Auteur Archief: Dick Koopman

De dood van een priester

28 donderdag jul 2016

Posted by in leven

≈ 2 reacties

Tags

, , ,

In Carcès, een klein nietig dorp in de Var, staat één kerk. Een katholieke kerk. Er tegenover ligt café Le Central. Een klein pleintje met een restaurant, een bakker op de hoek en een straatje omhoog met allerlei winkels. Het dorp kent een rijke historie, althans als je snel rijkdom kunt zien. Een dorp zoals zovele in Frankrijk.

In de 13 jaar dat ik hier kom ga ik iedere ochtend even de kerk in om een kaarsje op te steken. Er is altijd een reden om dat te doen. Er zijn mensen die ziek zijn. Er zijn mensen wie ik al het goede toewens. En er zijn de doden die ik een goede plek toewens. En soms steek ik gewoon een kaarsje aan voor mezelf. Het mooie hiervan is dat het ook schijnt te werken als je er niet in gelooft.

Ik heb die kerk enorm zien veranderen in de laatste paar jaren. Er kwam jaren geleden echt niemand meer die jonger was dan 70. De kerk was leeg. Slecht onderhouden. Af en toe een begrafenis en dat was het dan. Geen idee wie de pastoor was.

Tot een paar jaar geleden een nieuwe pastoor kwam. Een jonge vent. Groot, dik, kaal en een bril voor zijn open vriendelijke ogen. Altijd te vinden in of nabij de kerk. Op zaterdag liep en loopt hij op de wekelijkse markt. Schudt handen, maakt praatjes, is vriendelijk. Mensen, jong en oud staan om hem heen en praten geanimeerd met hem. Er is iemand in dit dorp gekomen die zijn rol als goede herder op zich heeft genomen en met verve speelt. Nou ja, speelt. Ik denk oprecht dat hij het is. Soms loopt hij in zijn traditionele priesterkledij, afgelopen week liep hij in een korte witte broek met een rood voetbalshirt erop. Pas ma tasse de thé, maar goed.

Hij heeft de kerk aangepakt. Schoongemaakt. Hier en daar wat heiligen verschoven van plek. Vlaggen opgehangen bij het altaar. Er wordt weer getrouwd in de kerk. Het is drukker op zondagochtend. Jongeren gaan weer naar de kerk, naar zijn missen.

In net zo’n Frans dorp als dit is deze week net zo’n Franse priester vermoord. In zijn eigen kerk waar hij inviel voor de vaste pastoor die even niet kon komen. Het was gelukkig niet druk in de kerk. Hij werd gedwongen te knielen voor hij werd onthoofd. De daders zijn later door de politie doodgeschoten. Jacques Hamel is de naam van de priester.

Wat de twee ISIS terroristen hebben gedaan is niet te onderschatten. Binnendringen in een kerk, in het huis van een andere religie. De priester, die er is voor de parochianen en alle anderen, onthoofden. Een priester die als doel op deze aarde heeft te zorgen voor anderen die hulp nodig hebben en daarbij een verbindende factor is in zo’n kleine katholieke gemeenschap. Naast laf en verschrikkelijk is dit ook een symbolisch zwaarbeladen daad.

Ik dacht er aan toen ik een kaarsje opstak voor Hamel. Stel je voor dat dit gebeurt in Carcès, wat betekent dat voor een dorp? Een regio, een departement? Niet voor te stellen.

Jacques Hamel had horen te sterven van ouderdom.

Failliete steden in Frankrijk

26 dinsdag jul 2016

Posted by in economie

≈ 1 reactie

Tags

, , , , , , ,

FullSizeRender-2Cotignac is een klein dorp in de Var. Er wonen momenteel een kleine 2.500 mensen. Zo’n 10 jaar geleden was het een van de armste dorpen die ik kende in de Var. Een paar armetierige terrassen, een paar restaurants en op dinsdag een markt. Veel zwervers en aan lager wal geraakte hippies mét hond. Meer was er niet. Als je maar lang genoeg doorliep door de kleine straatjes kwam je terecht bij een winkeltje met brocanterie dat werd gerund door een Nederlandse vrouw. Ze was hier ooit blijven hangen en ze kon maar net het hoofd boven water houden.

Dat is in de afgelopen jaren veranderd. Cotignac is nu een levendig dorp vol restaurants op de Cours Gambetta, zo’n twee meter boven de hoofdstraat. Het is er altijd levendig en ’s avonds kun je er heerlijk eten. Nog afgelopen week was er een Soupe au Pistou festival waar je aan kon schuiven aan lange tafels met feestvierende Fransen.

