Auteur Archief: Dick Koopman

Allergisch leven anno 2016

28 woensdag dec 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Een zoon hebben die hyperallergisch is voor melkeiwit. Niet een beetje, maar zo’n allergie met dodelijke afloop als je er niet snel genoeg bij bent.

Ik heb zo’n zoon.

Nog niet lang geleden een nacht in het ziekenhuis doorgebracht na een anafylactische shock door het eten van een heel klein hapje met roomboter erin. Op het kantje was het.

Onze wereld, die van mijn zoon, mij en mijn gezin, wordt daarmee kleiner maar ook groter.

Onze wereld is allereerst met de jaren kleiner geworden. Die wereld is er een van melkvrije producten kopen. Dat is nog een hele toer. Werkelijk overal wordt melk aan toegevoegd. En als je denkt dat je iets gevonden hebt zonder melk, let dan vooral op want op ieder moment kan melk zijn toegevoegd. Zo was er mayonaise zonder melk en opeens is er melkeiwit toegevoegd in de vorm van magere melkpoeder. Inmiddels is dat weer teruggedraaid en kan het spul weer op het bord. Idem dito met bladerdeeg op basis van margarine waar opeens melkzuur in blijkt te zitten.

In de loop der jaren ben ik compleet melkvrij gaan koken. Pizza’s zonder kaas, lasagne zonder bechamelsaus, taarten zonder roomboter et cetera. Prima te doen en qua smaak niets mee aan de hand.

Maar soms wil je niet zelf koken en bakken en wil je bijvoorbeeld uit eten. De keren dat dat misging zijn niet meer te tellen. Gepaneerde schnitzel waar men in de paneer parmezaanse kaas heeft toegevoegd. De gesauteerde groenten in roomboter. Personeel dat geen clou heeft wat je op je bord krijgt. Kortom: uit eten is een soort expeditie Robinson waarbij de fittest survived. En mijn zoon is niet altijd de fittest.

Naar nu blijkt triggert het kleinste beetje melk zijn immuunsysteem. Dat betekent dat ook koekjes bijvoorbeeld, waar op het etiket staat “kan sporen van melk bevatten” (een legal disclaimer) verboden gebied zijn. Zelfs een spoortje melk, waar hij op zich niets van merkt, prikkelt zijn immuunsysteem waardoor een echte reactie logaritmisch toeneemt in effect.

Concreet betekent dit dat de wereld waarin wij boodschappen konden doen nog veel kleiner is geworden dan hij al was. Ook uit eten gaan is risicovoller geworden.

De wereld is ook groter geworden. Ik heb nieuwe producten ontdekt. Meest op sojabasis. Veel vegan eetwaar. Koekjes (die €1,95 per stuk kosten. Als je in de bijstand zit heb je echt een probleem) die qua textuur dermate aan Zeeuwse klei doen denken dat hij ze niet eet. En er zijn producten waar heel duidelijk op staat dat er geen melk in zit. Zoiets als glutenvrij. Ook mijn kennis neemt toe. Zo blijkt in een gelders volkoren geen melkpoeder te gaan bij mijn bakker, bij al het andere brood wel.

Groter ook omdat ik nog meer en nog bewuster ben gaan koken. Ik ben een meester geworden in het omzetten van receptuur van bijvoorbeeld Joël Robuchon in compleet melkvrije  recepturen die heerlijk zijn. En dan blijkt dat de mens voor weinig hoeft terug te deinzen. Als je je fantasie en je kennis vrije loop laat kun je heel veel improviseren. Zelf saucijzenbroodjes maken voor Kerstnacht. Bechamelsaus maken op basis van perfecte bouillon. Geef me een recept en ik kan het maken zonder gevaar voor mijn zoon.

Waar het dus lastig is te leven met zo een allergie is het tegelijkertijd ook op een goede manier ontregelend. Je moét wel anders gaan denken. En gedachteloos boodschappen doen is er niet bij. Wat me ook opvalt is het gebrek aan warenkennis in restaurants bij de bediening. Velen hebben geen idee wat uitgeserveerd wordt. Daarentegen is de bereidheid mee te denken 100%. Ik ben nog geen restaurant tegengekomen waar men dwars lag. Dat is echt heel goed en klantgericht.

Ook interessant: regionale verschillen. Als je in Italië bent bij bijvoorbeeld San Remo, schuilt het gevaar van melk, room en kaas in ieder broodje, in iedere worst. Als je de grens passeert Frankrijk in, dan is ieder gevaar direct geweken. In de Provence gebruikt men olijfolie! Een imaginaire lijn door het landschap maakt een enorm verschil.

Lastig dus, melkvrij leven. Ook een avontuur. Lastige zaken worden minder lastig als je je erop instelt.

Het is net als in de rest van het leven.

Lenin leeft en heet Geert

20 dinsdag dec 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Afgelopen week werd me opeens duidelijk wat me al tijden dwars zat. Ik las over Wilders, luisterde naar hem en iedere keer had ik het gevoel “dit heb ik al eens eerder gelezen”. Ik kon er de vinger niet op leggen. En, nee, ik was niet in de stemming voor een Godwin dus die liet ik links liggen.

En opeens wist ik het! Lenin! Dat was het. Jaren geleden heb ik veel van de beste man gelezen en ik had nog het een en ander in mijn boekenkast staan. Ik pakte het boekje “Wat te doen?”, geschreven aan het begin van de 20ste eeuw (1902). Uit dit boek komt de beroemde uitspraak “Geef ons een organisatie van revolutionairen en we zullen Rusland omverwerpen”.

fullsizerender

Waarom moest ik aan Lenin denken bij alles wat ik las en hoorde? Een paar duidelijke paralellen zijn aanwijsbaar, zonder overigens te zeggen dat beide heren hetzelfde doel hebben: de vestiging van een communistische heilstaat. Wel een heilstaat trouwens.

