Auteur Archief: Dick Koopman

Wakker worden in de VS

08 dinsdag nov 2016

Posted by in Fatsoen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Woensdag 9 november weten we wie de nieuwe president is van de Verenigde Staten. De kans dat Clinton wint wordt hoog ingeschat maar mij zou het niets verbazen als het anders is. Dat ik op woensdagochtend wakker word met het nieuws dat Trump heeft gewonnen.

Maakt het wat uit?

Vanuit Europa gezien wel. Als een diehard isolationist president was geweest in 1944 dan spraken we nu Duits. Het is niet handig. Verder doet de man er alles aan om zo ongenuanceerd als mogelijk over te komen. Clinton is in Europese termen al rechts, Trump is uiterst rechts.

In mijn bedrijf heb ik een Amerikaanse uit Texas werken. Jong is ze en zij heeft in de voorronden gestemd op Bernie Sanders. En nu op Clinton. En zeker niet omdat die zo warm of sympathiek of betrouwbaar is. Gewoon om niet op Trump te hoeven stemmen.

En dan: een van de twee zal het worden. President worden van een verscheurd land waarin de leiders elkaar voor rotte vis uitmaken. Waar Trump belooft de andere kandidaat op te sluiten zo snel hij president is. Waar zijn aanhangers roepen dat ze opgeknoopt moet worden. Van zo’n land wordt een van de twee president.

Waar Trump zegt dat alles rigged is, tot de FBI toe. Iedereen liegt en bedriegt behalve hijzelf. Hele bevolkingsgroepen worden als inferieur en onbetrouwbaar weggezet. Landen worden voor gek verklaard. Je kunt veel van Clinton zeggen en vinden, maar daartegen kan ook zij niet op. Veel verder dan roepen dat Trump altijd liegt is zo’n beetje de max. Van zo’n land wordt een van de twee president.

De VS zullen nog lang verscheurd blijven. Nog lang zullen groepen elkaar niet vertrouwen. Binnen families zijn er al ruzies vanwege wie men aanhangt. Echt beangstigend is dat. Stel dat Clinton wint, dan zal 50% haar haten en wegwensen. Trump zal claimen dat er gesjoemeld is en het land zal gedurende langere tijd onbestuurbaar zijn.

Als Trump wint zullen democraten willen verhuizen en alles bevend afwachten wat hij gaat doen. Maar ook de republikeinse partij zit dan met een probleem. Velen in de partijtop hebben zich van hem afgekeerd en wat moeten zij nu doen? Realpolitiker zijn en gewoon doorgaan met de orde van de dag? Wat doe je dan?

Deze dag zou een hoogtepunt van een grote democratie moeten zijn maar is het niet.

De manier waarop je campagne voert geeft uiteindelijk moreel het resultaat dat je er zelf in hebt gestopt. Als je schreeuwt, verdacht maakt, het over nepverkiezingen hebt dan krijg je een neurotisch wantrouwend volk. Het was geen fraaie vertoning. De potentiële winnaar moet beseffen dat hij of zij president zal zijn van iedereen. En dat wordt moeilijk en ongeloofwaardig.

De VS is het land waar trends beginnen. De grofheid in de politiek is ook al zichtbaar in Nederland. Ik hoop niet dat we een voorproefje zien van wat wij gaan meemaken tot maart 2017. Ik heb er een hard hoofd in helaas.

Ik ben tegen grofheid en voor feiten en discussie. En ik ben blij morgen niet wakker te worden ergens in de VS.

Fatsoen is basis voor alles.

 

 

 

Politici die hun graf graven

05 zaterdag nov 2016

Posted by in politiek

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Helderheid, transparantie, doen wat je zegt en zeggen wat je doet, openheid, je hart luchten, opkomen voor jezelf. Allemaal heel moderne zaken. Combineer dat met een afkeer van “oude politiek” en “de elite” en er ontstaat een dodelijke mix. Dodelijk voor de politiek waarbij politici hun eigen graf graven. Dat is wat momenteel gebeurt.

In Nederland ontspoort iedere discussie in een ja/nee discussie, welles/nietes. Feiten zijn niet belangrijk, wel subjectiviteit, het gevoel. Van de discussie over Zwarte Piet tot aan die over het handelsverdrag met Oekraïne. Het is óf het een óf het ander. Dat bekt lekker en het voedt het beest dat publieke opinie heet. Die publieke opinie is gulzig, ongenaakbaar en ongrijpbaar. Er is een duidelijk verband tussen het aantal decibel dat wordt geproduceerd en de aandacht vanuit de media. Niets doet het beter dan de onderbuik en het eigen gelijk. Er zijn heel veel voorbeelden, uit alle hoeken.