Wat is er gebeurd? Er is geld gestoken in het opknappen van een aantal panden. Daarmee is er een opknapbeurt begonnen van een groot aantal restaurants. En door de jaren heen kwam van het een het ander. Alsof er een soort tipping point bereikt werd waardoor er steeds meer werd aangetrokken. Mirabeau Wine kwam in het dorp en knapte een pand prachtig op. Het daarboven gelegen pand is verbouwd tot een expositieruimte. Het opknappen gebeurde op een mooie kunstzinnige manier. Daarmee werd de weg geopende voor een groot aantal galerietjes om zich te vestigen in Cotignac. Een totaal verlaten straatje met failliete bakker en idem slager is nu een levendige straat met galerietjes. De slager is weg maar voor de bakker staan nu rijen buiten om Pain Artisanal te kopen. De hippies zijn er nog maar verkopen nu biologisch eten op de markt. Cotignac heeft een nieuw hart gekregen. Kunstzinnig, bio-dynamisch, alternatief en puur La France Profonde. Uit de dood herrezen.

Twintig kilometer verderop ligt Brignoles, de hoofdstad van de Var met zo’n 16.000 inwoners. Tien jaar geleden een levendige stad waar je voor van alles en nog wat terechtkon. Soms een grote Vide Grenier langs de rivier, een grote markt en altijd wat te doen. Ooit ’s nachts met mijn jongste zoon in het ziekenhuis gezeten na een rit door de nacht achter een ambulance met zwaailicht aan. Lieve mensen. Even buiten de stad een grote Leclerc, een GammVert, een Intersport en nog heel veel. Brignoles is leeggelopen. Zelfs de kleine middenstand bestaat niet meer. Geen slagerij in het centrum, één bakker en -jawel- één boekhandel. Op het plein wat café’s. Een van de zijstraten die lang overeind is gebleven heeft nu lege etalages met grote foto’s van winkelende mensen. Er is een aantal shisha-bars met verveelde jongeren. Een stad om weg te blijven, failliet. Zielloos.

Iedere stad heeft een tipping point waarbij het twee kanten op kan gaan. Voor Brignoles is mijn hoop vervlogen. De mensen gaan het daar niet meer doen. De ontevredenheid is gigantisch. De armoede is groot en men voelt zich in de steek gelaten door Parijs. Maar ondanks dat lukt het een dorp als Cotignac wel om er weer bovenop te komen en een stad als Brignoles niet. Als het tipping point eenmaal is bereikt lijkt er geen weg meer terug. Mensen maken echt het verschil.

Een ook ikzelf verheug me niet op een bezoek aan Brignoles.

Verwarde mannen

25 maandag jul 2016

Posted by in terreur

≈ 1 reactie

Tags

, , , ,

Er zijn in deze wereld veel verwarde mannen. Lone wolves. Er zijn volgens mij niet heel veel verwarde vrouwen die opeens met een gun de wereld intrekken. De vrouwen die dat wel doen zijn krachtige vrouwen en nooit alleen. Zoals Koerdische strijdsters. Moedige vrouwen zonder wapens zijn moeders die opkomen voor hun kinderen. Of voor een betere wereld. Van de moeders in Argentinië tot aan moeders in het Midden-Oosten.

Verwarde mannen zijn óf gestoord óf laf. Wij zijn dat verward gaan noemen. Een term die het echte probleem toedekt. Verzwijgt. Mannen die niet aan het eigen leven hechten. Mannen ook die denken over het leven van anderen te mogen beslissen. Mannen die ook zoon zijn.

Mijn oproep aan vrouwen die moeder, tante, oma, vriendin, zus zijn: jullie zijn niet verward. Zorg ervoor dat die mannen aan hun eigen leven hier op aarde gaan hechten. En zorg ervoor dat zij de gedachte te mogen beslissen over het leven van anderen laten varen. Als moeders, maar ook vaders van dit soort verwarde types dat niet doen, of hen zelfs faciliteren dan zijn zij ook verward. Gruwelijke zaken mogelijk maken, is net zo erg als uitvoeren.

Ik heb geloof in vrouwen die in het algemeen niet verward zijn. Dat zij zorgen dat mannen, die een aanleg voor irrationaliteit en fanatisme hebben, in toom worden gehouden.

Ik blijf een man vol hoop.

Tulpen komen uit Turkije

21 donderdag jul 2016

Posted by in Turkije

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Het zat er al tijden aan te komen, de grote zuivering in Turkije. Voor verklaringen van gebeurtenissen gebruik ik altijd het scheermes van Ockham: de simpelste verklaring is meestal de juiste. Ik geloof dan ook niet in allerlei complottheorieën die bijvoorbeeld stellen van 9/11 door de VS zelf is begaan. Of die stellen dat Erdogan zelf de staatsgreep heeft gepleegd en laten mislukken. Veel te ingewikkeld. Wel geloof ik in iets anders.

Wat is er de afgelopen jaren zoal gebeurd in Turkije? Koerden zijn vervolgd, kranten zijn gesloten danwel onder regie van de AKP gesteld, mensen zijn opgesloten vanwege hun mening, de immuniteit van parlementariërs is opgeheven, Erdogan heeft Hitler een groot staatsman genoemd, hij heeft zijn MP ontslagen en vervangen door een vriend en zo kan ik nog even doorgaan. De sfeer die dit alles weergeeft is er een van machtswellust en de wil het land te islamiseren.

