Categorie Archief: leven

Feiten die niet leuk zijn

02 donderdag feb 2017

Posted by in leven, Maatschappij

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , , ,

De socioloog Ruud Koopmans laat in het Algemeen Dagblad weten geen woord terug te nemen van een eerder interview. De kop boven dit artikel: “Ik waarschuw niet voor niets”.  Dat eerdere interview dateert van begin januari van dit jaar. Daarin presenteerde hij een aantal resultaten van zijn onderzoeken naar de Islam en naar overtuigingen van moslims. Een van de conclusies was dat wereldwijd zo’n 50 miljoen moslims gebruik van geweld goedkeuren.

Twitter ontplofte. Zoals eerder Duitse studenten ontploft waren op de universiteit waar hij aan is verbonden. Kranten noemden het ‘diskriminierende Forschung’, discriminerend onderzoek. Op de Nederlandse radio werd gesproken over zijn onderzoek. Wat mij daarin opviel, althans in dat wat ik heb gehoord en gelezen, is dat er niet serieus werd ingegaan op zijn bevindingen. Het was óf van dik hout zaagt men planken, ‘dit onderzoek deugt niet en kijk eens wie hem heeft geïnterviewd’ (Wierd Duk),  tot aan kapotrelativerend. En vooral aan dat laatste heb ik me enorm gestoord.

Wat heeft Koopmans gedaan? Hij doet zelf onderzoek, hij gebruikt internationaal onderzoek, zoals van Pew, vergelijkt die onderzoeken en haalt daar significante resultaten uit. Die resultaten presenteert hij en hij heeft een mening over hoe het er nu aan toe gaat. Bijvoorbeeld dat als het zo is dat 5% van moslims geweld goedkeurt, Europa niet naïef moet zijn in het toelaten van islamitische vluchtelingen. Dat is een uitspraak die niet feitelijk is maar normatief.

De gevonden feiten vielen dus niet in goede aarde. In een gesprek op Radio 1 hoorde ik iemand commentaar geven op het onderzoek. Zij zei daarbij niets over de resultaten maar over het feit dat Koopmans niet ook andere groepen had onderzocht. En dat hij een analyse had moeten doen van alle oorzaken en de rol van het westen. Het is een reactie die ik meer zie en altijd betreur. Je kletst om de hete brij heen en je haalt er zoveel bij dat het eigenlijke onderwerp verdwijnt. Hoop je. Een beetje wat een puber met straf op de middelbare school doet. “Ja maar iedereen zat te kloten en het was al zo’n drukke dag en trouwens hoe deed jij dat dan vroeger? ”

Het is een oversprongreactie. Degeen die Koopmans en de interviewer aanvallen zijn lekker duidelijk. “Rot op met je resultaten die me niet bevallen” zeggen zij in feite. Dat is fight! Je hebt degenen die wegkijken en het er niet over willen hebben omdat de feiten niet uitkomen. In stilte. Dat is flight. Maar ergens er tussenin zit de reactie dat het beeld niet compleet is en dat je meer factoren moet bekijken.

Het klinkt zo redelijk. Het is zo gevaarlijk. Als commentatoren of politici dit doen ben ik altijd alert. Zij doen dit om je in slaap te sussen, om je weg te halen bij het eigenlijke onderwerp. Zij kunnen in hun voorbeelden best gelijk hebben overigens. Die mevrouw op de radio zou best gelijk kunnen hebben dat er meer onderzocht kan en moet worden. Maar dat doet niets af aan de resultaten van Koopmans. Die zijn waar. De NRC heeft het zelfs gecheckt om te kijken of hij een punt heeft of niet. Het klopt. Het is waar. De getallen kloppen, de percentages kloppen. En hoe je ook je best doet met omtrekkende bewegingen, de feiten worden niet opeens een mening. Het zijn feiten.

Zie de feiten onder ogen, laat politici in alle openheid, zonder effectbejag graag, hier een visie op vormen. Zie ook onder ogen dat feiten misschien niet leuk zijn maar wel waar en dat je er dat iets mee moet. Hegel zei ooit “als een theorie niet overeenkomt met de feiten, des te erger voor de feiten”. Dat was toen mooi. Het gaat nu gewoon om de feiten. Dus niet negeren, niet ombuigen, niet wegmoffelen, niet uitbuiten ten eigen gewin maar gewoon onder ogen zien en vooral je eigen overtuigingen toetsen. Steeds weer. Ook als dat pijn doet. Feiten die om een visie vragen en niet om een tegenwoord. Niet om alternative facts.

Feiten zijn vaak de vijand van je eigen overtuigingen.

Twijfelend in 2017

03 dinsdag jan 2017

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

 

“Mijn twijfels vormen een systeem” heeft een van de grootste filosofen ooit, Wittgenstein, geschreven. En gelijk had hij. Twijfel aan alles en vooral aan jezelf is de noodzakelijke voorwaarde voor vooruitgang en groei. Hij die niet twijfelt staat stil en verandert in steen. Daarnaast is systematische twijfel een groot goed.