Als schrijver is Lenin onnavolgbaar slecht. Kan aan de vertaling liggen maar wat een rommelig taalgebruik. Als openbaar spreker daarentegen was hij heel duidelijk, heel opzwepend en zeer polariserend. Zijn wereldbeeld was heel duidelijk: er waren de goeden en er waren de slechten. Al zijn toespraken zijn doordrenkt van dit gegeven. Er spreekt onverzoenlijkheid uit en in de jaren zijn zij harder van toon geworden.

Daarnaast wantrouwde en verketterde hij iedereen die het niet met hem eens was. Dat waren dwaallichten, neprevolutionairen, revisionisten, vijanden van het volk. Ook dat werd steeds radicaler. In het begin wilde hij nog wel samenwerken met anderen, maar dat veranderde. Steeds meer intern gericht en steeds meer op controle.

Verder wantrouwde hij alle media. “Zogenaamde” kranten met zogenaamde “vrije” nieuwsgaring. Al die MSM, die toen niet zo werden genoemd natuurlijk, moesten worden gewantrouwd en uiteindelijk afgeschaft en vervangen door “goede” kranten. Kranten zonder kritiek: kritiek is immers kleinburgerlijk en vijandig. Afschaffen dus.

Alle staatsinstituties, de gehele rechterlijke macht, politie en zittende politiek: alle vijanden van de waarheid. Een waarheid die alleen Lenin kende.

Die waarheid was dat hij opkwam voor het volk, dat alleen hij wist wat het volk wilde en dat alleen hij daarvoor kon zorgen. Geloven in democratie deed hij niet. Hij wilde een sterke partij van beroepsrevolutionairen die het juiste zou gaan doen. De sterke overtuiging te weten wat het volk wilde en nodig had was duidelijk aanwezig, maar in de uitvoering zou datzelfde volk alleen maar voor zijn voeten lopen.

Lenin had het vermogen heel goed te voelen waar het land stond en welke plek hij in moest nemen om aan de macht te komen. Hij had het al eens eerder geprobeerd maar toen was hij te vroeg. Gematigden kwamen aan de macht maar die gaven het volk niet wat het wilde: snelle veranderingen en wraak op de heersende elite. Toen Lenin in 1917 voor de tweede keer de revolutie predikte had hij meer succes. Direct werden kranten lamgelegd, politiebureaus ingenomen, de rechterlijke macht opzij gezet en er werden zogenaamde volksraden in het leven geroepen. Partijleden kwamen op alle belangrijke posities. Hier is geen enkele parallel te vinden met het heden natuurlijk. De staat was toen failliet en op, het land bankroet en de mensen waren alle oorlogen en plunderingen meer dan zat. Dit alles zal in Nederland niet gebeuren is mijn overtuiging.

Wanneer ik stel dat Lenin terug is, dan doel ik op de manier van optreden en van het verketteren van iedereen die het niet met hem eens was. De verongelijkte toon, het wegzetten van andersdenkenden als “nep” en het tot op het bot overtuigd zijn van het eigen gelijk. Hij schijnt ook geen gevoel voor humor te hebben gehad. Wat altijd een slecht teken is.

Sjto djèlatj, of “wat te doen” is nog steeds een moderne titel. Het zou zo maar de titel van een verkiezingsprogramma op 1 A4tje kunnen zijn.

 

 

 

Wantrouw politici

13 dinsdag dec 2016

Posted by in Burger serieus nemem

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Gek is het niet, dat wantrouwen in de politiek. De politiek heeft het er zelf naar gemaakt.

In mijn jeugd was er Joop den Uyl, een man met een visie. Hij ging de verkiezingen in met een heldere boodschap. Hij stond voor spreiding van kennis, macht en inkomen. Nee, je hoefde het er helemaal niet mee eens te zijn, maar zijn boodschap was duidelijk. Als je op hem stemde wist je waar hij voor ging. Hij vertelde ook dat je je verwachtingen moest temperen omdat de ‘marges in de democratie erg smal’ waren.

Zijn idee werd niet doorgerekend door een CPB en vervolgens neergesabeld vanwege een procent hier of daar. Zijn stelling was: dit is wat ik wil, waar ik me kapot voor ga vechten en weet dat er iets anders uit zal komen omdat er een coalitie  komt. Die coalitie kwam er, Den Uyl vocht zich kapot en het kabinet viel. Over grondpolitiek.

De stemming in het land was erg verdeeld over Den Uyl. Ik kom uit een SDAP familie en Den Uyl was een held. Een warrige professor die het beste met de werkende arbeider voorhad. Hijzelf was heel duidelijk geen arbeider maar er was iets in hem dat vertrouwen wekte. Zijn groezelige voorkomen, zijn gedram over een betere wereld. Zijn visie ook, die dus niet was doorgerekend maar gewoon insteek was van de verkiezingen. We gaan het doen en we zien wel wat het kost want we willen een betere wereld.

Kabinet Den Uyl viel in 1977.

kabinet_-_sfa001006480

Na Den Uyl kwam het kabinet Van Agt. Een totaal ander mens maar net zo bevlogen. Hij startte ethisch reveil, een ethisch gemotiveerde oproep om van Nederland weer een fatsoenlijk christelijk land te maken. Waardegedreven dus, net als Den Uyl. Dat werd overigens niet echt een succes.

