Tag Archief: Benedictus

Thuiswerken in een klooster

06 maandag apr 2020

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Pietro Perugino cat48l.jpg

Huh, thuiswerken in een klooster? Wie van ons woont er nou in een klooster? Ik niet in ieder geval. En toch werk ik thuis alsof ik in een klooster werk. Alsof ik een Benedictijner monnik ben, maar dan met een gezin en een eigen huis. Daar kun je dus wel het een en ander op afdingen. Maar wat bedoel ik nu eigenlijk? En hoezo werk ik thuis als in een klooster?

Laat ik beginnen met wat achtergrond hierbij.

Sinds Benedictus zijn Regel schreef zijn kloosters daarop gebaseerd. Het is de perfecte handleiding voor time management, leidinggeven en ritmiek in het bestaan. Als je de regel volgt, en ik tracht dat al geruime tijd zo goed mogelijk te doen, dan merk je dat je minder stress hebt, dat je meer grip krijgt op je dagelijkse leven en dat je meer tijd hebt om over dingen na te denken. Als manager is het voor mij ook een richtlijn. Het hoofdstuk over het zijn van een goede Abt helpt enorm.

Wat betekent dat voor alle mensen die thuis werken? Zoals ikzelf. Nu, voor de vierde week, zit ik aan tafel. Ik begin iedere werkdag met een gezamenlijke call en als ik niet oppas dan ga ik van call naar call tot een uur of 17.30, 18.00 uur. Videocalls en gewone per telefoon. Soms als ik zit te videoconferencen word ik weer gebeld. En zo maar door.

Wat zou Benedictus hiervan zeggen? Welke tips zou hij geven.

Allereerst een ijzeren ritme in de dag inbouwen. Begin de dag op hetzelfde tijdstip, sta op hetzelfde tijdstip op en doe daarna de dingen die je altijd doet om de dag aan te vangen. Voor mij is dat douchen, scheren, aankleden en ontbijten. Drie espresso’s in één beker, twee sneden brood. De krant erbij en lezen wat er gebeurd is.

Voor een ander is dat wakker worden en sporten, of youtube kijken of wat dan ook. Het maakt niet uit. De kern is steeds: doe alles met aandacht! Opstaan en douchen en scheren: met aandacht. Wees in het moment. Ik ben er inmiddels in getraind en het werkt heel goed. Je bewust zijn van weer een mooie dag! Wakker worden! Je bent er nog steeds en je kunt van het leven genieten! De vogels zingen, de zon schijnt, het huis is nog stil.

Daarna zorg ik dat de tafel waaraan ik werk een echt werkdeel heeft. Er mag van alles op liggen maar waar mijn laptops staan is opgeruimd, leeg. Voor negen uur heb ik in principe geen afspraken. Daarna verloopt alles zo veel mogelijk in vaste blokken met steeds een kwartier ertussen. Alleen op die manier kun je iets goed afsluiten en je voorbereiden op de nieuwe afspraak. Bij een nieuwe afspraak denk ik na over het onderwerp, wat ik ervan vind, welke vragen ik heb en welk besluit er moet worden genomen.

Benedictus spreekt over werken in de tuin. Als dan de bel gaat voor het gebed, zo zegt hij, maak je het gereedschap schoon en je legt het netjes weg. Daarna ga je in stilte naar de kapel en tijdens de wandeling laat je de tuin achter je en bereid je je voor op het gebed. Alleen dan kun je vol aandacht bidden, bij God zijn.

Je hoeft niet gelovig te zijn om dit na te volgen. Het werkt perfect.

Je dag kun je dus goed indelen, net als je week. Zorg voor gaten in je agenda omdat er altijd iets tussendoor komt. Maar ook opdat je tijd voor jezelf hebt. Ik heb bijvoorbeeld een legpuzzel onder handbereik. Heerlijk hersenloos stukjes zoeken en passen. Plan je lunch, een wandelingetje. Een half uur ‘wheeler dealers’ op tv. Muziek. Maakt niet uit. Plan!

Alles mag.