Wat is twijfel?

Het begint met het vermogen vragen te stellen bij alles. Waarom is iets zo, is iets wel zo, waarom vind ik dit of dat, is het wel goed dat iets gebeurt, et cetera. Er is maar één ding waaraan je niet kunt twijfelen, en dat is dat jijzelf in staat bent te twijfelen. Dat moet vaststaan. Al het overige mag worden bevraagd. Twijfel is moeite hebben te kiezen tussen het een en het ander. Niet direct ervan overtuigd zijn dat het een of het ander het best is, maar tot die conclusie komen door onderzoek.

Om dat te kunnen moet je het vermogen bezitten over jezelf en over alles wat gebeurt van een afstandje na te denken. Denken of jouw oordeel het enig goede oordeel is. Of er niet redenen zijn om een ander oordeel te hebben. Dat van alle kanten bekijken gaat beter naarmate je meer weet, meer kennis hebt. Door te praten met andere twijfelaars. Door te lezen. Door te surfen. Wat ook nodig is, is vertraging. Vertraging in het hebben van een oordeel, van een reactie. Als je die vertraging niet hebt, heeft twijfel geen enkele kans van slagen. Je moet dus de behoefte weerstaan snel te reageren.

In deze tijd zijn er velen die niet twijfelen. Stuk voor stuk nare mensen waar niet mee valt te leven noch te praten. Niets houdt hen van hun overtuigingen af en in alles wat gebeurt zien zij een bevestiging van het eigen gelijk. Erger nog, als er een aanslag is zoals in Berlijn  of Istanboel zijn zij de eersten die hun eigen, vaak politiek gemotiveerde, standpunt de wereld in tweeten zonder stil te staan bij het leed. Nogmaals, het zijn nare mensen.

Er is veel meer twijfel nodig. Veel meer vertraging.

Mijn voorstel is om het vak ‘twijfelen’ op school te gaan onderwijzen. Twijfel heeft ons uit de Middeleeuwen gebracht, twijfel heeft ons wetenschap gebracht, twijfel heeft ons groei gebracht.

 

Twijfel vraagt doorzettingsvermogen. Het is niet voldoende een beetje te twijfelen, als in weifelen. Het is niet afzien van handelen. Integendeel het is heel actief en vermoeiend. Het is vooral vermoeiend omdat je continu beseft dat wat je weet ook anders kan zijn. Niet door een soort cultureel relativisme overigens. Dat leidt nergens toe. Dat leidt hoogstens tot het nihilistisch idee dat er geen waarheid bestaat en dat in principe iedereen gelijk heeft, dat ieder standpunt ok is. En dat is niet zo.

Het is dus geen nihilisme, geen verwerping van welke waarheid dan ook. Het is het actief zoeken naar een betere mening, een betere theorie, een beter standpunt. En dat begint met het onderwerpen van alles aan onderzoek.

Als we kijken naar het politieke klimaat op dit moment, dan is de wereld bevolkt door mensen die alles zeker weten. Voor hen is niet het schieten uit de heup of het hebben van in beton gegoten meningen verdacht. Wat voor hen verdacht is, is de nuance, het benoemen van de veelzijdigheid van de wereld, van standpunten. Ieder die genuanceerd of twijfelend is, wordt weggezet als een Gutmensch, een wegkijker, als een slecht mens. Het tegendeel is echter waar. Twijfel is geen uitstel die tot afstel leidt. Twijfel is uitstel die tot een beter besluit leidt.

Social media nodigen ons uit snel te reageren. Niet na te denken. Niet te reflecteren op onze eigen mening. Het moet nu en het moet snel. Vooral Twitter is een kooi vol papegaaien die een beperkt repertoire hebben en inmiddels elkaar overschreeuwen.

Naast beginnen bij de jeugd met lessen in twijfel, zou het ook goed zijn als politici de ballen hebben zich in te houden. Niet direct te reageren. Twijfel uit te spreken over zaken, de nuance te benoemen. Te zeggen ‘dat weet ik nu niet. Ik kom daar later op terug.’

En als we dan toch massaal nieuwe partijen oprichten, waarom niet de PvdT?

De Partij van de Twijfel.

Allergisch leven anno 2016

28 woensdag dec 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

Een zoon hebben die hyperallergisch is voor melkeiwit. Niet een beetje, maar zo’n allergie met dodelijke afloop als je er niet snel genoeg bij bent.

Ik heb zo’n zoon.

Nog niet lang geleden een nacht in het ziekenhuis doorgebracht na een anafylactische shock door het eten van een heel klein hapje met roomboter erin. Op het kantje was het.