De onwaarschijnlijk grote aandacht voor een niet al te getalenteerde treitervlogger die nog niet in staat is geweest welke opleiding dan ook positief af te sluiten is een voorbeeld. De aandacht voor een relatief kleine groep die zich verzet tegen Zwarte Piet en daarin zelotisch fanatiek is. De aandacht voor allerlei splinterclubjes op rechts die allerlei tegenstrijdige dingen zeggen en vervolgens iets anders doen. Uitspraken over de rechterlijke macht die niet zou deugen. En als laatste politici die vooral met hun standpunten varen op en meewaaien met de publieke opinie.

Dát de politici meewaaien met die publieke opinie staat dus niet op zich. Maatschappelijk is er een trend waarin mensen hun eigen mening en gevoel het allerbelangrijkst vinden, ver verheven boven de mening en gevoelens van anderen. Maar dat politici hieraan meedoen is dom en uiteindelijk gevaarlijk voor diezelfde politiek.

Waarom?

Ieder land moet worden bestuurd. Anders dan velen denken is dat niet hetzelfde als bijvoorbeeld het leiden van een bedrijf of een huishouden. Besluiten die nu worden gemaakt hebben gevolgen tot in lengte van decennia. Besluiten leiden vaak tot wetgeving waarna iedereen met diezelfde wetgeving te maken krijgt. Besturen betekent ook dat er inclusief moet worden gedacht: met iedere inwoner van Nederland moet rekening worden gehouden. Je kunt het wel anders willen maar het kan niet anders. Althans, als je niet wilt vervallen in een samenleving met officieel benoemde tweederangs burgers, zoals de PVV wil. Als je dat doet glij je af naar een populistische dictatuur.

Politici moeten dus rekening houden met diegenen die zij niet per sé vertegenwoordigen. De regering moet dat zelfs altijd, iedere dag weer ómdat zij er zijn voor iedereen.

Sterker nog, na iedere verkiezing zullen politici moeten samenwerken om een regering te vormen en om wetten aangenomen te krijgen. Iedere politicus die democraat is weet dat en zal daar ook op aansturen. Zo werkt het, zo komt een samenleving tot stand. Samen leven betekent samen er uitkomen en een beetje naar elkaar opschuiven.

Waardoor graven politici hun eigen graf? Door mee te blèren met het populisme (CDA: nee is nee in het referendum, ook al denken wij er zelf heel anders over) en hun toonhoogte over te nemen (“pleur op”) suggereer je dat de simpele oplossing bestaat én dat jij er voor gaat zorgen. Er komen verkiezingen aan en dus zal dit geblèr toenemen is mijn voorspelling.

De dag na de verkiezingen gebeurt er direct iets anders. Standpunten worden afgezwakt, men gaat elkaar opzoeken om een coalitie te vormen en alle beloftes blijken niets waard. De mensen raken verder teleurgesteld. De populisten stijgen in de peilingen, de gevestigde politiek gaat weer stevige dingen vinden tegen de tijd dat er verkiezingen komen en daar gaan we weer.

Hoe kunnen politici dit graven van hun eigen graf stoppen?

Door leiderschap te tonen. Door gewoon te zeggen: jongens het referendum was raadgevend, dank voor de raad maar we doen er niets mee. Door niet meer pleur op te roepen maar door helder uit te leggen dat al die Jihadgangers Nederlanders zijn en dat daar het strafrecht voor geldt. Dat er een wetsvoorstel wordt ingediend om die Jihadisten het Nederlanderschap af te nemen. Dat het aanvaarden van zo’n voorstel lang gaat duren. Dat dat zo moet omdat we in een rechtsstaat leven.

Door bij ieder voorstel vanuit populistische hoek te vragen: hoe moet dat dan gebeuren? Hoe past dat binnen de wet? Hoe wilt u dat betalen en welke andere keuzes maakt u dan? Hoe wilt u dat uitleggen aan iedereen die het betreft? Et cetera.

Ik vind dat er geen enkele rekening moet worden gehouden met makkelijk gepraat vanuit de onderbuik. Altijd mag worden gevraagd naar feitelijke onderbouwing van de analyse én de uitwerking. Mensen gaan dat dodelijk saai vinden en zullen het wantrouwen. “Zie je wel dat er geen rekening wordt gehouden met mijn mening”. Het zal zeker gebeuren.

Politiek geen beter land dan een saai land. Voor opwinding verhuize men naar Venezuela, een buurland. Of Syrië. Of 80% ergens op de wereld. Nooit saai, maar totaal onleefbaar naar onze maatstaven.

Veel geluk.