Ik keek altijd met bewondering naar Turkije. Het Turkije van Atatürk was voor mij een voorbeeld van een geslaagd Arabisch land waar democratie bestond en waar plek was voor iedereen. Een voorbeeld in een wereld waarin dat allemaal niet bestond en bestaat. In het hele Midden-Oosten bestonden maar twee democratieën: Turkije en Israel.

En nu. Kijk wat gebeurt. Zie de beelden op internet hoe tegenstanders van Erdogan worden opgepakt en in elkaar geslagen. Een zaal vol tegenstanders, coupplegers, half ontkleed besmeurd op de grond liggend. Er wordt nu al een getal van 50.000 opgepakten genoemd en het eind is niet in zicht. Het onderwijs is ontmanteld, de rechterlijke macht is gedecimeerd tot 75%, de noodtoestand is uitgeroepen en ‘het volk’ schreeuwt om herinvoering van de doodstraf. Zelfs in Nederland gaan Turken met elkaar op de vuist.

Waar geloof ik dan wel in als ik niet in een complot geloof?

Erdogan wist van de staatsgreep. De draaiboeken lagen klaar. Het wachten was op het moment dat het zou gebeuren en zelfs dat moment was bekend. Na het neerslaan van de coup is de hele machine gaan draaien. Draaiboeken, lijsten met namen zijn tevoorschijn gehaald en vanaf het eerste moment is alles in gang gezet en uitgevoerd. Geen complot van Erdogan maar een welkome staatsgreep. Het is anders niet te verklaren dat uurs na de coup zoveel mensen zijn opgepakt, daags erna scholen gesloten, onderwijzers uit hun ambt gezet en de rechterlijke macht gedecimeerd. Daar zit een plan en planning achter.

De komende maanden zullen voor Turkije niet makkelijker worden. De echte aanhangers zullen de overwinning ruiken en doorslaan, met op hun gelaat de triomf van de overwinnaar. De echte tegenstanders moeten vrezen voor hun normale bestaan. Zij vooral zullen waakzaam worden. De grote groep Turken zal stil zitten tijdens het scheren. De stadsbevolking zal waakzaam zijn want dit regime heeft het niet zo op met de vrijheid van de stad.

In dit alles vind ik de EU extreem stil. Alsof er gekeken wordt welk plan het handigst is. Alsof er wordt gekeken naar eigen belangen en hoe die te wegen. Het zal zeker het geval zijn. De buffer die Turkije was tussen het Midden-Oosten en het Westen bestaat niet meer. Turkije ís nu het Midden-Oosten. Ik hoop dat Frans Timmermans met passie zal speechen in het EuroParlement over de vrijheid van Turkije die nu wordt verkwanseld. Hij kan dat zo goed immers.

En dan nog iets. Veel dichterbij. Ik doe iedere zaterdag inkopen bij een Turkse familie bij mij in het dorp. Lieve mensen, een mooi gezin met twee dochters en een zoon. We kennen elkaar. Vorige week zijn zij vertrokken naar Turkije voor 5 weken vakantie. Ik maak me zorgen om hen. Ik heb geen idee van hun politieke voorkeur, kan me ook niets schelen. Ik hoop alleen dat zij over 4,5 week ongeschonden hun winkel weer openen. Zij hoeven geen tulpen uit Turkije mee te nemen. Gewoon henzelf en hun kinderen.

Wat zijn zij welkom.

En voor alle Nederlanders die graag democratisch een sterke man aan de macht willen zien komen: dit is het gevolg. Kijk en huiver.

Nostalgie als ziekte

30 donderdag jun 2016

Posted by in Europa

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

FullSizeRenderBrexit achter de rug, dat wil zeggen het referendum. De echte Brexit moet nog komen en zal grote gevolgen hebben. Niemand weet welke gevolgen, maar er zit zeker een lijn in alle analyses. En de eerste voortekenen zijn als zichtbaar. Het Pond is hard onderuit gegaan, de koers van Britse banken is min 12%,  om er maar twee te noemen. Amsterdam, Dublin en Frankfurt lopen zich al warm om hét financiële centrum te worden.

Daarnaast zal men aan den lijve gaan ervaren wat het betekent niet meer in de EU te zitten. Van grenscontroles tot aan studeren in het buitenland. Van invoerrechten tot aan onderhandelen met tientallen landen voor nieuwe handelsakkoorden. Van wegvallen van subsidies tot aan geen geld krijgen uit Londen. Het gaat allemaal gebeuren. Het VK zal armer en leger worden. De verwachting van nee-stemmers dat Londen ook geld zal geven aan arme regio’s zal niet uitkomen. Brexiters zullen wederom teleurgesteld worden. En weer krijgen politici de schuld.

En waarom wilde men uit de EU? Om verder te kunnen als soevereine staat? Als wraak op de elite? Vanuit angst voor de toekomst? Of uit nostalgie? Uit ongeïnformeerdheid?