Onze wereld, die van mijn zoon, mij en mijn gezin, wordt daarmee kleiner maar ook groter.

Onze wereld is allereerst met de jaren kleiner geworden. Die wereld is er een van melkvrije producten kopen. Dat is nog een hele toer. Werkelijk overal wordt melk aan toegevoegd. En als je denkt dat je iets gevonden hebt zonder melk, let dan vooral op want op ieder moment kan melk zijn toegevoegd. Zo was er mayonaise zonder melk en opeens is er melkeiwit toegevoegd in de vorm van magere melkpoeder. Inmiddels is dat weer teruggedraaid en kan het spul weer op het bord. Idem dito met bladerdeeg op basis van margarine waar opeens melkzuur in blijkt te zitten.

In de loop der jaren ben ik compleet melkvrij gaan koken. Pizza’s zonder kaas, lasagne zonder bechamelsaus, taarten zonder roomboter et cetera. Prima te doen en qua smaak niets mee aan de hand.

Maar soms wil je niet zelf koken en bakken en wil je bijvoorbeeld uit eten. De keren dat dat misging zijn niet meer te tellen. Gepaneerde schnitzel waar men in de paneer parmezaanse kaas heeft toegevoegd. De gesauteerde groenten in roomboter. Personeel dat geen clou heeft wat je op je bord krijgt. Kortom: uit eten is een soort expeditie Robinson waarbij de fittest survived. En mijn zoon is niet altijd de fittest.

Naar nu blijkt triggert het kleinste beetje melk zijn immuunsysteem. Dat betekent dat ook koekjes bijvoorbeeld, waar op het etiket staat “kan sporen van melk bevatten” (een legal disclaimer) verboden gebied zijn. Zelfs een spoortje melk, waar hij op zich niets van merkt, prikkelt zijn immuunsysteem waardoor een echte reactie logaritmisch toeneemt in effect.

Concreet betekent dit dat de wereld waarin wij boodschappen konden doen nog veel kleiner is geworden dan hij al was. Ook uit eten gaan is risicovoller geworden.

De wereld is ook groter geworden. Ik heb nieuwe producten ontdekt. Meest op sojabasis. Veel vegan eetwaar. Koekjes (die €1,95 per stuk kosten. Als je in de bijstand zit heb je echt een probleem) die qua textuur dermate aan Zeeuwse klei doen denken dat hij ze niet eet. En er zijn producten waar heel duidelijk op staat dat er geen melk in zit. Zoiets als glutenvrij. Ook mijn kennis neemt toe. Zo blijkt in een gelders volkoren geen melkpoeder te gaan bij mijn bakker, bij al het andere brood wel.

Groter ook omdat ik nog meer en nog bewuster ben gaan koken. Ik ben een meester geworden in het omzetten van receptuur van bijvoorbeeld Joël Robuchon in compleet melkvrije  recepturen die heerlijk zijn. En dan blijkt dat de mens voor weinig hoeft terug te deinzen. Als je je fantasie en je kennis vrije loop laat kun je heel veel improviseren. Zelf saucijzenbroodjes maken voor Kerstnacht. Bechamelsaus maken op basis van perfecte bouillon. Geef me een recept en ik kan het maken zonder gevaar voor mijn zoon.

Waar het dus lastig is te leven met zo een allergie is het tegelijkertijd ook op een goede manier ontregelend. Je moét wel anders gaan denken. En gedachteloos boodschappen doen is er niet bij. Wat me ook opvalt is het gebrek aan warenkennis in restaurants bij de bediening. Velen hebben geen idee wat uitgeserveerd wordt. Daarentegen is de bereidheid mee te denken 100%. Ik ben nog geen restaurant tegengekomen waar men dwars lag. Dat is echt heel goed en klantgericht.

Ook interessant: regionale verschillen. Als je in Italië bent bij bijvoorbeeld San Remo, schuilt het gevaar van melk, room en kaas in ieder broodje, in iedere worst. Als je de grens passeert Frankrijk in, dan is ieder gevaar direct geweken. In de Provence gebruikt men olijfolie! Een imaginaire lijn door het landschap maakt een enorm verschil.

Lastig dus, melkvrij leven. Ook een avontuur. Lastige zaken worden minder lastig als je je erop instelt.

Het is net als in de rest van het leven.

Een cursus vrijheid van meningsuiting

22 dinsdag nov 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

Er is een aantal dingen dat ik wil zeggen over vrijheid van meningsuiting.

Allereerst dat die vrijheid per definitie absoluut is. Dat wil zeggen dat iedereen altijd alles moet kunnen zeggen en schrijven en uiten op welke manier ook. Hoe leuk of hoe abject ook naar de mening van anderen, alles moet kunnen. Zo snel je hier mitsen en maren aan gaat koppelen heb je het over voorwaardelijke vrijheid. Dan verdwijnt de vrijheid.