De polarisatie in Nederland was groot in mijn jeugd. Nergens leidde dat tot grote scheldpartijen of bedreigingen. Soms ontving een minister een ‘kogelbrief’ en dat was dan ook direct groot nieuws.

Tijdens dat kabinet werd er voor het eerst serieus werk gemaakt van begrotingsdiscipline en gingen zaken doorgerekend worden. Er gebeurde nog veel meer. In de jaren 80 (tijdens het kabinet Lubbers) was er sprake van een grote economische crisis. De jaren van bloei waarin mijn vader opeens veel meer ging verdienen, waren voorbij. Nederland was ‘ziek’ volgens Lubbers. Het regime werd wat harder. Er was minder begrip voor mensen met een uitkering. Aanstellers waren dat.

De decennia daarna laten steeds minder waardegedreven politiek en steeds meer begrotinggedreven politiek zien. Opeens werd er gesproken over het huishoudboekje. Mensen werden een kostenpost. Er kwam een neo-liberale geest waarin solidariteit een woord uit het verleden werd.

Grote stappen naar het heden.

Hedendaagse politici laten zich nauwelijks meer uit over echt intrinsieke waarden. Laat staan dat zij er met gestrekt been ingaan om die waarden te realiseren. En als het eens mocht gebeuren, dan worden de ideeën zorgvuldig gefileerd door het CPB. Financieel onhaalbaar en dus onzin.

Politici maken ook niet duidelijk dat waar zij voor staan altijd anders wordt in de praktijk. Den Uyl zei voor herverdeling van inkomens te zijn. Hij vocht, verloor een beetje en legde vervolgens uit wat hij wel en wat hij niet had gerealiseerd. Rutte spreekt bijvoorbeeld met dubbele tong. In Nederland tegen Brussel tekeergaan, in Brussel heel veel steunen en kritiek hier pareren met een ‘ik kon niet anders’. Tuurlijk wel. Je kunt altijd anders. Wat er beloofd wordt is ook nog eens flinterdun. €1000 voor iedere Nederlander! Oh nee, toch niet. Mensen zijn niet gek maar keren zich af van dit soort doorzichtig geneuzel.

Het wachten is op een politicus met een echt verhaal. Zo’n verhaal waar je naar toe wilt, als een goede film. Waar het wel en waar het niet om gaat. Wat wel en wat niet wordt geaccepteerd. En van wie. Een politicus die inspireert en mensen in ieder geval het gevoel geeft dat zij hun mandaat voor vier jaar kunnen geven. Zo’n politicus ontbreekt. Discussies gaan over doorgerekende details. Overwinningen gaan over onduidelijke details waarvan de relevantie menigeen ontgaat. Mensen hebben niet meer het gevoel dat er namens hen wordt opgetreden maar vooral tégen hen.

Als politici niet weer vanuit een heldere set van waarden gaan opereren, en daarbij ook duidelijk maken dat iedere coalitie leidt tot een compromis dan verliest de politiek nog veel meer legitimiteit. Het land zal zich meer afkeren en desinteresse tonen of luidkeels de onderbuik uiten. De kloof zal groot zijn.

Leiders van een leeg land.

 

Premier Wilders

12 maandag dec 2016

Posted by in politiek

≈ 1 reactie

Tags

, , , ,

Stel, Wilders’ PVV komt uit op 35 zetels. Dat zou betekenen dat 2.275.000 Nederlanders op hem gestemd hebben (bij 75% opkomst), wat neerkomt op 17,5% van alle stemgerechtigden in Nederland. Niet bijster veel zo gezien, maar hij zou wel als winnaar uit het democratisch proces tevoorschijn komen.

Ik ga even voorbij aan de nogal doorzichtige retoriek van Wilders dan heel het land in opstand komt als de PVV dan niet mag regeren. Ik ben ook heel het land (omdat dat niet bestaat) en geloof me, ik kom niet in opstand om die reden.

De vraag is: moet de winnaar ook regeren of zelfs de premier leveren als het ervan komt?

De redenen die de PVV zelf aanvoert waarom ze niet welkom zijn, zijn van schoolpleinniveau. Eerst iedereen voor rotte vis uitmaken en dan klagen dat je niet op verjaardagen wordt uitgenodigd. Erg kinderachtig. En toen zij uiteindelijk wel werden uitgenodigd op het feestje, en Rutte 1 gedoogden, hebben ze er zelf weer een zootje van gemaakt en zijn zij weggelopen. Het gedrag van de afgelopen jaren maakt ook niet dat je uitkijkt naar samenwerking. Een single issue partij met als leidraad intense afkeer van een bevolkingsgroep is niet echt plezierig om mee samen te werken. Maar goed. Toch stel ik het volgende voor.

Als de PVV de grootste wordt dan moet Wilders direct de opdracht krijgen een regering te vormen. Mag allemaal na een informatieronde waarbij allerlei mogelijkheden worden onderzocht, als de uitkomst maar is dat hij moet gaan formeren. Ik zou zeggen, laten we de heer Wilders serieus nemen en hem de kans geven een kabinet te formeren. Laten we hem ook de kans geven premier te worden en van start te gaan.