En als het dan einde van de middag is dan kijk ik nog een keer naar mijn mail, check ik of ik alles heb gedaan en kijk naar mijn agenda voor de volgende dag. Daarmee weet ik wat gaat komen en ik kan inschatten hoe belangrijk alle items zijn. Ik check ook nog een keer of alle actiepunten bij de juiste mensen terecht zijn gekomen. Ik sta even stil bij wat die dag is bereikt, besproken of gewoon weggewerkt. Geen losse eindjes. Geen dingen die me vannacht komen bezoeken in de vorm van vervelende stemmetjes.

Ik weet dan al wat ik ga koken, dat bedenk ik ’s morgens, en ook dat doe ik met dezelfde aandacht. De mise en place klaarmaken, een glaasje wijn inschenken, relaxen en beginnen. Daarna lekker eten met het gezin en in de herrie die wij met elkaar maken de dag bespreken. Iedereen door elkaar heen, snel, gevat, reagerend en met heel veel lol.

Op vrijdagmiddag rond 17.00 uur pak ik mijn laptops in, haal alle stekkers eruit en doe alles in mijn tas die ik vervolgens in de kast zet. Ritueel stoppen met werken. Vooral nu in quarantaine, merk ik hoe belangrijk het is dat je heel bewust weekeinde kunt vieren. Dat de dagen niet gedachteloos in elkaar overlopen.

Op zater- en zondag hou ik op vaste tijden mijn mail en berichten in de gaten. Niet de hele dag maar om de paar uur.

De kern is dat je alles met aandacht doet. Dat je je niet alleen van alles voorneemt te doen maar ook werkelijk begint me de dingen. Dat je de dingen niet rommelig doet. Dat je dingen begint én afmaakt. Het zijn stappen die je zet: wat je in feite doet is goed luisteren. Je luistert letterlijk goed naar je collega’s, maar ook naar de urgentie van zaken, de inhoud. Het eerste woord van de regel is niet voor niets ‘luister’!

’s Avonds doe ik al jaren iets wat ik ook van Benedictus heb geleerd: heilig lezen. Een uur in stilte lezen. In het begin lees ik op hoge snelheid, zoals ik altijd doe. Maar ergens na zo’n drie kwartier lees ik steeds langzamer en laat ieder woord tot me doordringen. Ik vertraag in mijn lezen en kijk wat de woorden die ik lees betekenen voor mij en mijn leven. Ik probeer naar binnen te keren.

Op dat punt gekomen leg ik mijn boek weg en ga ik slapen. Heel zachtjes op de achtergrond ‘Met het oog op morgen’, en langzaam wegdommelen.

Ik woon dus niet in een klooster, maar gebruik een oude regel van 1500 jaar geleden als leidraad voor mijn alledaagse wereldlijke leven. Het helpt me, het geeft rust, het geeft aandacht en focus en het houdt me evenwichtig. Maar niets hoeft. Denk maar aan de woorden van Benedictus in hoofdstuk 18 waarin hij heel streng de weekvolgorde van de psalmen voorschrijft.

‘Als deze volgorde je niet bevalt, doe dan maar een andere. Prima! Zo lang je er maar voor zorgt dat ze allemaal aan de orde komen.’

Het heet een regel, maar je bent er zelf bij. Je eigen regel dus.

Omgaan met druk

23 donderdag nov 2017

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

Het leven is druk. We moeten van alles. Niet alleen op ons werk maar zeker ook privé. En het lijkt alsof het leven steeds voller wordt. Als ik naar mijn leven kijk dan is dat redelijk vol. Rond 06.45 mijn bed uit, ontbijten en ontbijt maken voor het gezin, 07.30 de rest wakker maken (gaat nooit simpel) en dan de auto in naar Amsterdam. Filerijden, afspraken, gassen omdat een startup altijd spannend en druk is. Aan het eind van de dag weer naar huis, koken, eten, ene zoon naar Rugby, andere zoon naar Hockey. Huiswerk helpen, overhoren, ongelooflijk kloten met ze en dan wil ik ook nog twee boeken per week lezen.

Ik ben hier niet alleen in. Ik weet uit mijn eigen omgeving dat ik niet eens het drukste leven heb. Veel vrienden hebben ook nog eens drie keer per week een avondprogramma. Kinderen die niet alleen sporten maar ook nog een cursus Engels aan de universiteit erbij doen.

Weekeinden die vollopen met sport, vrienden, familie, boodschappen. En op maandag weer door.

Hoe ga je hier nou goed mee om? Want de wereld dient zich aan en de neiging is er volledig in op te gaan. De meeste dingen zijn immers leuk om te doen.