Verder dat er maar één grens is aan die vrijheid en dat is het geldende recht, vastgelegd in wetten en in jurisprudentie. Dat betekent dat als er iets wordt gezegd waar een ander enorme aanstoot aan neemt, die persoon naar de rechter moet om zijn gelijk te halen. Die rechter zal dan objectief toetsend aan de wet laten weten of je over de juridische schreef bent gegaan of niet.

Dit wil niet zeggen dat alles even verstandig is om te roepen. In een volle bioscoop ‘brand, brand’ roepen is niet verstandig, tenzij er brand is. Het is echter altijd moeilijk om voorbeelden te geven van wat wel en wat niet verstandig is. Dat is contextgebonden. En het is vaak heel subjectief.

Je kunt de vraag stellen of het uiten van woorden gelijk staat aan het uiten van een mening. Is het dus nodig en noodzakelijk voor een beroep op die vrijheid dat je een mening hebt en niet zomaar het gevoel van de dag? Dat klinkt plausibel en heel redelijk, maar wie gaat dat bepalen?

Waak voor diegenen die zich beroepen op gezond verstand, fatsoen, de samenleving et cetera om de vrijheid in te perken. Ik vind ook niet alles even fatsoenlijk, maar dat is geen enkele reden om die vrijheid te beperken. Fundamenteel wordt dan namelijk de vraag ‘fatsoenlijk volgens wie?’. Met andere woorden, volgens wiens of wier standaarden moeten we dan een mening afkeuren of beperken?

Dus: vrijheid van meningsuiting is absoluut, welke mening ook wordt geventileerd. Maakt niet uit, in onze samenleving moet iedereen kunnen zeggen wat hij of zij wil. Dat is mijn overtuiging en die overtuiging is sterker naarmate ik het minder eens ben met iemand. Juist dan, bijvoorbeeld bij het roepen van “minder? Dan gaan we dat regelen!”, ben ik voor die vrijheid. Wat een prachtig land leven we dat dat soort uitspraken kunnen. En dan graag ook het harde debat daarover.

Brengt mij tot mijn laatste punt: mij valt op dat velen die zich beroepen op die vrijheid van meningsuiting, die vooral voor zichzelf gereserveerd zien. Hoe vaak de PVV al niet heeft gepleit voor een beroepsverbod voor mensen met een andere mening dan zijzelf heeft, valt niet meer te tellen. Hoe agressief men reageert op anti-Pieten protestanten en vice versa, en hoe men heden ten dage mensen bedreigt voor een mening: dit zijn voorbeelden van vrijheid voor zichzelf  en niet voor anderen. De gang naar de rechter in het geval Wilders vind ik een voorbeeld van hoe het hoort. Als je tegen zijn uitspraken bent moet je niet bedreigen maar de rechtsgang vinden om dat aan te vechten. Het is een grote schande dat hij al zolang moet worden beschermd vanwege zijn opvattingen. Beschermd tegen hen die niets moeten hebben van onze vrijheden. En als Wilders serieus zou menen dat vrijheid van meningsuiting absoluut was, ook voor anderen, dan zou hij in deemoed het hoofd buigen voor het recht en de uitspraak afwachten. Zo zijn de regels in dit land. Het voorbeeld geven.

Vrijheid van meningsuiting is een voorrecht dat moeite en energie kost. Het komt niet gratis en het is niet vrijblijvend. Wie denkt dat je het voor jezelf mag opeisen en anderen mag ontzeggen heeft het niet begrepen. Het heeft niets met particuliere opvattingen en normen en waarden te maken. Het is. En het is in ons land. Dát is waarschijnlijk het belangrijkste dat ons onderscheid van minder ontwikkelde landen. Van de barbaren waar je op je tenen moet lopen of zelfs moet vrezen voor je leven.

Vrijheid van meningsuiting is topsport.

Beschoft gedrag

13 zondag nov 2016

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, , , ,

Ik moet eerlijk zijn. Na de verkiezing van Trump, ’s morgens zag ik het pas, had ik het gevoel dat dit goed moest zijn omdat het volk het zo gewild had. Amerika had gesproken en dit was de uitkomst. Die overtuiging heb ik nog steeds. Minder stemmen maar meer kiesmannen, zo werkt het nu eenmaal.

Ik begon zelfs te wennen aan het idee dat Trump president zou zijn vanaf 20 januari 2017. Ik ben daar van afgestapt. Van dat wennen.

Al jaren wen ik als een kikker in koud water aan het oplopen van de temperatuur. En zonder dat ik het doorhad werd het water steeds warmer en warmer. Ik ben gaan wennen aan de horken, de klootzakken, de schreeuwers, de ongenuanceerden, de onbeschoften.

Of het nu op televisie is, waar het ooit manifest is geworden met Pownews, op de radio, waar mensen geïnterviewd worden alsof ze terechtstaan voor een oorlogstribunaal of op Twitter waar het riool 24/7 open staat: de hufters zijn doodnormaal geworden.