Ik stel dit voor omdat ik vind dat duidelijk moet zijn dat het systeem waar hij op spuugt en nep noemt een systeem is dat blind is voor opvattingen. Dat heet parlementaire democratie. Dat je dus ook als rabiate partij de kans krijgt te formeren. De ironie is natuurlijk dat Wilders zo ongeveer het langstzittende Tweede Kamerlid is, dat hij in die rol wetgever is en dat hij tegelijkertijd ermee wegkomt zijn afkeer te uiten van zowel dezelfde Tweede Kamer én de rechterlijke macht. Die ironie wordt hem aangeleverd door zijn stemmers.

Geef hem dus de kans een kabinet te formeren, goede mensen bijeen te brengen die kundig zijn en van start te gaan. Laat hem dat doen omdat in alle jaren de PVV nog nooit ergens verantwoordelijkheid voor heeft genomen. Wel roepen maar niet de verantwoordelijkheid nemen voor wat je roept is erg onvolwassen. Laat hen volwassen worden. Onze democratie kan het aan.

Kan de PVV het aan? Ik denk van niet. Niet omdat iedereen tegen is maar omdat zij zelf niet in staat zullen zijn een land te leiden. Een heel land en niet alleen de eigen doelgroep. Premier te zijn van alle Nederlanders en niet alleen van de eigen stemmers. Dat is complexer dan het roepen van leuzen en het van je vervreemden van heel grote groepen mensen, zo ongeveer 82,5% van alle stemgerechtigden. Het betekent niet alleen beleid formuleren maar ook goed uitvoeren. Het betekent dat je moet vertrouwen op instituties die er zijn omdat zonder die instituties een land onbestuurbaar wordt. Het betekent ook dat je als Keizer je kleren moet tonen, vooral aan hen die op je gestemd hebben. Dan moet je dus wel kleren hébben.

De reacties zullen voorspelbaar zijn. De die hard aanhangers zullen bij alles wat lukt juichen en bij alles wat niet lukt anderen de schuld geven. De gewone aanhangers zullen zich teleurgesteld ook van de PVV afkeren omdat het opeens een gewone partij blijkt te zijn die ook heel veel belooft maar nog niet de helft kan waarmaken. Precies zoals het gaat.

Dan is er ook nog het risico dat er schoon schip gemaakt gaat worden in Nederland. Dat risico is klein. De Grondwet kan niet zomaar worden gewijzigd. Zuivering van bijvoorbeeld het rechtsapparaat en de media zijn wel heel erg jaren 40 vorige eeuw en daarmee moeilijk voor te stellen. Denk ik. Wellicht ben ik naïef.

Regeren? Ik denk dat Wilders dat niet eens wil.

Mannen met een partij

04 zondag dec 2016

Posted by in Burger serieus nemem

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , , , ,

Het is me wat met mannen. Ik ben er zelf een en toch kijk ik met verbazing toe naar mannen in de publieke ruimte. Om nog veel duidelijker te zijn: mannen die opeens allemaal een politieke partij oprichten. Mannen met ambitie.

Ze hebben iets met elkaar gemeen. Ze kennen elkaar, ze zijn elkaar in verband eerder tegengekomen (bij GeenPeil of Forum voor Democratie) en ze zitten allen aan de rechterkant van de politiek.

Ze hebben nog wat met elkaar gemeen, een totaal gebrek aan twijfel en zelfironie. Ze nemen zichzelf doodserieus en hun eigen plannen ook. Elkaars plannen overigens niet want daar deugt niet veel van. Nuance is niet een van hun sterkste kanten.

Mannen met politieke ambitie en een gebrek aan twijfel en zelfironie zijn zorgwekkend. Ze delen zich, door hun eigen gedrag, in bij de rabiate fanatici waar er al veel te veel van zijn in de wereld. Fanatici waar zij zich dan weer tegen afzetten, meestal omdat het Islamitische fanatici betreft. Wij hebben nu onze eigen westerse fanatici. En ze richten partijen op.

Ze hebben weinig op met het wel en wee van Nederland. Ook al beweren zij van wel, ik vrees dat de stemmers op deze partijtjes van een koude kermis thuis gaan komen. Waarom denk ik dat?

Geen van hen heeft enig verstand van politiek bestuur. Dat willen ze ook niet want niets zo verfrissend om zonder verstand van zaken de boel op te willen schudden. Het volk zit op de tribune, kijkt toe en is enthousiast. Het is spektakel. Eindelijk eens mensen die ook ergens geen verstand van hebben en toch macht willen veroveren. Dat is mooi, dat is bijna Romeins: brood en spelen.

Alles is dus in het voordeel van deze mannen. Volgens de laatste peilingen slepen zij nog zetels binnen ook. Dus het gaat voor hen nog goed komen. Voor ons ook? Ik betwijfel het.

Best volk, wie je ook bent en waar je ook woont, stel je de volgende situatie eens voor:

Je voelt je beroerd, al tijden lang. Je hebt pijntjes, je bent humeurig en je besluit naar de huisarts te gaan. Die luistert eens naar je darmen en verwijst je naar de internist. Een elitaire man die veel te lang heeft gestudeerd van jouw centen. Hij woont in een groot huis, gaat vaak op vakantie en -het allerergste- hij stemt D66! Een elitaire low life dus van het ergste soort! Maar hij heeft wél ergens verstand van en jij niet. Daarom zit je in het ziekenhuis. Deze internist wil je onderzoeken maar opeens zwaait de deur open en komt er een klein mannetje met een grote mond en een nog veel grotere bril binnen. Schreeuwend. “Elitaire flapdrol” roept hij naar de internist, die geschrokken opzij springt. Het mannetje zegt dat hij het beter weet omdat hij niet al jaren hetzelfde werk doet, hij is nieuw in dit veld! Hij pakt een scalpel en zegt “zullen we dan nu maar gelijk gaan opereren?”.