Als ik naar de uitslag kijk dan loopt er een scheiding op een aantal punten. Het is oud tegenover jong, het is laagopgeleid tegenover hoogopgeleid en het is arm tegenover rijk. Om het maar even scherp te stellen. Naar mijn idee is er een scheiding tussen twee grote groepen. Hen die vat hebben op de toekomst, zich zelfstandig voelen, zelfverzekerd zijn en stedelijk georiënteerd. En hen die dat niet hebben. Die voelen dat de wereld zoals die was verdwijnt, niet het gevoel hebben daar iets aan te kunnen doen en niet in de stad leven of in de armere buitenwijken. Hen die ergens de aansluiting hebben gemist en tegelijkertijd niet zijn aangesloten door de politiek.

Sinds de jaren 80 van de vorige eeuw is Europa en de EU in toenemende mate liberaler en minder sociaal-democratisch geworden. Dat betekent veel goeds maar niet alleen dat. Het betekent ook dat mensen aan hun lot worden overgelaten en het zelf moeten uitzoeken. Het betekent ook dat minder bedeelden voor politici niet meer interessant zijn. En dus uit het zicht verdwijnen. En zo voelt men zich in de steek gelaten. Eerst door de eigen regering en vervolgens door Brussel. Twee instellingen die men overigens zelf kan kiest en dus zeer democratisch tot stand komen.

Daarnaast hebben regeringsleiders zich altijd negatief uitgelaten over Brussel. Ook Rutte. We zouden ons geld terug gaan halen. We zouden niets meer betalen aan Griekenland. Het was nu echt de laatste keer. Et cetera. En steeds weer was de werkelijkheid anders. En steeds weer werd men ongeloofwaardiger. Dit zijn dezelfde regeringsleiders die nu zeggen dat de EU prima is. Maar toch. Ook deze week weer zei Rutte dat zijn prioriteiten zijn: op 1, 2 en 3 Nederland! Dus niet de EU maar Nederland. Zo zet je het beeld neer van continu vechten tegen de vijand en opkomen voor jezelf.

Dus mensen in de schaduw voelen zich alleen gelaten, zien politici die het één zeggen en wat anders doen en vinden dat er beter voor het buitenland en buitenlanders wordt gezorgd dan voor henzelf.

En je kunt veel zeggen van mensen die achterblijven in sociaal economische ontwikkeling, maar ze zijn niet gek. Ze hebben net zo’n scherp beeld van de werkelijkheid als de rest. De betekenis die ze eraan geven is een andere. Het is een verlangen naar vroeger toen alles nog overzichtelijk was. Vandaar de roep om de Gulden. Alsof dat wat oplost overigens. Vandaar de Brexit. Alsof je niet afhankelijk blijft van de rest van de wereld. Het is de hang naar een fijne wereld van Dik Trom in het dorp waar de populisten in alle landen (ook in Nederland van Wilders tot Roemer) zo graag naar verwijzen.

Dat is echter zinloos. De wereld was toen ook goed en slecht, vol beloften en teleurstellingen. En, belangrijker, die wereld komt nooit meer terug. Godzijdank. De wereld die er wel is moet door politici dichter bij de mens worden gebracht. Door luisteren, vertellen, praten, mensen serieus nemen, helder zijn in eigen standpunten, staan voor je mening, leiderschap tonen en vooral deemoed.

Ik las in de krant vandaag dat de president van Litouwen in de EU gezegd heeft: “De EU gaat door. Wie houdt ons tegen?” Wat te denken van je kiezers, je achterban, van diegenen die je zegt te vertegenwoordigen, van hen aan wie je verantwoording moet afleggen, de mensen die geen regent meer kunnen zien? Dat heeft niets met nostalgie te maken, dat is realiteit van nu.

Zelfs ík werd boos van zoveel hybris. Stop daar mee.

 

 

 

Onafhankelijkheid is bullshit

27 maandag jun 2016

Posted by in Brexit

≈ 3 reacties

Tags

, , , , , ,

Dus het VK wil vrij zijn, zelf de dienst uitmaken, niet afhankelijk zijn van anderen, los leven van de EU. Dat is mooi maar totale onzin. Mensen die denken dat dat haalbaar is, zijn niet goed bij hun hoofd of extreem slecht ingelicht.

Ieder mens, ieder gezin, ieder dorp, ieder land is afhankelijk van alle anderen. Altijd en dat is niet te voorkomen. Sterker nog, iedere poging dat te voorkomen is zonde van iedere energie.

Neem het VK. Met een Brexit heeft men (wie?) zich uitgesproken voor een onafhankelijk VK, los van de EU. Want de EU, dat weet immers iedereen, bestaat uit louter zakkenvullende sadisten die uit zijn op het knechten van ieder volk. En  nu dan? Wat betekent dat voor het VK en vooral van de gewone man, voorzover die nog bestaat?

Het betekent een complete afhankelijkheid van de EU zonder de mogelijkheid mee te beslissen. Opeens moet er een handelsakkoord worden gesloten met de EU. Dat zal niet eenvoudig zijn want je bent geen lid meer van de club. De vraag zal dus worden gesteld wie er wat mee te winnen heeft en dus zal ieder stukje worden uitonderhandeld.