En ik wil het niet meer. Ik kan de wereld niet veranderen en dit zal niet gelezen worden door diezelfde hufters. Als ze het wel lezen zullen zij reageren als hufter overigens. Ik stop ermee.

Ik stop er ook mee goede woorden te vinden voor Trump. Tot het tegendeel door hemzelf bewezen wordt is het een narcistische egocentrische windbuil die echt helemaal NIETS zal doen voor het volk dat hem gekozen heeft. Ook in Nederland heeft extreem rechts echt nog nooit iets maar dan ook maar iets tot stand gebracht behalve haat en tweedracht.

De politici die blij zijn met Trump: van Le Pen en Dewinter tot aan Wilders. Dat zegt toch wel iets lijkt mij. Leve het extreem rechtse front.

Al die mensen die tevens blij zijn met Trump hier in Nederland, wat willen die nu eigenlijk? Dat ook hier iemand aan de macht komt die niets weet van besturen, die lak heeft aan iedereen die het niet met hem eens is, die spuugt op anderen? Dus dat is vanaf nu het grote ideaal? Echt?

Ik merk dat mijn boosheid van deze week is weggeëbd en dat er iets anders voor in de plaats is gekomen: een weigering om begrip op te brengen voor de mensen zoals Trump en zijn klapvee. Als je slechtheid goed vindt maakt dat je slecht. Kosher is kosher en treife is altijd treife, wat de omstandigheden ook zijn.

En nee, het zijn niet alleen deze mensen. Ook de fanatici die hun kans ruiken om Sinterklaas te versjteren doen exact hetzelfde: ook zij vinden zichzelf oneindig belangrijk zonder aanziens van alle andere personen die er toe doen. De onbarmhartigheid van ieder gesprek over discriminatie, waarbij niemand dichter bij de ander komt, het staat me enorm tegen.

Het is overal. Gelukkig is het niet bij iedereen. Gelukkig ken ik genoeg mensen die beschoft zijn, een mening hebben die doordacht is ook voor wat betreft de consequenties van die mening. Die durven denken. En nee, dit zijn niet alleen de mensen waar ik het mee eens ben. Meestal zelfs integendeel. Dat is namelijk totaal onbelangrijk. Mijn meningen sterven met mij en wat ik kan achterlaten is een goed beeld van een goed mens. Als het meezit. Een Goedmensch zelfs. Dat wil ik zijn en daar doe ik mijn best voor. Wat gij wilt dat u geschiedt doet dat vooral een ander.

Ik sluit mijn ogen niet voor de onnozelen van geest die denken dat alles overwaait als je maar aardig en begripvol bent. Zoals met het jihadisme bijvoorbeeld. Dat gaat niet weg door lief te zijn. Integendeel, dat wordt sterker. Beschaving moet nooit worden verward met slapte of toeschietelijkheid. Beschaving is de weigering te worden zoals die ander die het slecht met de mens voorheeft. Beschaving is het tegendeel van onbeschoft. Wie het ook betreft.

Ik hunker naar beschofte mensen.

Kloosterleven

17 maandag okt 2016

Posted by in leven

≈ 3 reacties

Tags

, , , , , ,

img_7812

Zo’n 10 kilometer van Carcès ligt Le Thoronet. Een dorpje in het hart van de Var waar echt helemaal niets te doen is. Als je denkt, kom we gaan een wijntje drinken, dan rij je in een bocht omhoog het dorp in en in een bocht omlaag het dorp weer uit. Niets. Geen terras is open.

Maar even buiten het dorp ligt een van de mooiste abdijen die ik ken. L’Abbaye du Thoronet.

Lang geleden inmiddels stond ik in Vezelay bij het standbeeld van Bernardus van Clairvaux. Daar had hij opgeroepen tot de Tweede Kruistocht om het Heilige Land te bevrijden van de Moren. Het gevolg was een bloedige strijd. Die Bernardus was geen vrolijk type. Integendeel. En na de mislukking van die Tweede Kruistocht werd het er niet beter op.

In de Bourgogne was de grootste abdij die van Cluny, een Benedictijner abdij. Benedictus had in de vijfde eeuw zijn Regel geschreven: voorschriften voor het leven in een klooster. Gebaseerd op deze regel was Cluny gesticht en gebouwd. Bernardus vond, en velen met hem, echter dat Cluny veel te werelds was geworden, teveel pracht en praal. En daar hield hij niet van. In Citeaux , in de Bourgogne, bestond al een klooster dat zich afzette tegen Cluny. Dat klooster had een aantal zusterkloosters en van een daarvan, in Clairvaux, werd Bernardus abt. Met zijn heilige vuur heeft hij er voor gezorgd dat hij het gezicht werd van de orde der Cisterciënzers én dat er uiteindelijk meer dan driehonderd Cisterciënzer kloosters kwamen. Bernardus dacht groot, groots een meeslepend.