Wat denk je dat je dan doet? Precies.

Politiek is ook een vak, vooral omdat het niet gaat om de korte termijn effecten op de publieke opinie maar om het voor jaren en jaren besturen van het land. Alles heeft met alles te maken. Een euro hier is een euro minder ergens anders. Je hebt met wetten te maken, met verdragen, met heel erg veel buitenland. Als je het vak niet beheerst kun je geen goed politicus zijn.

De zittende politieke partijen hebben het aan zichzelf te danken dat de schreeuwende mannen in opkomst zijn. Die zittende partijen zijn als de internist uit mijn voorbeeld die beleefd opzij stapt en jou laat opereren door een dilettant, een kwast. De zittende politiek is slap en heeft zich afhankelijk gemaakt van opiniepeilingen en alle rechtse main stream media.

De huidige politiek moet in opstand komen en altijd vragen hoe de ideeën dan moeten worden gerealiseerd. De PVV moet je niet bestrijden maar serieus nemen. En steeds weer vragen naar de samenhang tussen alle losse punten. Ik weet zeker dat ze geen idee hebben van een antwoord. Sterker nog: ze geven geen antwoord en komen ermee weg. Die nieuwe partijtjes gaan hetzelfde doen. Geen clou hebben van bestuur en toch macht willen. Dat is een gevaarlijke combinatie. Het ergste: ze komen er mee weg. Het levert niets op en het volk wordt alleen maar bozer.

We leven in duistere tijden en de kiezer zelf doet het licht uit.

 

 

Het koloniale verleden wissen

29 dinsdag nov 2016

Posted by in Politiek correct

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Er was eens een land waar revolutionairen de macht grepen. Het jaar was 1917 en het land was Rusland. Lenin deed een machtsgreep en nam de macht over van Kerenski. Dat ging met geweld, bloedvergieten en alles wat bij een revolutie hoort. Nare tijden. Die revolutie was een vervolg op tijden van onrust, politieke instabiliteit en een zittende elite die er niets van bakte. Lenin had een aantal getrouwen waaronder Trotski.

Na de dood van Lenin in 1924 nam Stalin het roer over. Stalin was nog veel meer niets-ontziend dan Lenin en er volgden decennia van terreur en wegvagen van hele bevolkingsgroepen. Trotski zag dat met lede ogen aan en wilde een andere koers maar verloor de strijd. Trotski werd eerst verbannen naar Siberië (1928), ging vervolgens naar Mexico waar hij in 1940 uiteindelijk, in opdracht van Stalin, werd vermoord.

Omdat Stalin Trotski in de ban had gedaan moest die laatste niet alleen fysiek verdwijnen maar hij moest ook gewist worden uit alle teksten, foto’s et cetera. Een resultaat daarvan staat hieronder.

naamloos

De foto is genomen in 1920. Lenin houdt een toespraak en Trotski staat links van hem naast het spreekgestoelte. Op de rechterfoto is Trotski weggeretoucheerd. Deze foto is bekend geworden als ‘de foto waar Trotski niet meer op staat’.

Het zuiveren van het verleden, in dit geval in de Sovjet Unie, is een uiting van totalitair denken. Altijd en overal. In landen waar gewerkt wordt aan een nieuwe versie van het verleden, van Noord Korea tot Cuba, worden onwelgevallige zaken weggepoetst. Zij worden vervangen door het officiële verhaal dat past bij de huidige machthebbers.

In Nederland zijn er ook totalitaire geesten die willen dat alle herinneringen aan het koloniale verleden gewist moeten worden. De Coentunnel moet worden omgedoopt, de film over De Ruyter moet worden geboycot en zelfs een nietsvermoedende buste van Admiraal Helfrich in Utrecht is ooit beklad. Wat deze mensen willen, verschilt in niets van wat Stalin deed met Trotski. Wegretoucheren wat je niet bevalt om zo de geschiedenis te herschrijven. Wat nooit zal lukken, tenzij je een gesloten samenleving creëert zoals in Noord Korea.

Het is dom en totalitair en men moet strijden tegen iedere vorm van totalitair denken en handelen.

Ik ben fel tegen het met terugwerkende kracht veranderen van de geschiedenis omdat het vandaag niet meer goed voelt. Dat hoeft ook niet. Het is geschiedenis. Als het slecht voelt dan moeten we vandaag ermee omgaan, vandaag erover praten. En wellicht vandaag die geschiedenis van verschillende kanten belichten. Dus ook vertellen over de uitwassen van het koloniale verleden. En dat gebeurt ook volop. In de afgelopen jaren heb ik veel gelezen over oorlogsmisdaden van Nederlandse troepen tegen de lokale bevolking in Nederlands-Indië. Over de slavenhandel waarin Nederland ook een rol heeft gespeeld. Niet iets om trots op te zijn maar ook niet iets om uit te wissen. Een land dat de eigen demonen wegneemt is een psychiatrische patiënt aan het worden.

Iedere vorm van totalitair denken moet je herkennen en verwerpen. De werkelijkheid is niet óf het een óf het ander, de werkelijkheid is grijs en genuanceerd. Ongrijpbaar en voor interpretatie vatbaar. Geschiedenis willen herschrijven is het begin van het einde. Het einde van iedere intelligente oprechte discussie over verleden en heden. Een open samenleving eert de eigen geschiedenis, ook als die niet zo mooi is.

Door die geschiedenis zijn we aangekomen waar we zijn.