Ik heb daar wat op gevonden. Al jaren geleden merkte ik dat ik in veel dingen geen lol meer had omdat alles altijd moest en alles altijd belangrijk was. Mijn inzicht kwam met het lezen van “De Regel van Benedictus”. De beginzin alleen al: Luister, mijn zoon, naar de richtlijnen van je meester, en neig het oor van je hart… Ik begon te lezen en stopte pas toen ik het uit had.

Prachtig geschreven en onderhoudend. Wat ik eraan over hield was een gevoel voor ritme, regelmaat, liefde en aandacht. Zijn vermaning dat je aandachtig moet doen waar je mee bezig bent en dat met liefde moet afronden voor je aan iets anders begint was vooral van waarde.

Ik heb er een lijstje aan overgehouden van dingen die ik altijd doe, inmiddels zonder er bij na te denken.

  1. neem altijd een kwartier tijd voor je aan iets begint. Neem de rust en denk na over wat je gaat doen, met wie je een afspraak hebt, waarover je het wilt hebben. Door dat kwartier kom je tot rust en begin je voorbereid en ontspannen aan wat dan ook;
  2. als je dan vervolgens bezig bent met wat dan ook, laat je dan niet afleiden. Wees erbij met je hoofd en je hart. Dat betekent ook je mobiel op stil zetten, je pc scherm dichtklappen en zijn waar je bent. Kijk niet de hele tijd op je horloge. Wees er. Volledig en met overgave;
  3. rond altijd op tijd en goed af. Raffel niets af maar zorg dat je de boel met zorg achterlaat. Je werk, de vaat, maar ook je gesprekspartner tijdens een meeting. Rond af, maak het rond;
  4. reken vooraf ook meer tijd dan je nodig hebt. Zo zit je niet op de schopstoel, je voelt rust en als dingen uitlopen is er niets aan de hand;
  5. compartimenteer je geest. Maak hokjes met onderwerpen. Mocht je toch in de verleiding komen af te dwalen in je geest, pak het onderwerp dan op en stop het weg tot het moment dat je er tijd voor inruimt.

Ik heb nog meer gewoontes maar die bewaar ik voor een volgende keer. Waar het nu om gaat is dat je met training en aandacht grip kunt krijgen op de hectiek van de wereld. Als ik de bovenstaande vijf dingen niet kan doen (ik heb bijvoorbeeld maar een kwartier voor een belangrijk gesprek) dan begin ik niet aan bijvoorbeeld die afspraak. Ik zal die opnieuw inplannen, of ik regel meer tijd. Twee afspraken zullen ook nooit precies na elkaar komen, dan mis ik mijn kwartier.

Omgaan met druk vereist dat het je niet kan schelen dat men je als wat saai of rigide gaan zien. Dat gebeurt namelijk wel. Ligt er een beetje aan met hoeveel zelfironie je het doet, maar ik word niet altijd gezien als de meest flexibele man ter wereld. En toch, mensen wennen daaraan. En wat je omgeving ervoor terugkrijgt is rust, regelmaat en voorspelbaarheid. Dat als je zegt dat je iets doet, men weet dat je het ook doet en afmaakt. Dat men weet dat als je iets belooft je die belofte nakomt. Dat beloften niet verdwijnen in het rumoer van de alledaagse toevalligheden.

En voor jezelf levert het nog veel meer op. Vat op je leven en op je tijd. Regelmaat en interne rust. Weten waar je aan toe bent en altijd een intern kompas voor de goede beslissingen. En stug volhouden.

Omgaan met druk vereist discipline.

Aandacht: schaars én goedkoop

20 vrijdag mei 2016

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, , , , ,

Ieder boek, ieder artikel over commercie en marketing begint met de opmerking dat de mens per dag gemiddeld 10.000 commerciële uitingen ziet. Of 50.000, of minder. Hangt af van de schrijver en echt belangrijk is het niet want onverifieerbaar. Waar het om gaat is ook altijd hoe je in die wereld van overprikkeling als bedrijf kunt opvallen. Met mijn eigen bedrijf is het niet anders: je moet opvallen om klanten te krijgen. Opvallen is namelijk aandacht krijgen en aandacht leidt tot kopen. Dat is zo ongeveer de denktrant.