Maar Bernardus wilde meer dan dat. Ook moest de eenvoud en de onderwerping aan God tot uiting komen in de manier waarop gebouwd en ingericht werd. Streng en sober, simpele materialen, alles volgens de Gulden Snede (Fibonacci!) gebouwd. Perfecte verhoudingen en een inrichting die tot introspectie en stilte moest leiden. Niets mocht afleiden van de eigenlijke opgave waarvoor de monnik stond: leven in en ten dienste van God. Hij nam het Ora et Labora letterlijk: monniken en monialen moesten bidden en werken. Zicht richten tot God met de voeten in de modder. En bouwen aan nieuwe kloosters.

Dat is nu zo’n negenhonderd jaar geleden. En na al die tijd, en na alle verwoestingen staat de abdij van Le Thoronet uit steen gehouwen midden in de Provence, tussen de wijngaarden van Sainte Croix. Als je het terrein oploopt, na het onontkoombare winkeltje, voel je direct de harmonie en de stilte. Ondanks de aanwezigheid van wat (of wat te veel) toeristen is het stil. Mensen voelen dat je hier niet moet schreeuwen, dat je de rust moet overnemen. Binnen in de gebouwen zie je wat bouwen volgens de Gulden Snede doet. Iedere kerk heeft hetzelfde: van binnen is hij veel groter dan van buiten (wat de kerk gemeen heeft met de gemiddelde tas van een vrouw). Dat komt door het uitgekiende gebruik van geometrische vormen en uitgangspunten.

Iedere ruimte, iedere gang straalt dezelfde sfeer en verstilling uit. Als je je ervoor openstelt dan voel je wat het geweest moet zijn om hier te wonen en te leven met andere monniken. Buiten werken in de tuin, of binnen in de keuken of bibliotheek. Met elkaar de stilte voelen en maken die nodig is. Nog steeds is het hier een plek waar het bestaan van God plausibel wordt, op een niet opdringerige manier. Schetsend, wenkend.

Bernardus en de Cisterciënzers hebben veel moois in de wereld gesticht en achtergelaten. Als we al praten over een westerse cultuur dan is een van de bronnen hier te vinden. En het mooie is dat als je er eenmaal bent, de wereld waar zoveel wereldse ellende heerst heel ver weg is. Wat overblijft is de stilte in jezelf en de drang naar schoonheid. Hoe mooi kan het zijn of worden?

Een plek waar de wereld buiten volstrekte buitenwereld is.

E-Bikes galore

26 maandag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Wegrijdend van een parkeerplaats in een zijstraat nader ik een hoofdweg. Ik kijk naar links en zie een bejaarde op een fiets aankomen. Op afstand. Ik trek op en bijna zit ie boven op mijn motorkap. Ik heb een geheel zelfstoppende auto dus dat ging goed. Het was een bejaarde op een elektrische fiets, een E-bike.

Dat was denk ik een jaar of anderhalf geleden. De verrassing was groot. Nu, niet eens heel veel verder in de tijd, wordt ik continu links en rechts ingehaald. Fietsers die met lome tred op hun fiets de 45 kilometer per uur halen. Op tamelijk smalle fietspaden.

Er valt me wel het een en ander op aan die fietsers.

Allereerst dat zij hun gedrag en reflexen nog niet hebben afgestemd op die snelheid. Soms schrikken zij er zelf van dat ze al op het kruispunt zijn aanbeland. Daarnaast valt me op hoe weinig geduld zij hebben met andere fietsers. Je wordt aan de kant gebeld en gevloekt als je niet snel genoeg aan de kant gaat. Het haalt niet direct het beste in de mens naar boven.

Nu ken ik wat mensen met zo’n  ding. Ooit het alleenrecht van hoogbejaarden en nu een fiets voor eenieder. Jonge mensen, althans middelbare mensen die ook op zo’n fiets rondrijden door het dorp. Zij zijn er blij mee want zo beweeg je toch nog en je komt er ver mee.

Het is wat ik noem passieve activiteit. Het doet me denken aan de tijd dat ik in een verpleeghuis werkte en mensen na een CVA weer moesten leren bewegen. Daarmee begon je ook passief actief. De benen werden op pedalen bevestigd en draaien maar. Goed voor de doorbloeding et cetera. Heel therapeutisch in ieder geval. Dat beeld heb ik tegenwoordig als ik weer iemand traag meebewegend, schijnbaar zonder inspanning hoge snelheden zie bereiken. Het verpleeghuis.

Nederland raakt verstopt met E-bikende mensen  op snelheid. Misschien dat een gecertificeerd oranje helmpje een idee is. Ik weet het niet. Het wachten is op de kinder E-bike.