 

Nederland schaft zich af

24 maandag okt 2016

Posted by in economie

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Terwijl heel Europa het handelsverdrag met Oekraïne heeft goedgekeurd moet Rutte de boer op om iets van een clausule toe te voegen. Een clausule dat wij trotse Nederlanders “nee” hebben gestemd bij een referendum. Dat dat referendum raadgevend was en dus totaal kan worden genegeerd doet er niets toe. Rutte gaat helemaal niets voor elkaar krijgen bij de andere lidstaten. Die vragen zich af of dat Nederland wel goed bij het hoofd is. Of we niet zien dat er echt belangrijker zaken zijn dan dat verdrag. Problemen laten bij wie ze thuishoren en dus blijft het het probleem van Rutte.

Dit weekeinde waren er demonstraties tegen CETA, het handelsverdrag met Godbetere Canada! Een van de meest verlichte en fatsoenlijke naties ter wereld. Tegen CETA want, zo zeggen demonstranten, “wat moeten we met al die spullen uit Amerika en Canada?“. En ook: “het wordt allemaal maar achter gesloten deuren bekonkeld”.

Dan heb ik het nog niet over TTIP, het akkoord met de VS. Ook dat ligt geheel onder vuur.

Er is al geroepen dat als die verdragen toch door lijken te gaan er gewoon een nieuw referendum komt om te zorgen dat het allemaal niet door kan gaan. Geïnspireerd door het Oekraïne-referendum. Het zij zo.

Nederland is een klein land waardoor er enorm veel buitenland is. Daar drijven we al eeuwen handel mee. Veel geld wordt verdiend met export, zowel in als buiten Europa. Nederland voert per jaar voor zo’n €420 miljard uit, 71% naar de EU en 29% naar buiten de EU (€122 mrd). Er wordt voor €50 miljard meer uitgevoerd dan ingevoerd. Dit betekent dat export voor Nederland een belangrijke pijler is voor groei, voor banen, voor vooruitgang. Aan diensten alleen al wordt per jaar €122 miljard geëxporteerd, waaraan €66 miljard wordt verdiend. En dan heb ik het nog niet eens over het geld dat wordt verdiend met overslag van goederen en personen (havens en luchthavens).

Daarnaast ontdekken we ook steeds meer het buitenland. Per jaar geven we met elkaar €6,6 miljard uit in het buitenland.

Het buitenland is ook van belang om spullen en diensten te kopen. Onze import is zo’n €370 miljard per jaar. Zonder die import geen auto’s om in te rijden, geen koelkast, gasfornuis, groene asperges uit Peru in de winter, ga maar door.

Waarom dit leeglopen op cijfers? Ik denk dat niet goed bekend is hoezeer onze economie drijft op het buitenland dat wij zo hardnekkig buiten de deur proberen te houden. Zonder dat buitenland zou Nederland een onbeduidend tweede Luxemburg zijn of iets van dien aard.

En dit betreft alleen im- en export. Wat te denken van de gezondheidszorg waar we kennis delen met en halen uit het buitenland. De ruimtevaart, defensie, veiligheidsdiensten, onderwijs? Ik kan blijven doorgaan. Nederland wordt mede gedefinieerd door het buitenland. En het slechte nieuws is: je kunt dat buitenland niet kiezen. Het is er, het is een gegeven. We zijn ervan afhankelijk.

Omdat dat zo is moet je altijd de vlucht naar voren kiezen, altijd initiatief nemen, altijd sneller en feller zijn dan de rest. Handelsverdragen? Akkoord en dan met zoveel mogelijk invloed, zoals de muis op de brug tegen de olifant zei. Nooit afkeuren of verwerpen. Zeker niet met beschaafde landen. Mijn stelling is dat handelsverdragen altijd beter zijn dan geen verdragen. Dat ze leiden tot groei en groei is goed. Een goed verdrag reguleert onderlinge verhoudingen en gedrag zodat er een werkend mechanisme ontstaat.

Nederland schaft zich af, als het verdragen gaat verwerpen. Oekraïne leidt er al toe dat we bekend staan als een land waar moeilijk verdragen mee te sluiten zijn. Blijkbaar. Als CETA nu ook zou sneuvelen omdat we tegen zijn, dan zal Nederland op den duur marginaliseren in de internationale economie. Wij schaffen onszelf dan langzaam af.

“Altijd maar groei, groei, groei” verzuchtte een van de demonstranten. “Ja, graag” zeg ik dan. Groei, veel groei. Alleen met groei kunnen we behouden wat we hebben. De rest is stilstand.

Demonstreren voor stilstand. Best raar.

 

Wulders of Trimp

20 donderdag okt 2016

Posted by in mensbeeld

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Stel, je gaat met een paar vrienden Risk spelen. Of een ander spelletje, maakt eigenlijk niet uit. Je hebt maanden geleden al afgesproken voor een avondje, je hebt hapjes in huis gehaald, drank en dan komen ze. Je gaat aan tafel zitten, legt het bord op tafel en je begint.