Je wordt afhankelijk van het wegvallen van iedere subsidie voor zwakke regio’s. Wales, de Midlands, boeren daar zullen het zonder geld moeten doen. Men verwacht dat Londen dat geld gaat fourneren. Los van het feit dat dat niet zal gebeuren, dat geld ís er niet, wordt je dan dus weer afhankelijk van Londen. Het zal niet lang duren of Londen zal verweten worden dat het bestaat uit zakkenvullende elitaire plucheklevers. Wacht maar af.

Het betekent ook dat met de rest van de wereld akkoorden moeten worden gesloten. Alles loopt nu via de EU maar dan opeens niet meer. Londen zal dus jaren moeten onderhandelen met landen van de USA tot aan Mexico. Er zijn geen verdragen meer. Iedere keer zal er opnieuw een compromis worden gesloten. En compromissen, daar houden we niet van.

Het betekent ook dat mensen het VK in willen. Niet alleen vluchtelingen maar ook kenniswerkers, zelfstandigheden et cetera. Nieuwe procedures moeten er komen en zullen er komen. Het VK zal geen geïsoleerd eiland kunnen zijn.

Bedrijven zullen het VK verlaten omdat men gevestigd wil zijn in de EU en niet daarbuiten. De City zal zeer zeker banken verliezen omdat men in de EU wil zitten en niet daarbuiten. Daarbuiten zitten zij al namelijk. Dublin, Frankfurt en Amsterdam lopen zich nu al warm.

De export van alle produkten van de boeren die nu hebben tegengestemd zullen onderworpen worden aan importheffingen bij andere landen. Er is geen vrij verkeer meer van goederen immers.

Toeristen zullen minimaal merken op bijvoorbeeld Schiphol dat zij in een andere rij moeten staan, de ‘Non EU’ of ‘All other passports’ rij. Bedrijven die mensen willen inhuren uit het VK moeten opeens heel veel papierwerk verwerken om dat te regelen. Vrij verkeer van mensen bestaat immers niet meer.

Ik ben er van overtuigd dat het goed zal komen met het VK. Uiteindelijk. Er is nu chaos en die zal afnemen. Ik ben er ook van overtuigd dat de economische schade enorm zal zijn en dat die afgewenteld wordt op de bevolking. Dus ook alle nee-stemmers. Die zullen daar, samen met politici, de schuld van geven aan de EU en Brussel. Ook dat zal gebeuren.

Om onafhankelijk te willen zijn heeft het VK zich overgeleverd aan mensen als Farrage, die daags na de Brexit al terugkwam op belangrijke beloften. Binnen 24 uur. Om onafhankelijk te zijn heeft men zich afhankelijk gemaakt van omstandigheden die men niet kan overzien, waarvan men niet weet wat er komen gaat. Waarover men niet goed ingelicht is. En dat terwijl iedere afhankelijkheid wordt ingeruild voor een nieuwe andere afhankelijkheid.

Vrijheid en autonomie bestaan niet. Invloed wel. En precies die is nu teruggebracht tot nul. Het VK heeft iedere invloed verloren. Maar dat hebben de populisten er niet bij gezegd. Zoals de populisten zoveel niet hebben gezegd. Populisten gokken graag met vrijheid en invloed, zolang die maar van een ander zijn.

Het volk sprak en verloor.

 

Brexit sucks

18 zaterdag jun 2016

Posted by in Europa

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Het zou zo maar kunnen dat de Britten komende week stemmen voor een Brexit. Met aandacht heb ik de campagnes gevolgd, in het VK maar ook hier in de krant en op Twitter. Beide kampen gebruiken sterke beelden om hun argumenten kracht bij te zetten en beide kampen beschuldigen elkaar van leugens, bedrog en bangmakerij. Zal dus wel ergens een kern van waarheid inzitten denk ik dan.

En net als hier in Nederland en in andere landen is de toon in de politiek en van de campagne hard en ongenuanceerd. Als politici zich bedienen van de taal van de straat, zal de straat voelen macht te hebben. Woorden zijn daden en daden worden opgeroepen door woorden. Dat is in Engeland zo, dat is ook zo in Nederland.

(De moord afgelopen week op Jo Cox is een absoluut dieptepunt. Wat de moordenaar ook bewogen heeft, zij was vooral bekend van haar pro-EU standpunt en haar positieve houding ten opzichte van immigratie. Zeggen dat die moord niets daarmee te maken heeft is óf wegkijken óf hopeloos naïef. Alles heeft met alles te maken.)

Maar goed, het wordt dus eventueel een Brexit. Als dat zo is dan is het wachten op het volgende land dat uit de EU wil. Mijn inschatting is dat dat wel eens Nederland zou kunnen zijn. Nederland immers herbergt een van ’s werelds topintellectuelen, Baudet, en die wil niets liever dan uit de EU. Waarom overigens is mij nooit helemaal duidelijk maar waarschijnlijk kan ik zijn tempo en complexiteit van denken niet bijbenen. Dus laat ik het maar zo.

Waarom is een Brexit een slecht idee?