 

 

 

Retail down the drain, deel 2

28 maandag nov 2016

Posted by in Retail

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Veel reacties op mijn blog over retail gekregen. Veel herkenning, veel verzuchtingen over soortgelijke ervaringen. Een gebrek aan klantgerichtheid en een gebrek aan passie.

Maar dat waren niet alleen de reacties. Daarnaast waren er ook mensen die mij wezen op alle goede voorbeelden, retailers die juist alles doen voor hun klant en daar verder in gaan dan welke online concurrent ook. Waarom ik daar niet over had geschreven?

Simpel, omdat het daar niet over ging in die blog.

Vandaar deze inhaalmanoeuvre. Ik zal ook aandacht besteden aan goede voorbeelden omdat die er zeker ook zijn.

Waar heeft de retail begrepen hoe om te gaan met klanten (en hoe de combinatie met internet in het eigen voordeel werkt)?

Mijn vaste boekhandel in mijn woonplaats bijvoorbeeld. Nog onlangs zijn zij verhuisd naar een pand waar ooit de Schoenenreus zat. Naargeestig en ruikend naar goedkope sloffen. De eigenaren van de boekhandel hebben het pand omgetoverd tot een boekhandel van grootsteedse allure. Mooi assortiment, geweldig personeel dat echt op de hoogte is van alle laatste boeken en die ook nog eens gelezen heeft. Je kunt er boeken voelen en ruiken. Nog veel belangrijker voor mij als veellezer (en veelkoper): ik bestel mijn boeken via Twitter. Als ik ergens iets lees over een boek dat ik wil hebben dan maak ik een foto en tweet die naar hen. Ik krijg altijd antwoord en het boek staat snel voor me klaar. Ook als ze een boek niet hebben op zaterdag, dan hebben ze het op dinsdag voor me klaarstaan. Altijd.

De kledingwinkel idem. Er wordt gezocht naar het artikel in andere filialen, bij leveranciers. Men bestelt het voor je en het is er op de datum die is afgesproken. Als er iets niet lekker loopt dan word je gebeld. Je bent bekend en zo word je ook behandeld: als een bekende.

De slager! Ooit, heel veel jaren geleden, heb ik een opmerking gemaakt over een prachtige côte de boeuf die ik in Carcès had gekocht. De week daarop lag het in de vitrine. Praten over een mooie bavette leverde hetzelfde op. De zelfgemaakte gebraden gehakt moest ik per sé proeven omdat ik nou eenmaal van lekkere dingen hou. Men wist het. En als ik een keer zwezerik wil hebben dan wordt daar voor gezorgd.

De pennenwinkel. Kwam ik ooit binnen met een vulpen die helemaal vast zat. Een Mont Blanc waar je de pen kunt uitdraaien werkte totaal niet meer. Muurvast. Na een discussie over inkt, waarbij bleek dat ik de verkeerde gebruik, werd de pen met liefde in ontvangst genomen en na enige tijd en een luttel bedrag later kreeg ik hem goed werkend weer terug. Mét een potje juiste inkt.

Ik vergeet er vast een aantal.

Ik kan doorgaan, maar de kern is steeds hetzelfde. Het zijn winkels die mij als klant kennen en ik hen. Er is meer dan alleen een transactionele relatie. Het gaat erom elkaar wederzijds te helpen. Ik doe daar nooit moeilijk en zij ook niet. Zij komen ook altijd met een oplossing. Is het niet vandaag dan toch volgende week. Wat zij ook met elkaar gemeen hebben is dat je voelt dat de zaak waar men werkt belangrijk is. Bijna, dat ze niet ergens anders hadden kunnen werken. Niet alleen jij als klant gaat hen aan het hart, maar het voortbestaan van de zaak ook. Daarom gaan zij altijd verder dan vandaag. Altijd een extra stap. Dát is wat de goede retailer onderscheidt van gewone doorsneewinkels die uitwisselbaar zijn.

Waar het uiteindelijk op neer komt is dat het niet eens gaat om een verplichte koppeling met internet maar om gedrag. Als je als klant het gevoel hebt dat je er toe doet en dat wordt bevestigd door het gedrag van de retailer, dan kom je terug. Ik doe niets liever dan mijn geld uitgeven in lokale winkels, maar als die winkel bar weinig interesse toont in mij en mijn vraag, dan ga ik het even anonieme maar altijd werkende internet op.

Retail is gewoon altijd aan zet. En morgen weer beter.

 

Een cursus vrijheid van meningsuiting

22 dinsdag nov 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

Er is een aantal dingen dat ik wil zeggen over vrijheid van meningsuiting.

Allereerst dat die vrijheid per definitie absoluut is. Dat wil zeggen dat iedereen altijd alles moet kunnen zeggen en schrijven en uiten op welke manier ook. Hoe leuk of hoe abject ook naar de mening van anderen, alles moet kunnen. Zo snel je hier mitsen en maren aan gaat koppelen heb je het over voorwaardelijke vrijheid. Dan verdwijnt de vrijheid.

Verder dat er maar één grens is aan die vrijheid en dat is het geldende recht, vastgelegd in wetten en in jurisprudentie. Dat betekent dat als er iets wordt gezegd waar een ander enorme aanstoot aan neemt, die persoon naar de rechter moet om zijn gelijk te halen. Die rechter zal dan objectief toetsend aan de wet laten weten of je over de juridische schreef bent gegaan of niet.

Dit wil niet zeggen dat alles even verstandig is om te roepen. In een volle bioscoop ‘brand, brand’ roepen is niet verstandig, tenzij er brand is. Het is echter altijd moeilijk om voorbeelden te geven van wat wel en wat niet verstandig is. Dat is contextgebonden. En het is vaak heel subjectief.