Een van de vrienden, laten we hem Wulders noemen, of Trimp, is altijd wel een goede aanwinst in je clubje. Altijd een grote bek, altijd tegendraadse opmerkingen, altijd gevat, altijd ook leuke woordgrapjes als hij iemand kan afzeiken. Ook altijd op of over het randje. Soms genant. Jij weet inmiddels ook wel dat hij zelf niet zo heel veel kan hebben. Eigenlijk niks. En dat is al tijden zo.

Zo was er eens een nieuw iemand in het clubje, geïntroduceerd door een van de vaste vrienden. Die persoon was erg leuk maar zijn afkomst was duidelijk anders dan van het vaste clubje. Wulders of Trimp ging tekeer toen hij zich die ene keer aansloot. Of we gek geworden waren? Of we niet wisten dat dit soort gasten nooit alleen zou komen. Ja, deze keer. Maar als het leuk zou worden en we waren aan hem gewend dan kwamen ze vrienden ook. En dat terwijl die allemaal ook uit die andere stad kwamen waar je niets mee te maken moest hebben. Ze zouden alle drank en eten opmaken en ieder spelletje winnen. Gelopen race. Die nieuwe voelde het en bleef voorts weg. Hoe vaak hij ook werd uitgenodigd.

Best gek trouwens, want als je Wulders of Trimp een op een had was ie altijd erg aardig en zelfs hoffelijk. Vriendelijk. Gewoon een leuke vent. Maar in gezelschap gebeurde er altijd iets dat zeer onaangenaam was. Dan namen zijn meningen hem over en kon hij zich ook niet meer bedwingen. Het gevolg was dan ook dat de stilzwijgende afspraak in het clubje was om sommige onderwerpen te mijden. Ook deze avond.

Dus: alles ligt klaar, iedereen is in een opperbeste stemming en terwijl je zo’n tien minuten bezig bent zegt Trimp of Wulders opeens: “ik laat later weten of ik de spelregels wel zal volgen. Hangt van de uitkomst af.”

Iedereen kijkt hem aan. Vragend. “Wat bedoel je?”

“Nou”, gaat hij verder, “tot nu toe lijkt het erop dat jullie vooraf altijd alles al bekokstoofd hebben zonder mij er in te betrekken. Iedere keer dat wij bijeen zijn wordt niet aan mij gevraagd welk spel we gaan doen. Er wordt nooit aan mij gevraagd wat we zullen drinken. En achteraf hebben jullie altijd plezier over de verliezende partij. Vooral als ik dat ben. Mijn conclusie is dat dit spelletje rigged is en dus kijk ik wie wint. Als ik verlies dan deugen jullie niet.”

Jullie zeggen dat ie nu al niet tegen zijn verlies kan. Niets van waar want verliezen kán Trimp of Wulders nu eenmaal niet. En als hij wel verliest dat accepteert hij de spelregels niet omdat die dan dus niet kunnen deugen.

Verbluft blijft iedereen zitten. Ok, hij was al niet de makkelijkste maar dit slaat echt alles. De sfeer is er uit. Het spelletje wordt gestopt, en de avond gaat uit als een nachtkaars.

Wulders of Trimp staat boos op en gaat weg.

Later horen jullie dat hij overal zegt dat jullie een cordon sanitaire hebben opgericht. Dat jullie hem demoniseren. Dat hij niet eens meer mee mag doen. Dat iedereen zich tegen hem keert en dat dat alles het bewijs levert voor zijn gelijk. Dat het niet aan hem ligt. En er zijn mensen die hem geloven. Mensen die hetzelfde ook altijd meemaken.

Zuchtend laat je hem zijn gang gaan. Tegen zoveel idiotie kan een goed werkende geest en een oprecht hart niet op. Uitnodigen doe je hem niet meer.

Wulders of Trimp zal tevreden grijnzen. “Zie je wel”, mompelt hij in zichzelf terwijl hij ’s avonds alleen thuis zit te winnen met Risk.

 

Kloosterleven

17 maandag okt 2016

Posted by in leven

≈ 3 reacties

Tags

, , , , , ,

img_7812

Zo’n 10 kilometer van Carcès ligt Le Thoronet. Een dorpje in het hart van de Var waar echt helemaal niets te doen is. Als je denkt, kom we gaan een wijntje drinken, dan rij je in een bocht omhoog het dorp in en in een bocht omlaag het dorp weer uit. Niets. Geen terras is open.

Maar even buiten het dorp ligt een van de mooiste abdijen die ik ken. L’Abbaye du Thoronet.

Lang geleden inmiddels stond ik in Vezelay bij het standbeeld van Bernardus van Clairvaux. Daar had hij opgeroepen tot de Tweede Kruistocht om het Heilige Land te bevrijden van de Moren. Het gevolg was een bloedige strijd. Die Bernardus was geen vrolijk type. Integendeel. En na de mislukking van die Tweede Kruistocht werd het er niet beter op.