De EU is ontstaan uit een diep verlangen naar een toekomst zonder oorlog. Na drie grote oorlogen in Europa waren de mensen in 1945 oorlogsmoe en de leiders wilden een vreedzaam Europa. De enige manier om dat voor elkaar te krijgen is te zorgen dat men gemeenschappelijke belangen krijgt. Gemeenschappelijk over grenzen heen en dus niet per land. Als het grote gemeenschappelijke belang vrede is, dan is een voorwaarde daarvoor dat je economische belangen deelt, militaire belangen, sociale belangen et cetera. Dat is de EEG en later de EU geworden. Een formeel systeem van samenwerking waarin belangen worden behartigd, uitgeruild en uiteindelijk gemeenschappelijk worden gemaakt. Een deel van je autonomie als land lever je in. Je krijgt daar vrede, stabiliteit en voorspelbaarheid voor terug. Saaiheid zelfs. Politieke saaiheid is het hoogste ideaal.

Churchill zei in 1946 dat een voorwaarde voor een EU is dat binnen Europa iedereen zich Europeaan moet noemen en zich zo gaan gedragen “voor zover ze politieke macht, invloed of vrijheid bezitten”. En daar steekt volgens mij de grootste angel in de EU. De gemiddelde burger heeft niet meer het gevoel macht of invloed te hebben. Wel vrijheid overigens. Dat hij vergeten is waaraan we die vrijheid danken doet er nu even niet toe.

Een Brexit is een slecht idee omdat het voorbijgaat aan de kern: het gesprek over de taken van de EU en de mate van soevereiniteit van iedere lidstaat. Als mensen weer het gevoel hebben iets te zeggen te hebben over hun eigen leven én tegelijkertijd weten dat je ook zeggenschap moet inleveren voor een rustig vreedzaam bestaan, dán heeft de EU weer kans van slagen. Een Brexit is het verwend weglopen voor je eigen verantwoordelijkheid. Een Brexit is dom en onbezonnen omdat het totaal blind is voor de geschiedenis.

De EU-lidstaten moeten weten dat zij meer legitimiteit moeten creëren. Dat weten ze ook want dit is trending topic in Brussel. Dat doe je door diep in te grijpen in een aantal zaken. Symbolisch: geen reizend circus meer tussen Brussel, Luxemburg en Straatsburg maar gewoon op één plek nog zitten. Inhoudelijk door zich alleen nog bezig te houden met vrede, economie, milieu en immigratie en verder niets. Een slanke, sterke, zelfbewuste EU waar het parlement -en dus ieder land- de baas is. En dat dan ook altijd uitdragen in heldere bewoordingen.

Geen NEXIT dus in de toekomst, geen BREXIT nu.

Ik wil leven in een politiek enorm saai Europa, als Europeaan en als Nederlander.

 

 

Ouders, waar zijn zij?

17 vrijdag jun 2016

Posted by in Fatsoen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Lang, lang geleden deed ik iets dat niet door de beugel van mijn ouders kon. Ik weet niet eens meer wat. Wellicht een kerstbomengevecht of iets uit die tijd. Het is was niet de eerste keer dat ik het deed. Mijn vader was altijd heel simpel: een keer waarschuwen en de tweede keer de gevolgen van je actie onder ogen zien.

Mijn moeder was ook van het doorpakken en had al gezegd dat als ik het nog eens zou doen ze naar de politie zou gaan. Het gekke is dat ik dus niet meer precies weet wat ik gedaan heb toen, maar wat ik wel weet is dit: ze gíng naar de politie, de wijkagent. Die kwam aan de deur en sprak me streng, erg streng toe. Onder de indruk was ik tot op het bot. Daarna keek ik wel uit met kattenkwaad.

Het werkte twee kanten uit. Ik wist dat mijn ouders wisten wat ik deed én ik wist dat ze niet zouden schromen mij de consequenties te laten zien.

Ik moest hieraan denken toen ik de berichten las over stenengooiende jeugd in Almere. Ik vroeg me direct af: waar zijn hun ouders?

Ik ben zelf vader van twee zonen en zo ongeveer weet ik wat ze doen en waar ze uithangen. Ik voel het aan hun antwoorden als er iets niet helemaal deugt. De antwoorden worden óf heel vaag óf juist ongewoon precies. Voor mij red flags in onze gesprekken. Ik merk zo het een en ander. We praten over van alles en nog wat en houden elkaar op de hoogte van het leven. Wat we vinden, wat we leuk vinden en minder leuk. Wat er zoal gebeurd is vandaag en wat de plannen voor morgen zijn.

Ieder mens die wat uitvreet heeft ouders. De meesten althans. En iedere keer dat ik iets lees over nu tegelgooiers, over IS jongeren, over een aanslagpleger denk ik: waar zijn de ouders? Als ouder heb je de plicht er te zijn voor je kinderen. Om over dingen te praten, leuke en minder leuke. Je moet en hoort er te zijn voor hen. Als je dat niet leuk vindt kom je daar te laat achter: jij hebt kinderen genomen en dus moet je ervoor zorgen. Je hebt geen enkele keuze meer.

