse die best wat overheeft voor een ander. Maar die ook tegelijkertijd vindt dat je het zelf moet regelen. Dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven.Wat de PvdA moeilijk vindt is dingen te eisen van zwakkere groepen. Want dat is niet aardig.

Het is de PvdA nooit gelukt een goed antwoord te formuleren op de vraag hoe je solidair kunt zijn in een individualiserende wereld.

Wat is wel gebeurd?

Kok noemde het het afschudden van de ideologische veren. Het leek een meesterzet. Men sprak van het einde van de geschiedenis, het einde van de grote verhalen. De wereld zou gerund worden als een bedrijf en Nederland werd opeens de BV Nederland.

Hoe men er naast kan zitten is wel gebleken. Mensen blijven behoefte hebben aan verhalen, aan ideologie. Aan ethiek. Aan een verbindende verklaring voor alles wat gebeurt. En het is niet meer de PvdA die die verklaring kan leveren. Op links doet de SP zijn best, maar Roemer is uiteindelijk niet de man om grote groepen te binden. Op rechts is er de PVV die doorheeft dat het benoemen van een gemeenschappelijke vijand ook een verhaal is. Niet een prettig verhaal maar wel een verhaal. Een verhaal ook zonder oplossingen maar blijkbaar goed genoeg voor bijna 30% van alle stemmen.

Wat doet de PvdA intussen?

Samsom heeft zijn lot verbonden aan dit kabinet zonder er zelf in te zitten. Best bijzonder. Maar goed, hij verdedigt het met verve en dwars tegen alle peilingen in. En nu in het jaar dat de PvdA 70 wordt worden de messen geslepen. Partijgenoten liggen op de loer om hem een pootje te lichten. Te zorgen dat men in ieder geval niet als een man achter hem staat. Zoals de traditie wil roeptoetert men alles over de ander om zelf meer op te vallen.

Alsof de kiezer gek is. Alsof de potentiële PvdA-stemmer immuun is voor dit geschutter. Men wil niet anders dan een partij die staat voor wat zij zegt en niet meewaait met de bomen in het bos.

Ik denk dat de PvdA weer een ideologisch verenpak moet aantrekken dat zich richt op succesvolle mensen uit alle lagen van de samenleving. Dat zij moet stimuleren dat mensen zelf weer aan het roer staan en dat dat beloond wordt. Dat het niet beloond wordt als je niet mee wilt doen terwijl je wel kunt. Of je nu autochtoon of allochtoon bent, ingezetene of vluchteling, man of vrouw. Een nieuw soort optimisme dat iedereen iets van het bestaan kan maken en dat dat ondersteund moet worden. Een groot verhaal.

Een verhaal in plaats van bijvoorbeeld nieuwe regels of nieuwe wetgeving. Die kramp met de PvdA ook uit: alles willen vatten in wetgeving voor iedereen en alles. Het antwoord op maatschappelijke problemen is niet aangeven dat er een nieuw wetsvoorstel ligt of zo, maar het antwoord is een opvatting, een stellingname. Onvermoeibaar realistisch optimisme. Dat alles kan en mogelijk is, maar dat de mens niet van nature tot het goede geneigd is.

Het drama kan voorkomen worden.

Alles kan, alles mag

03 woensdag feb 2016

Posted by in Fatsoen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Werkelijk, ik leef in duistere tijden. Schreef Brecht in de jaren 30 van de vorige eeuw. Laatst heb ik dit gedicht nog herlezen omdat ik er opeens aan moest denken. Ik moest er aan denken toen ik weer beelden op tv zag van mensen die zich schaamteloos als klootzakken gedragen. Het ging natuurlijk over de komst van een AZC en men was tegen.

De manier waarop mensen dan onze cultuur verdedigen doet een mens zich te pletter schamen. Althans mij. Als ik als vluchteling zou denken dat dit een voorbeeld is van de cultuur dan zou ik wegblijven. Misschien, denk je, is dat de bedoeling van dit gedrag. Ik denk dat we dan teveel intelligentie veronderstellen.

Waarom leven we in duistere tijden?

Wat voorbeelden.

De heer Azmani (VVD) zegt op de radio dat hij het zich kan voorstellen dat het draagvlak voor AZC’s is verdwenen. De burgemeester van Geldermalsen trekt voorstellen voor een AZC in nadat het gepeupel een vergadering onmogelijk heeft gemaakt. Rutte houdt zich oorverdovend stil. Wilders zegt doodleuk dat hij niet wil dat het volk in opstand komt als de PVV na verkiezingen niet in de regering komt. Ik  kan doorgaan maar doe het niet.

Wat is het punt wat ik hiermee wil maken?

De politiek in de volle breedte weigert zich uit te spreken tegen de volkse onderbuik. Weigert met argumenten te komen waarom we vluchtelingen moeten opnemen. Of het nu het gevolg is van ondertekende verdragen of dat dat een gevolg is van een humanistische opvatting, van ethiek. Dat maakt uit want het een is een procedureel argument en het ander een ethisch inhoudelijk. Geen van beide argumenten hoor ik. Niets.

De politiek zegt ook niet dat als mensen een democratische besluitvorming onmogelijk maken dat zij dan worden aangehouden, dat die besluitvorming gewoon doorgaat en dat hun gebrul geen enkel effect zal hebben.

De politiek zwijgt omdat zij let op peilingen en weet dat je alleen dat moet beweren dat goed in het gehoor ligt. Op straat.

Vrijheid van meningsuiting brengt de plicht tot meningsvorming met zich mee. Alleen brullen moet worden beantwoord met acties en argumenten.

Dat gebeurt niet. Op geen enkele manier.

De tijden worden duister als de politiek luistert naar het rumoer op straat en het beleid daarop gaat afstemmen. Het leidt ertoe dat het lijkt dat je met schreeuwen en vernielingen je zin krijgt. Momenteel lijkt dat niet alleen zo maar het is ook de alledaagse werkelijkheid.

Alles kan. Alles mag. Ik leef in duistere tijden.

Gaaf joh, een referendum

01 maandag feb 2016

Posted by in Burger serieus nemen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Nog maar even te gaan en we vieren weer een hoogtepunt van onze democratie: een heus referendum. Met als inzet een verdrag dat inmiddels iedereen gelezen heeft en waar iedereen dus een goed gefundeerde mening over heeft.

Ik ben blij te leven in een land waar mensen zoveel tijd steken in dit soort zaken. Zo hun best doen om zo’n verdrag -best een saai en moeilijk stuk proza- geheel tot zich te nemen. Het tot op de laatste komma te lezen er in zaaltjes met elkaar over praten en dan tot een gewogen oordeel komen.

Ook blij met de initiators van dit referendum. Heldere geesten van onbesproken komaf die zo de democratie en de toekomst van dit land ter harte nemen. Echt super dat mensen als Baudet en Roos, die toch al tot de intellectuele voorhoede behoren, zo het voortouw genomen hebben. Dat zij het op zich genomen hebben de democratie te redden uit de klauwen van hen die de democratie om zeep willen helpen.

Ook al blij ben ik met een overheid die er niet alleen tijd voor uittrekt maar ook tientallen miljoenen om dit referendum, dat zo enorm belangrijk is voor ons voortbestaan, te garanderen en te faciliteren. Ik ben een bevoorrecht mens dit allemaal mee te mogen maken.

Echt gaaf, een referendum over zo’n belangrijk onderwerp.