In de Bourgogne was de grootste abdij die van Cluny, een Benedictijner abdij. Benedictus had in de vijfde eeuw zijn Regel geschreven: voorschriften voor het leven in een klooster. Gebaseerd op deze regel was Cluny gesticht en gebouwd. Bernardus vond, en velen met hem, echter dat Cluny veel te werelds was geworden, teveel pracht en praal. En daar hield hij niet van. In Citeaux , in de Bourgogne, bestond al een klooster dat zich afzette tegen Cluny. Dat klooster had een aantal zusterkloosters en van een daarvan, in Clairvaux, werd Bernardus abt. Met zijn heilige vuur heeft hij er voor gezorgd dat hij het gezicht werd van de orde der Cisterciënzers én dat er uiteindelijk meer dan driehonderd Cisterciënzer kloosters kwamen. Bernardus dacht groot, groots een meeslepend.

Maar Bernardus wilde meer dan dat. Ook moest de eenvoud en de onderwerping aan God tot uiting komen in de manier waarop gebouwd en ingericht werd. Streng en sober, simpele materialen, alles volgens de Gulden Snede (Fibonacci!) gebouwd. Perfecte verhoudingen en een inrichting die tot introspectie en stilte moest leiden. Niets mocht afleiden van de eigenlijke opgave waarvoor de monnik stond: leven in en ten dienste van God. Hij nam het Ora et Labora letterlijk: monniken en monialen moesten bidden en werken. Zicht richten tot God met de voeten in de modder. En bouwen aan nieuwe kloosters.

Dat is nu zo’n negenhonderd jaar geleden. En na al die tijd, en na alle verwoestingen staat de abdij van Le Thoronet uit steen gehouwen midden in de Provence, tussen de wijngaarden van Sainte Croix. Als je het terrein oploopt, na het onontkoombare winkeltje, voel je direct de harmonie en de stilte. Ondanks de aanwezigheid van wat (of wat te veel) toeristen is het stil. Mensen voelen dat je hier niet moet schreeuwen, dat je de rust moet overnemen. Binnen in de gebouwen zie je wat bouwen volgens de Gulden Snede doet. Iedere kerk heeft hetzelfde: van binnen is hij veel groter dan van buiten (wat de kerk gemeen heeft met de gemiddelde tas van een vrouw). Dat komt door het uitgekiende gebruik van geometrische vormen en uitgangspunten.

Iedere ruimte, iedere gang straalt dezelfde sfeer en verstilling uit. Als je je ervoor openstelt dan voel je wat het geweest moet zijn om hier te wonen en te leven met andere monniken. Buiten werken in de tuin, of binnen in de keuken of bibliotheek. Met elkaar de stilte voelen en maken die nodig is. Nog steeds is het hier een plek waar het bestaan van God plausibel wordt, op een niet opdringerige manier. Schetsend, wenkend.

Bernardus en de Cisterciënzers hebben veel moois in de wereld gesticht en achtergelaten. Als we al praten over een westerse cultuur dan is een van de bronnen hier te vinden. En het mooie is dat als je er eenmaal bent, de wereld waar zoveel wereldse ellende heerst heel ver weg is. Wat overblijft is de stilte in jezelf en de drang naar schoonheid. Hoe mooi kan het zijn of worden?

Een plek waar de wereld buiten volstrekte buitenwereld is.

Brussel/Bruxelles

12 woensdag okt 2016

Posted by in Europa

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Brussel. Ik kom er net weer vandaan. Een groot congres met allerlei startups uit Europa. Startups die, net als mijn bedrijf, een grant hebben gekregen vanuit de EU om ondernemers in Europa te stimuleren. En dat heeft effect. Als ik zie welke bedrijven en bedrijfjes vertegenwoordigd waren dan kijk ik toe in diep respect.

Een zaal bomvol met vaak jonge ondernemers die een duwtje in de rug nodig hebben. Veel energie maar weinig focus. Zoveel ideeën, zoveel kennis in Europa. Je wordt er stil van. En trots. Hier doet de door velen verfoeide EU heel goed werk. Maar weinigen die dit zien.

Maar Brussel, de stad, hoe zit het daar mee?

Na ongeveer een uur rondrijden langs afzettingen, wegomleggingen et cetera kwam ik aan bij station Bruxelles Midi. Daar was ook mijn hotel. Op de grens van Anderlecht en Sint Gillis.

Rijdend door Brussel viel me een aantal dingen op.

Bij ieder stoplicht staan bedelaars. Van oudere mannen tot aan jonge vrouwen met een kind op hun arm. Er zijn veel stoplichten in Brussel en er zijn dus veel bedelaars. Op straat vind je hen ook. Onder een afdak van een gebouw, een soort galerij, hadden twee zwervers een huiskamer gebouwd. Banken en een stoel in carré opstelling, dekens ertussen en slapen maar. De hond had ook een plek. Overdag waren ze niet thuis. Bedelaars dus.