Je kunt de vraag stellen of het uiten van woorden gelijk staat aan het uiten van een mening. Is het dus nodig en noodzakelijk voor een beroep op die vrijheid dat je een mening hebt en niet zomaar het gevoel van de dag? Dat klinkt plausibel en heel redelijk, maar wie gaat dat bepalen?

Waak voor diegenen die zich beroepen op gezond verstand, fatsoen, de samenleving et cetera om de vrijheid in te perken. Ik vind ook niet alles even fatsoenlijk, maar dat is geen enkele reden om die vrijheid te beperken. Fundamenteel wordt dan namelijk de vraag ‘fatsoenlijk volgens wie?’. Met andere woorden, volgens wiens of wier standaarden moeten we dan een mening afkeuren of beperken?

Dus: vrijheid van meningsuiting is absoluut, welke mening ook wordt geventileerd. Maakt niet uit, in onze samenleving moet iedereen kunnen zeggen wat hij of zij wil. Dat is mijn overtuiging en die overtuiging is sterker naarmate ik het minder eens ben met iemand. Juist dan, bijvoorbeeld bij het roepen van “minder? Dan gaan we dat regelen!”, ben ik voor die vrijheid. Wat een prachtig land leven we dat dat soort uitspraken kunnen. En dan graag ook het harde debat daarover.

Brengt mij tot mijn laatste punt: mij valt op dat velen die zich beroepen op die vrijheid van meningsuiting, die vooral voor zichzelf gereserveerd zien. Hoe vaak de PVV al niet heeft gepleit voor een beroepsverbod voor mensen met een andere mening dan zijzelf heeft, valt niet meer te tellen. Hoe agressief men reageert op anti-Pieten protestanten en vice versa, en hoe men heden ten dage mensen bedreigt voor een mening: dit zijn voorbeelden van vrijheid voor zichzelf  en niet voor anderen. De gang naar de rechter in het geval Wilders vind ik een voorbeeld van hoe het hoort. Als je tegen zijn uitspraken bent moet je niet bedreigen maar de rechtsgang vinden om dat aan te vechten. Het is een grote schande dat hij al zolang moet worden beschermd vanwege zijn opvattingen. Beschermd tegen hen die niets moeten hebben van onze vrijheden. En als Wilders serieus zou menen dat vrijheid van meningsuiting absoluut was, ook voor anderen, dan zou hij in deemoed het hoofd buigen voor het recht en de uitspraak afwachten. Zo zijn de regels in dit land. Het voorbeeld geven.

Vrijheid van meningsuiting is een voorrecht dat moeite en energie kost. Het komt niet gratis en het is niet vrijblijvend. Wie denkt dat je het voor jezelf mag opeisen en anderen mag ontzeggen heeft het niet begrepen. Het heeft niets met particuliere opvattingen en normen en waarden te maken. Het is. En het is in ons land. Dát is waarschijnlijk het belangrijkste dat ons onderscheid van minder ontwikkelde landen. Van de barbaren waar je op je tenen moet lopen of zelfs moet vrezen voor je leven.

Vrijheid van meningsuiting is topsport.

Retail down the drain

21 maandag nov 2016

Posted by in Retail

≈ 1 reactie

Tags

, ,

Ik woon in een plaats waar de ene na de andere winkel verdwijnt. Natuurlijk de bekende ketens zoals V&D en Cook&Co maar ook de kleinere zelfstandige zaken. Gek is dat niet. Jammer wel, want ik koop graag off line bij lokale winkels.

Waardoor komt dat?

Enige maanden geleden moest mijn opgroeiende zoon een nieuw skijack hebben. Wij naar de lokale middenstand. De zoon is nogal kieskeurig en vond na lang zoeken tussen alle saaie jassen een mooie jas. Stoer en degelijk en vooral opvallend. Alleen niet in zijn maat. De retailer had hem ook niet op voorraad en dat was dan ook het laatste wat hij te zeggen had. Verder niks. Thuisgekomen op internet het merk opgezocht, de maat was gewoon beschikbaar en jas besteld. Hoppa.

Vijf weken geleden bij de lokale Praxis een lamp besteld. Ooit een spotje gekocht voor de andere zoon en de lamp was kapot. Dat was niet een standaardlamp maar een nogal aparte, zo bleek. Naar Praxis en daar werden de gegevens en mijn 06-nummer op een bestelformulier geschreven. Nooit meer iets van gehoord.

Dus in mijn plaats naar de meer lokale lampenwinkel. Zelfde ritueel. Nooit meer iets van gehoord.

In een aanpalende plaats is nog niet zo lang geleden een Rugbyshop gevestigd. Een van de senioren is een winkel begonnen in alleen maar Rugbyspullen. Gaatje in de markt. We moesten nieuwe schoenen hebben en dus naar die winkel toe. Allerlei schoenen maar niet in de juiste maat. Volgend weekeinde zouden die er wel zijn. Wij terug, geen schoenen. Volgend weekeinde zouden die er wel zijn. Weddenschap gesloten voor €10 dat dat niet het geval zou zijn. Ik heb gewonnen. Mijn nummer achtergelaten zodat hij me kon bellen zodat ik niet steeds voor niks hoefde langs te gaan. Na vier weken ben ik gebeld. Dat de schoenen er waren. Was alleen niet meer nodig, ik had ze al geregeld. Volop keuze.