De wereld dringt zich aan de mens op en er is geen ontsnappen aan. Of toch?

Een alledaagse dag begint met wakker worden en daarna ontbijten. Dat doe je met producten die je kent, producten die je in je keuze bevestigen. Wat goed dat je mijn yoghurt eet want er zit nu nog meer calcium in. De zwarte bessen zitten vol vrije radicalen en die maken je gelukkig en gezond. De krant of je favoriete nieuwssite schreeuwen je niet alleen het nieuws toe, maar ook allerlei commerciële boodschappen. Banners, pop-ups et cetera. En dan ben je nog maar een half uur op weg. Kun je nagaan hoe de rest van de dag eruit gaat zien. Iedere dag opnieuw, je leven lang.

En over de wereld heb je niets te zeggen. Over jezelf wel. Hoe kun je in die wereld zorgen dat je met meer aandacht leeft en dat je in die tsunami van informatie zelf het heft in handen houdt?

Aandacht hebben is moeilijk. De neiging om meer tegelijkertijd te willen doen, zien, ervaren is altijd aanwezig. Aandacht hebben is een oefening in zelfbeheersing. Aandacht hebben is allereerst stil worden in jezelf. Proberen alle gedachten stop te zetten. Alle oordelen. Dat is moeilijk maar doenbaar.

Benedictus schrijft dat als je iets doet, je dat moet doen met een opgaan in het moment. Als je in de tuin werkt moet je ervoor zorgen dat je ook volkomen in de tuin werkt en niet al met je gedachten bij het middaggebed zijn. Dat vraagt dat je vooraf weet wat je gaat doen en waarom en dat je je daaraan volkomen overgeeft. Omdat je dat ook zelf gekozen hebt.

Voorbeeld. Mijn dagen begin ik altijd met datgene waar ik het meest tegenop zie. Waar ik het minst zin in heb. Dat kan een telefoontje zijn, een gesprek dat moeilijk is. Ik bereid me in de auto daarop voor en als ik op mijn werk ben ga ik dat als eerste doen. Vanaf dat moment is het weg uit mijn systeem. De dingen daarna zijn lichter doordat het zware achter me ligt. Alle andere taken doe ik met dezelfde aandacht. Als ik mijn mail doe heeft dat altijd een begintijd en een eindtijd. Tussen die twee doe ik mijn mail. Daarbuiten niet. Als ik een gesprek heb ligt mijn mobiel omgekeerd en stil op tafel. Ik heb me op dat gesprek een kwartier voorbereid, bedenkend waar het over gaat, wat mijn positie is, welke uitkomsten mogelijk of wenselijk zijn et cetera. Door mijn tijd in compartimenten op te delen kan ik met volledige aandacht aanwezig zijn.

Dat kan altijd. Privé kun je dit ook. Als je eet met elkaar doe dan alleen dat. Geen tv aan op de achtergrond, geen mobieltjes, niet snel even toch appen. Wees met elkaar. Heb aandacht. Eet dus niet even snel op de bank.

En nu de stap naar buiten. Als je de straat opgaat kun je je voornemen dat te doen als bijvoorbeeld toerist. Kijk anders naar gevels, naar straten, naar mensen. Stel je voor dat je vreemdeling bent in je eigen stad. Kijk ook zo naar alle reclames bijvoorbeeld. Zie wat ze met je doen, wat jij wilt wat ze met je doen. Richt je aandacht alleen op datgene wat jij wilt. Je zult zien dat de wereld groter, rijker en verrassender is dan je denkt. En als je ondergedompeld wilt worden in de drukte die de wereld is, doe dat dan ook met voorbedachte rade. Geniet van de herrie en de veelheid.

De kunst van aandacht is het uitschakelen van alle prikkels die je niet wilt en je volledig te richten op dat wat je wel wilt.

Aandacht is schaars én goedkoop. Een vreemde combinatie.

Polderen is prima!

30 maandag nov 2015

Posted by in Management

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Polderen is prima? Hoe kom ik erbij? Ben ik gek geworden of zo. Iedereen is tegen polderen tegenwoordig, want slap en tot niets leidend.

Is polderen prima?