2016-10-10-17-00-03-1

Er is erg veel bewaking door de hele stad. Straten zijn afgezet met betonblokken (mijn navigatie verzocht mij door de blokken heen te rijden). Heel veel militairen op drukke plaatsen. Bij het station bijvoorbeeld op ieder hoek, althans overdag.

’s Avonds waren er geen militairen te bekennen. De wijk waar ik ging wandelen, op zoek naar een restaurant, kende ik al een beetje. Nog niet zo lang geleden was ik in Sint Gillis geweest. Het viel me niet mee. Op twee manieren. Ten eerste kon ik geen restaurant vinden. Waar ik in bijvoorbeeld Parijs weet dat, in welk arrondisement je ook bent, je kunt eten in een brasserie, is dat in Brussel anders. Het kan ook aan mij liggen natuurlijk, maar straat na straat bood geen brasserie. Tegenover het station was een aantal brasseries, verlicht door TL buizen of de moderne variant daarvan. Niet echt aantrekkelijk.

Daarnaast hing er een nare sfeer. Hangende mensen, groepjes schreeuwende mannen. Schreeuwend met elkaar en naar elkaar. Spanning op straat. In de shopping mall bij het station was het niet veel beter. Het voelde niet goed. Zoals ooit mijn pastoor zei: “de Goede Geest kun je niet aantonen, maar je weet wel precies wanneer die er niet is”. De Goede Geest hing niet in Sint Gillis over de wijk.

Een wijk met grote armoede. Je kijkt naar de huizen, de staat waarin ze verkeren. Niet onderhouden. Gestapelde woonblokken. Vaak geen gordijnen maar lappen achter de ramen. De winkels zijn alle van de soort “veel voor weinig”. Afgestemd op de portemonnee van de buurtbewoners.

Het contrast is dus enorm. Een luxe hotel volgepakt met zakenmensen die ’s morgens uitgebreid lunchen en daarna zich snellen naar hun afspraak. Een wijk waarin rijkdom of zelfs gewone welvaart ver te zoeken zijn.

Dit is Brussel. De hoofdstad van de EU. Waar EU ambtenaren zich uit de naad werken om start ups een zetje te geven. Waar dezelfde ambtenaren weten dat ze door grote groepen burgers van die EU gewantrouwd of zelfs gehaat worden. Brussel waar men ieder moment een nieuwe aanslag verwacht. Waar in Molenbeek een infrastructuur is voor terroristen. Waar militairen op hoeken staan met mitrailleur en helm aan de riem. Waar bedelaars zo ongeveer het raampje van je auto opentrekken. Brussel waarover Brel ooit zo mooi zong. De vergangenheid.

Brussel is het levende bewijs van een verscheurd Europa.

 

 

Waardeloze wegkijkers

28 woensdag sep 2016

Posted by in Durf te denken

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Wegkijkers. Zo worden mensen genoemd die de problemen van de multiculturele samenleving negeren of goedpraten. Linkse wegkijkers. Goedmenschen. Gutmenschen. Politiek correcten. Allerlei namen voor dezelfde groep. Niet best in ieder geval.

Allemaal mooi, maar deze bewoordingen worden gebruikt door rechtse wegkijkers, rechtse Schlechtmenschen. Politiek incorrecten. Niet best in ieder geval.

Wat is er aan de hand namelijk?

Laat ik eerst maar eens de eerste groep bekijken. De naïeven. Die groep bestaat. Het zijn mensen die zeggen dat terreur niets met de islam te maken heeft, omdat islam staat voor vrede. En dat terwijl ISIS zichzelf islamitisch noemt. Dan moet de conclusie toch wel zijn dat het er alles mee te maken heeft. Ze vergoelijken straatterreur door te zeggen dat wij vroeger ook geen lieverdjes waren. Terwijl het tuig hele buurten onveilig maakt. Je zult er maar wonen en je onveilig voelen. Over vluchtelingen wordt bijna lyrisch gedaan, alsof het allemaal mensenrechtenactivisten zijn die hier naartoe vluchten. En het is allemaal niet waar. Naïef zijn deze mensen omdat je door te zwijgen het probleem niet wegmaakt. Integendeel: het probleem wordt groter. Je moet nooit zwijgen over misstanden, je moet ze gewoon benoemen. Ook en misschien wel juist als die misstanden botsen met je mensbeeld.

Dat zit deze mensen in de weg: hun mens- en wereldbeeld.