Winkeliers hebben, zo lijkt het, geen zin om extra moeite te doen voor de klant. Bovenstaande voorbeelden kan ik uitbreiden. Retailers hebben steeds minder op voorraad wat op zich helemaal geen probleem hoeft te zijn. Er is weinig dat ik nú, direct nodig heb. Ik kan best even wachten. Retailers kunnen online dingen bestellen en zorgen dat ik ze krijg. Ik wil daar ook nog wel de komende week voor terugkomen.

Als klant doe ik graag een extra stap om de lokale winkeliers omzet te bezorgen.

Wat ik niet doe is accepteren dat ik niet serieus word genomen. Als winkeliers geen moeite voor mij doen, dan niet. Dan ga ik naar een andere winkel of ik ga online. En ik weet zeker dat de winkel in kwestie mij als klant kwijt is. Zo komen retailers in een negatieve spiraal waarbij het assortiment dunner wordt, de voorraden kleiner etc etc.

Retailers moeten internet gaan zien als een logistiek kanaal om hun klanten te bedienen. In de wereld is alles te koop dus “nee” verkopen is niet nodig. Doe de extra stap en zorg dat de klant krijgt wat hij wil. Simpel. Gemakzucht leidt tot het einde van de zaak.

Gemakzucht lijkt wel de rode draad bij veel retailers. Gebrek aan noodzaak wellicht.

Als winkeliers niet beter hun best doen zijn zij ten dode opgeschreven.

Beschoft gedrag

13 zondag nov 2016

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, , , ,

Ik moet eerlijk zijn. Na de verkiezing van Trump, ’s morgens zag ik het pas, had ik het gevoel dat dit goed moest zijn omdat het volk het zo gewild had. Amerika had gesproken en dit was de uitkomst. Die overtuiging heb ik nog steeds. Minder stemmen maar meer kiesmannen, zo werkt het nu eenmaal.

Ik begon zelfs te wennen aan het idee dat Trump president zou zijn vanaf 20 januari 2017. Ik ben daar van afgestapt. Van dat wennen.

Al jaren wen ik als een kikker in koud water aan het oplopen van de temperatuur. En zonder dat ik het doorhad werd het water steeds warmer en warmer. Ik ben gaan wennen aan de horken, de klootzakken, de schreeuwers, de ongenuanceerden, de onbeschoften.

Of het nu op televisie is, waar het ooit manifest is geworden met Pownews, op de radio, waar mensen geïnterviewd worden alsof ze terechtstaan voor een oorlogstribunaal of op Twitter waar het riool 24/7 open staat: de hufters zijn doodnormaal geworden.

En ik wil het niet meer. Ik kan de wereld niet veranderen en dit zal niet gelezen worden door diezelfde hufters. Als ze het wel lezen zullen zij reageren als hufter overigens. Ik stop ermee.

Ik stop er ook mee goede woorden te vinden voor Trump. Tot het tegendeel door hemzelf bewezen wordt is het een narcistische egocentrische windbuil die echt helemaal NIETS zal doen voor het volk dat hem gekozen heeft. Ook in Nederland heeft extreem rechts echt nog nooit iets maar dan ook maar iets tot stand gebracht behalve haat en tweedracht.

De politici die blij zijn met Trump: van Le Pen en Dewinter tot aan Wilders. Dat zegt toch wel iets lijkt mij. Leve het extreem rechtse front.

Al die mensen die tevens blij zijn met Trump hier in Nederland, wat willen die nu eigenlijk? Dat ook hier iemand aan de macht komt die niets weet van besturen, die lak heeft aan iedereen die het niet met hem eens is, die spuugt op anderen? Dus dat is vanaf nu het grote ideaal? Echt?

Ik merk dat mijn boosheid van deze week is weggeëbd en dat er iets anders voor in de plaats is gekomen: een weigering om begrip op te brengen voor de mensen zoals Trump en zijn klapvee. Als je slechtheid goed vindt maakt dat je slecht. Kosher is kosher en treife is altijd treife, wat de omstandigheden ook zijn.

En nee, het zijn niet alleen deze mensen. Ook de fanatici die hun kans ruiken om Sinterklaas te versjteren doen exact hetzelfde: ook zij vinden zichzelf oneindig belangrijk zonder aanziens van alle andere personen die er toe doen. De onbarmhartigheid van ieder gesprek over discriminatie, waarbij niemand dichter bij de ander komt, het staat me enorm tegen.

Het is overal. Gelukkig is het niet bij iedereen. Gelukkig ken ik genoeg mensen die beschoft zijn, een mening hebben die doordacht is ook voor wat betreft de consequenties van die mening. Die durven denken. En nee, dit zijn niet alleen de mensen waar ik het mee eens ben. Meestal zelfs integendeel. Dat is namelijk totaal onbelangrijk. Mijn meningen sterven met mij en wat ik kan achterlaten is een goed beeld van een goed mens. Als het meezit. Een Goedmensch zelfs. Dat wil ik zijn en daar doe ik mijn best voor. Wat gij wilt dat u geschiedt doet dat vooral een ander.

Ik sluit mijn ogen niet voor de onnozelen van geest die denken dat alles overwaait als je maar aardig en begripvol bent. Zoals met het jihadisme bijvoorbeeld. Dat gaat niet weg door lief te zijn. Integendeel, dat wordt sterker. Beschaving moet nooit worden verward met slapte of toeschietelijkheid. Beschaving is de weigering te worden zoals die ander die het slecht met de mens voorheeft. Beschaving is het tegendeel van onbeschoft. Wie het ook betreft.

Ik hunker naar beschofte mensen.