Waarom deze vraag? Vanmorgen had ik een meeting over de richting van ons bedrijf. Wat willen we precies uitstralen. Op wie richten we ons precies en welke middelen willen we inzetten. Onder andere. Eens in de zoveel tijd hebben we een soort check up om te zien of we op de goede weg zitten. En ook om eventueel te besluiten dat we dingen anders moeten doen. We zijn altijd online en dat betekent dat de buitenwereld soms sneller gaat dat je met je team aankunt. Of aan moet. Want de wereld kan veranderen maar dat betekent niet dat je daarin meemoet.

We hadden nu wat knopen door te hakken, en dan is de vraag hoe je dat doet.

Benedictus heeft rond 530 een regel geschreven voor het leiden en leven van en in een kloostergemeenschap. Daarin geeft hij op een verrassend eigentijdse manier een overzicht van alles dat speelt in een gemeenschap van mensen. Over de tijd van bidden tot aan wanneer, waarom en hoe te straffen. Het is het allereerste managementboek. Ik heb het meermalen gelezen. Ook bij het komen tot een oordeel als leidinggevende (abt) geeft hij inzichten.

Er zij twee soorten besluiten, grote en kleine. Bij een groot besluit is er sprake van iets belangrijks, iets dat allen treft. Een klein besluit betreft iets met minder reikwijdte, met een kleine impact.

Benedictus is heel duidelijk over het nemen van een groot besluit. Je roept iedereen bij elkaar en je bent duidelijk over het probleem. Wat is het probleem, waarom is het een probleem en waarom ben je bij elkaar. Iedereen geeft in gepaste eerbied zijn mening en iedereen komt aan bod om raad te geven. Niemand mag zijn standpunt hard en onbuigzaam verdedigen. In zo’n beraad is het van belang als leidinggevende je oor te lenen aan de jongste van het gezelschap. Zoals Benedictus zegt: de Heer openbaart vaak aan de jongere wat de beste oplossing is. Luister dus naar iedereen, vooral naar de jongste (van hart) en neem een besluit. Het is ook voor Benedictus duidelijk dat de Abt het besluit neemt en dat iedereen gehoorzaamt.

Wat kan ik hiermee? Wat kun je als manager, als leidinggevende hiermee? Mijn bedrijf heeft medewerkers met een gemiddelde leeftijd van 26 jaar. Ze zijn allen jong terwijl sommigen jonger zijn dan anderen. Een groot issue bereid ik voor, zodat ik helder ben waar het precies om gaat en welke vraag moet worden beantwoord. In een ‘company stand up’ leg ik voor wat precies de issue is, waarom het ons allen raakt en dat we met een oplossing moeten komen. Helder is ook dat ik het uiteindelijke besluit neem. Ik luister altijd naar de jongste van het gezelschap. Die komt inderdaad meestal met het verrassendste inzicht. Nog niet behept met verleden en begrip voor hoe het zo is gekomen. Fris. Ik hoor alles aan en neem een besluit. Soms direct,  soms later. Het besluit laat ik weten aan iedereen. We komen het na.

Een klein issue bespreek je volgens Benedictus met een oudere. Gewoon om te kijken of je op de goede weg zit. En je besluit.

Door te doen zoals iemand bijna 1500 jaar geleden beschreef creëer je draagvlak en krijg je ideeën die je daarvoor niet had. Jongeren hebben verrassende inzichten, nieuwe ideeën. Vol energie, weinig richting. Ouderen hebben (te)veel richting en minder energie. Samen perfect aanvullend. Veel praten levert duidelijkheid, rust en draagvlak op. Polderen is prima. Een goed besluit kan niet zonder.

Polderen is goed, want zoals geschreven staat ‘doe alles met raad, dan hoeft het u later niet te berouwen’.

 

Vergaderingen overleven (deel 1)

17 maandag aug 2015

Posted by in organisaties

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

Het is maandagochtend en ik weet dat er op dit moment in heel veel organisaties wordt vergaderd. Dat weet ik trouwens op willekeurig welk moment van welke dag dan ook. Er wordt namelijk volop vergaderd.

Iedereen die vergadert, en wie doet dat niet, kent de routine. Ongeveer 10 minuten na het begintijdstip begint de vergadering. Er ligt in het beste geval een agenda en in het nog betere geval is per punt aangegeven wat de status per punt is. Informeren, sonderen of besluitvormend. En, hors catégorie, per punt een tijd. De voorzitter opent en de vergadering is begonnen. En daar gaan we.