Als je als kind kun doen wat je wilt dan heb je ouders die niet in jou geïnteresseerd zijn. Die het wel best vinden. Die onverschillig zijn. En als er iets is waar kinderen schade van ondervinden dan is het ouders die onverschillig zijn.

Dus als je kinderen ziet die dit soort shit uithalen, van grind gooien tot aanslagen aan toe, van spugen naar vrouwen tot aan Marseille verbouwen na een voetbalwedstrijd, weet dan dat er ouders zijn die daar geen donder aan doen.

Dus: waar zijn die ouders?

De schuld van de witte mens

13 maandag jun 2016

Posted by in Maatschappij

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Afgelopen week een interview gelezen in Vrij Nederland met Gloria Wekker met de titel “Witte onschuld bestaat niet”. Afgelopen weken zo’n 100 artikelen gelezen over dit onderwerp, wat in ieder geval betekent dat het trending topic is. Dat het van belang is, wat eenieder er ook van mag denken. Dat veel landgenoten er een sterke mening over hebben. Dat moeten we en mogen we niet onderschatten.

Het interview riep bij mij enorme irritatie op. Niet vanwege het onderwerp. Als er mensen zijn die gediscrimineerd worden dan moet dat worden benoemd. En je hoeft alleen maar te kijken hoe er gereageerd is op Sylvana Simons om te beseffen dat Nederland niet alleen wordt bevolkt door mensen die een goed gesprek nastreven. Of een uitwisseling van argumenten. Nope. Het feit dat zij niet blank is is al voldoende om vol op het orgel te gaan. Op een verschrikkelijke manier.

Dát is dus niet wat mij irriteerde.

Wat dan wel?

Even een stapje terug in de tijd. Ooit, in de jaren 70 van de vorige eeuw bloeide het Marxisme volop. Inclusief allerlei kleine sektarische afscheidingen, zoals de KENml waar de SP uit is voortgekomen. Het kon niet radicaal genoeg zijn. Men had wel wat dingen gemeen met elkaar.

Het Marxisme ging uit van een wetmatige ontwikkeling in de geschiedenis. Het kapitalisme zou uiteindelijk ineenstorten en er zou een nieuwe fase aanbreken. Een fase waarin de arbeider het voor het zeggen zou krijgen. Afijn, lees er over.

Waar het mij nu om gaat is het volgende. Links Nederland had wel door dat de arbeidersklasse niet echt stond te springen om een revolutie te beginnen. Ze wilden eenvoudigweg niet. En dat terwijl er objectief alle redenen voor waren, volgens diezelfde marxisten. Waarom zagen die arbeiders dat toch niet?

En daar was het konijn uit de hoge hoed: vals bewustzijn! Dat was het. Arbeiders wisten niet eens wat goed voor hen was, zij zagen hun eigen belang niet, niet hun eigen overtuigingen en belangen. Eigenlijk hadden ze geen idee over hun eigen leven en motivaties, want “vals bewustzijn”!

En nu het sprongetje naar het genoemde interview.

Dit staat er bijvoorbeeld in:

“Mijn linkse ouders verboden mij te benoemen dat iemand anders een andere kleur had dan ik. Ik wil mezelf niet vrijpleiten, maar hoe kan het dat ook ik me blijkbaar superieur voel of racistisch ben?
‘Je ouders hadden dan de attitude van de kleurenblindheid, of zoals de Amerikaanse schrijfster Toni Morrison zei: “You don’t talk with the hunchback about his hump”, – je praat niet met de gebochelde over zijn bult. Via allerlei kanalen heb jij toch de boodschap van superioriteit meegekregen en omdat we die nooit met zijn allen ter discussie stellen, blijft dat allemaal zitten.’” (vraag van journaliste Greta Riemersma, antwoord Gloria Wekker)

Dit is unverfrohren ouderwets Marxistisch redeneren. Onschuld kán niet bestaan. De witte mens die niet racistisch is bestaat niet. Ook als je denkt dat je het niet bent, ben je het toch! Je hebt gewoon last van vals bewustzijn. Je bent het maar je weet het niet. Zo.

Hiermee wordt iedere grond onder ieder gesprek onderuit gehaald. En heel eerlijk, als dit geldt voor witte mensen dan geldt het voor iedereen. Rassen bestaan niet dus genetisch kan vals bewustzijn niet specifiek bij één groep horen. Dus geldt het iedereen. Dat wordt een fijn gesprek met elkaar. Als individu kun je wel wat beweren maar als ik vind dat jij eigenlijk wat anders beweert dan is dat zo.

Met het argument van vals bewustzijn stel je jezelf op als een alles overziende psychotherapeutische God die echt ziet hoe alles ziet. Onmetelijk arrogant, dat ten eerste. Ten tweede ontneemt het de discussie, die er moet zijn, iedere kans van slagen. Ten derde stel je jezelf buiten die discussie, want tja, wat mooi, jíj hebt geen last van vals bewustzijn.