Gezegend is een land waar in een jaar bijna 300.000 van dit soort fietsen aangeschaft wordt.

Veel te klagen hebben we niet. Hoogstens over gedrag.

Orgaandiefstal

15 donderdag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Ik schrok me dood. Figuurlijk dan gelukkig. Op Twitter las ik een bericht dat de overheid in de orgaanhandel gaat. Geheel tegen onze wil wordt na onze dood ons lichaam leeggehaald om onze organen te oogsten. Ook merkte een tweep op dat het moment dat we dood worden verklaard, steeds vroeger komt te liggen. Dat we wellicht niet eens helemaal dood zijn en dat we dan al worden leeggehaald. Orgaanhandel om winst te maken. De gekkies waren ook weer wakker.

En dat allemaal door een wetsvoorstel van D66 waarin verankerd ligt dat iedereen orgaandonor is tenzij je bezwaar aantekent. Andersom dan nu het geval is.

Dit voorstel is ingegeven door een gebrek aan donoren. Hoeveel campagnes er ook worden gevoerd, er blijft een tekort aan organen voor transplantatie. D66 maakt al jaren duidelijk dat zij wil dat iedereen default donor is, zoals het in meerdere landen al gebruikelijk is.

De kern van de zaak: donor ben je vrijwillig, uit overtuiging en zonder eigenbelang. Je besluit op een dag dat je orgaandonor wilt zijn na je dood. Je gaat er vanuit dat die dood nog 91 jaar van je wegblijft en dat als hij komt de artsen die objectief vaststellen. Je geliefden weten van je donorcodicil, zodat daarover geen discussie hoeft te ontstaan. Dat vergt nogal wat dus. Je moet het ook echt willen en echt doen.

Ik weet dat ik jarenlang geen donor wilde worden. De gedachte dat mijn lichaam geschonden terug zou keren tot de natuur vond ik onverdraaglijk. Ik stelde dat, omdat ik er negen maanden over had gedaan heel te worden, ik vanuit het geheel in negen maanden tot niets wilde teruggaan. Ongeschonden. Tot ik een dag dacht “wat een bladiebla. Mijn organen kunnen iemand helpen en ik heb er niets meer aan.”

Ik heb toen een codicil aangevraagd en dat heb ik sindsdien altijd bij me. Ik ben een jaar of tien geleden dus gewoon donor geworden. Actief, vrijwillig en met overtuiging.

Onder het huidige wetsvoorstel verdwijnt het donorschap volledig. Je bent bij default orgaandonor en dan ben je dus geen donor meer. Dit voorstel gaat in tegen een belangrijk artikel in onze Grondwet, wat behelst dat je uitdrukkelijk toestemming moet verlenen voor iemand aan je lichaam komt. Daarnaast verdwijnt wat ik noem de “schoonheid van het gebaar”. Jij kunt dus niet meer iets heel positiefs besluiten, donor worden, maar je moet nu iets negatiefs doen: nee zeggen, je uitschrijven. Je wordt van altruïst (donor) tot egoïst (uitschrijver). Dat is erg jammer.

Het doel heiligt de middelen zal de redenering zijn. Het doel is meer mensen redden met goede organen en het middel is verplicht donorschap. Ik weet niet of dit ook het gevolg zal zijn. Ik heb nu al een aantal donoren zien stellen dat zij zich uitschrijven juist omdat de overheid zich nu als eigenaar van je lichaam ziet. Mensen zijn boos en verontwaardigd.

Het houdt de gemoederen goed bezig.

Het hele voorstel had dan ook anders moeten zijn. Simpeler, rechtvaardiger, moderner, makkelijker toepasbaar. Het voorstel had moeten zijn: “alleen als je je als donor registreert heb je recht op het orgaan van een andere donor”.  Andersom geformuleerd: “je hebt recht op een donororgaan als je geregistreerd donor bent.”

Zo’n voorstel is heel duidelijk. Je kunt rechten laten gelden als je aan de bijbehorende plichten hebt voldaan. Je wordt vrijwillig donor, je weet dat het ertoe leidt dat in geval van nood je organen kunt ontvangen. Het is modern omdat het past in de combinatie van individuele verantwoordelijkheid en ‘voor wat hoort wat’. Het voorkomt ook free riders gedrag: je krijgt geen orgaan als je geen donor bent. En, belangrijkst, de overheid wordt geen eigenaar van jouw lichaam. Dat ben en blijf jij.

Maar ook onder deze wetgeving blijf ik gewoon donor. Ik hoop dat de dag dat die vraag wordt gesteld nog ver weg in de tijd ligt. Ik heb besloten dat zelfs deze wetgeving mijn vrijheid om donor te willen zijn niet aantast. Mijn lichaam, mijn besluit.

En organen worden in ons land niet gestolen.