De tweede groep is niet veel beter. De bozen en bangen. Het zijn mensen die zeggen dat álles met islam te maken heeft. Die voorbijgaan aan het feit dat het tuig ook gewoon pubers zijn die de boel willen opkloten. Die ieder opstootje door niet Nederlanders (met 24 Nederlandse voorouders dan) uitvergroten tot een “zie je wel” en zwijgen over de shit van Nederlanders met wel 24 Nederlandse voorouders. Die “daar moet een piemel in” schreeuwers tot geuzen weten te maken. Die de feiten niet accepteren. Dat je bijvoorbeeld de koran niet uit huizen kúnt halen. Dat er geen tsunami is gekomen. Dat het aantal asielzoekers ver achterblijft bij de zwarte voorspellingen. Maar ook dat er moslims zijn die zich doodschamen, die gewoon hier lekker willen wonen en leven. Moslims die niet willen dat wij allen onder de sharia zullen leven. De bozen en bangen die wegkijken van alles wat niet overeenkomt met hun mening. Die mensen die anders denken dom vinden. Omdat die mensen en hun meningen niet passen in hun mensbeeld.

Dat zit deze mensen in de weg: hun mens- en wereldbeeld.

We hebben dus twee groepen in de samenleving die niet met elkaar praten, elkaar weigeren te horen. Beide groepen zijn beperkt in opvatting, zicht op de werkelijkheid en intelligentie. Beide groepen zullen Nederland geen millimeter verder helpen. Zij zorgen voor scheiding van geesten en mensen en groepen. Een maatschappij is niet gebaat bij polarisatie.

De oplossing is niet simpel, maar wel haalbaar.

Kijk in de spiegel en bedenk dat je eigen wereldbeeld beperkt en bevooroordeeld is. Dat de oplossing ligt in het gesprek met elkaar. In opschuiven van perspectief. In het compromis. Dat dat moet omdat het niet anders kan. Dat de multiculturele samenleving een feit is en dat dat al eeuwen zo is en zo zal blijven. Dat er groepen oververtegenwoordigd zijn in de misdaadstatistieken en dat dat moet worden aangepakt. Door praten én door snoeihard optreden. Dat niet alle mensen tot het goede geneigd zijn. En dat niet alle mensen slecht en egoïstisch zijn. Dat de werkelijkheid heel complex is en onoverzichtelijk en dat het niet overzichtelijker wordt door te polariseren. Dat de snelle simpele oplossing vrijwel nooit de oplossing is. Althans, als je een samenleving wilt zijn waarin het nog redelijk goed toeven is.

De oplossing is haalbaar omdat je bij jezelf moet beginnen en dat dat altijd kan. Een ander veranderen is moeilijk, jezelf veranderen kan.

De oplossing is niet simpel omdat beide groepen zich niet kunnen voorstellen dat ze het beide bij het verkeerde eind hebben.

Waar geen twijfel is, stopt ieder denken.

E-Bikes galore

26 maandag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Wegrijdend van een parkeerplaats in een zijstraat nader ik een hoofdweg. Ik kijk naar links en zie een bejaarde op een fiets aankomen. Op afstand. Ik trek op en bijna zit ie boven op mijn motorkap. Ik heb een geheel zelfstoppende auto dus dat ging goed. Het was een bejaarde op een elektrische fiets, een E-bike.

Dat was denk ik een jaar of anderhalf geleden. De verrassing was groot. Nu, niet eens heel veel verder in de tijd, wordt ik continu links en rechts ingehaald. Fietsers die met lome tred op hun fiets de 45 kilometer per uur halen. Op tamelijk smalle fietspaden.

Er valt me wel het een en ander op aan die fietsers.

Allereerst dat zij hun gedrag en reflexen nog niet hebben afgestemd op die snelheid. Soms schrikken zij er zelf van dat ze al op het kruispunt zijn aanbeland. Daarnaast valt me op hoe weinig geduld zij hebben met andere fietsers. Je wordt aan de kant gebeld en gevloekt als je niet snel genoeg aan de kant gaat. Het haalt niet direct het beste in de mens naar boven.

Nu ken ik wat mensen met zo’n  ding. Ooit het alleenrecht van hoogbejaarden en nu een fiets voor eenieder. Jonge mensen, althans middelbare mensen die ook op zo’n fiets rondrijden door het dorp. Zij zijn er blij mee want zo beweeg je toch nog en je komt er ver mee.

Het is wat ik noem passieve activiteit. Het doet me denken aan de tijd dat ik in een verpleeghuis werkte en mensen na een CVA weer moesten leren bewegen. Daarmee begon je ook passief actief. De benen werden op pedalen bevestigd en draaien maar. Goed voor de doorbloeding et cetera. Heel therapeutisch in ieder geval. Dat beeld heb ik tegenwoordig als ik weer iemand traag meebewegend, schijnbaar zonder inspanning hoge snelheden zie bereiken. Het verpleeghuis.

Nederland raakt verstopt met E-bikende mensen  op snelheid. Misschien dat een gecertificeerd oranje helmpje een idee is. Ik weet het niet. Het wachten is op de kinder E-bike.