Daar zit mijn irritatie. Als we mensen niet individueel serieus nemen, ook al hebben ze een mening die mij bijvoorbeeld niet bevalt, dan is het klaar. Dan is segregatie een feit. Dan praten we niet meer met elkaar. Of er wordt weer met me gepraat als ik toegeef dat ik last heb van vals bewustzijn.

Ik ben sterk voor een gesprek over discriminatie. Over hoe we met elkaar verder moeten leven in dit prachtige land waarin zoveel mensen boos zijn over van alles en nog wat. Over de diepe overtuiging dan discriminatie niet acceptabel. Over het feit dat niet alles discriminatie is. Maar dan graag wel een gesprek waarin ik ook wordt gewaardeerd vanwege mijn meningen, mijn bewustzijn.

Een gesprek, ondanks dat ik blank ben en niet eens zo heel erg wit.

Air KLM: een kwestie van tijd

10 vrijdag jun 2016

Posted by in Europa

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Interessante ontwikkelingen in de luchtvaart. Ik las in mijn krant een artikel over de zogenaamde samenwerking tussen Air France en KLM. Over de stroefheid, over de Fransen, over dreigingen voor KLM en indirect voor Schiphol.

Waar gaat het nou eigenlijk allemaal om?

Franse piloten gaan staken omdat zij vinden dat het met KLM beter gaat dan met Air France en zij willen nu dat het evenwicht wordt hersteld. De Nederlandse politiek loopt uit en roept heel hard dat er nu iets moet gebeuren. Dát is nog eens interessant.

In de sociologie bestaat zoiets als “onbedoelde gevolgen van een bedoelde handeling”. Je doet iets -laten we zeggen dat je een vriend een heel groot cadeau geeft- en dat is goed bedoeld. Een van de gevolgen is dat een andere vriend zich enorm in de steek gelaten voelt en boos op je wordt. Dat had je niet bedoeld, maar het gebeurt toch.

De politiek wordt nu geconfronteerd met dit fenomeen. De staat heeft een heel klein belang in KLM nadat het verkocht is aan Air France. Het is verkocht om zo Schiphol sterker te maken, nog meer van belang dan nu. En om KLM -als Nederlandse trots- te versterken op wereldschaal. Maar het is verkocht! Dat wil zeggen dat Air France kan doen wat zij wil omdat KLM van haar is. Nu dreigt er iets te gebeuren, wat menigeen overigens voorzien heeft, en nu zijn de rapen gaar. Ja, ho eens even: dat hadden we niet bedoeld. Nee, precies. En toch gebeurt het. De nieuwe topman die volgende maand begint lijkt wel wat te voelen voor de eis van de piloten. Hij  Frans, de piloten Frans, KLM Frans dus waarom ook niet? De politiek zou er goed aan doen alle scenario’s te bekijken voordat men in een hoera appelvla stemming akkoord gaat met dingen.

Voorts is er zoiets als cultuur en ondernemingscultuur. De cultuur van Frankrijk wordt gekenmerkt door een sterke hiërarchie (de patron is de patron, of het nu de President is of de PDG van een bedrijf) en vanuit die hiërarchie is er maar één manier om je zin te krijgen. En grève, staken dus. Men zoekt de confrontatie op, omdat men nooit met elkaar aan tafel zit om er uit te komen. Nederlanders zijn daarin naïef, en denken dat een goed gesprek tot en oplossing leidt. Dat is niet zo. Niet in Frankrijk.

Dan is er nog het fenomeen van de hoge organisatiegraad in Frankrijk. Vakbonden zijn sterk en iedereen is wel aangesloten bij een groter geheel. Dat kan een vakbond zijn maar ook de winkeliersunie in een dorp. Samen sta je sterk. Dus treedt je samen op tegen de tegenstander. Wie dat ook is. De tegenstander wil wel altijd maar één ding: morrelen aan jouw verworven rechten.

En daarmee heb je nog een sterk punt in Frankrijk: met houdt erg van verworven rechten en iedereen die daar aan waagt te komen zal het bezuren. Que flexibiliteit scoort Frankrijk erg laag. Niet zo vreemd in een land waar 60% van de werkenden ambtenaar is en dus onderdeel van een inerte staat.

Den Haag had beter kunnen weten. Dit drama lijkt wel heel erg op wat er in de EU gebeurt. Nederland doet alles volgens afspraak, bezuinigt, is transparant, loopt voorop en krijgt dus de boel op orde. Frankrijk taalt, doet moeilijk, vraagt uitstel, heeft duizend redenen waarom er voor hen een uitzondering moet worden gemaakt enzovoort. Dát herhaalt zich nu op kleinere schaal.

Ik denk dat, omdat KLM van Air France is én goed draait het een kwestie van tijd is dat vanuit Parijs wordt bekeken hoe het succes naar Frankrijk kan worden gehaald. Zoals ieder bedrijf zou doen overigens. En als je daarmee je eigen piloten binnenboord houdt, des te beter. Het zijn de voortekenen van iets dat niet fraai gaat worden. Fransen zijn erg volhardend. Dat zal nu ook het geval zijn.

Overigens hou ik erg van Fransen en het Franse leven.