 

Honds gedrag

07 woensdag sep 2016

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , , ,

Ok, ik ben geen hondenliefhebber, dus als ik iemand nu al voor het hoofd stoot: mijn excuses, het is niet zo bedoeld.

Honds gedrag. Geen positieve uitdrukking in ieder geval. Iedereen heeft er en beeld bij. De buurman die de hele dag loopt te schelden, de automobilist die rechts inhaalt en jou vervolgens snijdt, de wandelaar die allerlei troep op straat gooit. En dat zijn dan nog de milde vormen van honds gedrag.

En iedereen voelt ook aan zijn water dat het gedrag is dat moet worden afgekeurd. Het is immers zand in de raderen van de samenleving. Een samenleving heeft olie nodig en niet zand.

Er is in de loop der jaren wel iets veranderd. Honds gedrag wordt tegenwoordig ook bewonderd. Ik zal het toelichten.

Laat ik klein beginnen, nou ja, klein. De boze burgers die bijeenkomsten over de komst van een AZC verstoren met schelden en schreeuwen vertonen honds gedrag. Genoeg zijn er die het afkeuren maar er is ook begrip en goedkeuring te horen. Eindelijk eens een groep die zegt waar het op staat, die niet politiek correct is, niet bang, maar gewoon vol op het orgel gaat. Ook op social is er begrip en soms ronduit bewondering voor. Eindelijk eens weg van het juk van de elite waar omgangsvormen wel tellen. Zo, dat zal ze leren.

Die goede omgangsvormen worden opeens gezien als onderdeel van het complot om het volk stil te houden. En dom. En buitengesloten. Goede omgangsvormen zijn het gereedschap van de Gutmensch en die is paradoxaal per definitie slecht.

Nou kan ik nog denken ‘nou ja, het is lokaal, de mensen zeggen in hun emotie wel eens wat en uiteindelijk zijn wij toch een land waar je er met elkaar uit wilt komen’.

Er is echter veel groter honds gedrag bijgekomen waar ook in bewondering naar wordt gekeken.

Neem de Filipijnen.

Daar is op democratische wijze een president gekozen die in de stad waar hij burgemeester was verslaafden liet ombrengen. Gewoon, hoppa, kogel erin, want het was toch vuilnis. Deze man is dus gekozen tot staatshoofd van dat land. In de korte tijd dat hij er zit zijn al duizenden vermoord. Barack Obama heeft hij een hoerenzoon genoemd, en niet alleen Obama.

Dichterbij: stel de buurman besluit zich met jou en je gezin te bemoeien. Hij vindt wat van je én hij zorgt dat hij invloed krijgt in jouw huis. Via zijn zoon, die komt spelen, wil hij regelen dat andere vriendjes niet meer komen. Dat er ruzie komt. Dat jij zijn opvattingen overneemt. Die buurman heet Erdogan. Die buurman exporteert de eigen shit naar ons land en wordt daarom bewonderd. Hij schoffeert Nederlandse politici door het een te zeggen (geen inmenging) en het ander te doen (lijst opstellen van landverraders in Nederland). Hij wordt daarom bewonderd.

In de VS loopt Trump zich warm en intussen schoffeert hij de hele wereld. Vrouwen, Latino’s, Japan ga zo maar door. Hij gedraagt zich als een enorme hork en hij wordt erom bewonderd.

In Nederland komt de PVV met een verkiezingsprogramma waarvan de hoofdmoot is dat alle moslims moeten worden gereduceerd tot derderangs burgers. Zij wordt daarom bewonderd. Eindelijk eens ‘geen programma dat dik is’, eindelijk eens ‘zeggen waar het op staat’, en -zelfs de politiek correcte pers- ‘best knap om zo de lead te nemen in de discussie’. Bewondering dus.

Terwijl we weten, als je van feiten houdt en probeert de geschiedenis te begrijpen, dat dit gedrag leidt tot ruzie en oorlog. George Clooney zei ooit ‘that if you look like an asshole, you probably are.’ Gedrag hoort daarbij. Als je je honds gedraagt zul je het ook waarschijnlijk zijn. Ik snap niets van de bewondering voor hufterig gedrag. Tenzij al die bewonderaars ook hufters zijn en dat kan ik niet geloven. Het enige dat ik kan bedenken dat het voor de bewonderaars de vertaling is van hun eigen angst en wellicht haat. Zelf zouden ze het nooit durven maar nu is er iemand die het wel durft.

Dat dezelfde hufter zich op een dag tegen jou kan keren komt in niemand op. Dat er nooit iets goed zal komen uit dit soort gedrag ook niet. Dat de wereld er slechter op wordt dringt ook niet door. En vooral: dat de hufter het alleen maar zegt om zelf machtiger te worden, ook ten koste van jou, de bewonderaar als dat nodig blijkt, ook dat wordt niet gezien.

Honds gedrag. Het is altijd verkeerd. Altijd.