Gezegend is een land waar in een jaar bijna 300.000 van dit soort fietsen aangeschaft wordt.

Veel te klagen hebben we niet. Hoogstens over gedrag.

Orgaandiefstal

15 donderdag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Ik schrok me dood. Figuurlijk dan gelukkig. Op Twitter las ik een bericht dat de overheid in de orgaanhandel gaat. Geheel tegen onze wil wordt na onze dood ons lichaam leeggehaald om onze organen te oogsten. Ook merkte een tweep op dat het moment dat we dood worden verklaard, steeds vroeger komt te liggen. Dat we wellicht niet eens helemaal dood zijn en dat we dan al worden leeggehaald. Orgaanhandel om winst te maken. De gekkies waren ook weer wakker.

En dat allemaal door een wetsvoorstel van D66 waarin verankerd ligt dat iedereen orgaandonor is tenzij je bezwaar aantekent. Andersom dan nu het geval is.

Dit voorstel is ingegeven door een gebrek aan donoren. Hoeveel campagnes er ook worden gevoerd, er blijft een tekort aan organen voor transplantatie. D66 maakt al jaren duidelijk dat zij wil dat iedereen default donor is, zoals het in meerdere landen al gebruikelijk is.

De kern van de zaak: donor ben je vrijwillig, uit overtuiging en zonder eigenbelang. Je besluit op een dag dat je orgaandonor wilt zijn na je dood. Je gaat er vanuit dat die dood nog 91 jaar van je wegblijft en dat als hij komt de artsen die objectief vaststellen. Je geliefden weten van je donorcodicil, zodat daarover geen discussie hoeft te ontstaan. Dat vergt nogal wat dus. Je moet het ook echt willen en echt doen.

Ik weet dat ik jarenlang geen donor wilde worden. De gedachte dat mijn lichaam geschonden terug zou keren tot de natuur vond ik onverdraaglijk. Ik stelde dat, omdat ik er negen maanden over had gedaan heel te worden, ik vanuit het geheel in negen maanden tot niets wilde teruggaan. Ongeschonden. Tot ik een dag dacht “wat een bladiebla. Mijn organen kunnen iemand helpen en ik heb er niets meer aan.”

Ik heb toen een codicil aangevraagd en dat heb ik sindsdien altijd bij me. Ik ben een jaar of tien geleden dus gewoon donor geworden. Actief, vrijwillig en met overtuiging.

Onder het huidige wetsvoorstel verdwijnt het donorschap volledig. Je bent bij default orgaandonor en dan ben je dus geen donor meer. Dit voorstel gaat in tegen een belangrijk artikel in onze Grondwet, wat behelst dat je uitdrukkelijk toestemming moet verlenen voor iemand aan je lichaam komt. Daarnaast verdwijnt wat ik noem de “schoonheid van het gebaar”. Jij kunt dus niet meer iets heel positiefs besluiten, donor worden, maar je moet nu iets negatiefs doen: nee zeggen, je uitschrijven. Je wordt van altruïst (donor) tot egoïst (uitschrijver). Dat is erg jammer.

Het doel heiligt de middelen zal de redenering zijn. Het doel is meer mensen redden met goede organen en het middel is verplicht donorschap. Ik weet niet of dit ook het gevolg zal zijn. Ik heb nu al een aantal donoren zien stellen dat zij zich uitschrijven juist omdat de overheid zich nu als eigenaar van je lichaam ziet. Mensen zijn boos en verontwaardigd.

Het houdt de gemoederen goed bezig.

Het hele voorstel had dan ook anders moeten zijn. Simpeler, rechtvaardiger, moderner, makkelijker toepasbaar. Het voorstel had moeten zijn: “alleen als je je als donor registreert heb je recht op het orgaan van een andere donor”.  Andersom geformuleerd: “je hebt recht op een donororgaan als je geregistreerd donor bent.”

Zo’n voorstel is heel duidelijk. Je kunt rechten laten gelden als je aan de bijbehorende plichten hebt voldaan. Je wordt vrijwillig donor, je weet dat het ertoe leidt dat in geval van nood je organen kunt ontvangen. Het is modern omdat het past in de combinatie van individuele verantwoordelijkheid en ‘voor wat hoort wat’. Het voorkomt ook free riders gedrag: je krijgt geen orgaan als je geen donor bent. En, belangrijkst, de overheid wordt geen eigenaar van jouw lichaam. Dat ben en blijf jij.

Maar ook onder deze wetgeving blijf ik gewoon donor. Ik hoop dat de dag dat die vraag wordt gesteld nog ver weg in de tijd ligt. Ik heb besloten dat zelfs deze wetgeving mijn vrijheid om donor te willen zijn niet aantast. Mijn lichaam, mijn besluit.

En organen worden in ons land niet gestolen.