Karakters komen naar voren. De alfamensen, de beschouwers, de afwachters, de tragen. Belangen komen naar voren. Onderlinge spanningen. Goede chemie. Slechte chemie. De voorzitter stuurt, laveert, laat versloffen, wordt boos, pauzeert et cetera.

En na een paar uur is de vergadering afgelopen. Ik heb ooit een baas gehad die opende met de woorden ‘ik heb alle tijd en ik heb er zin in’. Soms eindigde de vergadering om 20.00 uur, 10 uur na start. Dat waren memorabele tijden.

Na afloop praat je na, bel je elkaar in de auto met vragen als: ‘wat is er nou precies besloten’, ‘wie gaat nou wat doen’ en ook ‘dat projectplan was natuurlijk bagger hè?’.

Na twee weken ga je opnieuw de cyclus in. Vergaderingen overleven doe je door zitvlees te creëren, je een beetje voor te bereiden, vooraf draagvlak voor je punt regelen en vooral door met niet te veel actiepunten naar buiten te lopen.

Dit lijkt wat aangedikt maar dat is het niet. Ik praat veel met mensen over vergaderen en het valt me op hoeveel weerzin ertegen bestaat. Vanwege het tijdsbeslag, de onduidelijkheid et cetera. Het is mijn overtuiging dat het allemaal beter kan.

De rol van de voorzitter of leidinggevende is cruciaal. Je kunt de verantwoordelijkheid overal neerleggen maar het slagen van een organisatie of een vergadering hangt af van de leidinggevende.

Ik wil ook graag uitleggen hoe dat beter kan zonder zelf maar de minste pretentie te hebben dat ik het allemaal goed doe. Dat is namelijk niet zo. Ik heb wel bijgeleerd. En precies dát wat ik heb bijgeleerd zal ik hier delen. Ik zal daarbij teruggrijpen op een boekje uit ongeveer 530 NC, de Regel van Benedictus. De nadruk zal liggen op de leidinggevende.

In een eerdere blog over Benedictijns timemanagement heb ik beloofd te zullen schrijven over mijn leven als leidinggevende en hoe dat is beïnvloed door de Regel. Dat gaat niet in een keer dus zal ik er meerdere blogs aan wijden.

De komende blogs zal ik schrijven over: goed leidinggeven, goed vergaderen, goed besluiten nemen en time-management.

Voor nu wil ik eindigen met de woorden van een heel goede vriend van me. ‘Iedere organisatie met meer dan vijftig mensen, heeft geen buitenwereld meer nodig.’ Hij zei dat zonder ironie en ik ben ervan overtuigd dat hij gelijk had. Dat het ook anders kan is duidelijk.

En het mooie is: ik kan dit allemaal schrijven zonder er eerst over te vergaderen. Tenslotte is een kameel een paard waarover vergaderd is.

Leve het saaie leven in Frankrijk

30 donderdag jul 2015

Posted by in Management

≈ 2 reacties

Tags

, ,

Obsculta, o fili (Luister, mijn zoon), met deze woorden begint de Regel van Benedictus.  Vele jaren geleden kreeg ik een vertaling in handen van deze Regel. Een dun boekje met een blauwgrijze buitenkant, in de vertaling van Vincent Hunink. Ik begon te lezen en ik bleef lezen. Niet dat het spannend was of dat ieder hoofdstuk eindigde met een cliffhanger. Integendeel. Systematisch behandelde Benedictus alle aspecten van het kloosterleven. Wat je achter je moest laten, hoe je een goede abt kunt zijn, hoe je moet omgaan met jongeren die een overtreding begaan. Systematisch en onbuigzaam.

Tot ik het hoofdstuk las over de indeling van de week en hoe in de week alle 150 psalmen gezongen moeten worden. Dag voor dag een indeling daarvan. Zonder weifeling, de een na de ander, door elkaar maar in een ijzeren ritme. Dwars tegen mijn en ons moderne gevoel in dat zo’n beetje alles moet kunnen. En juist op het moment dat ik daar weerzin bij voelde zegt Benedictus iets als: “en als deze volgorde je niet bevalt, bedenk dan een andere die beter is.”

En precies die opmerking maakte dat ik doorlas. Hier was iemand aan het woord die doorhad hoe de mens in elkaar zit maar geeft hem naast vrijheid ook een plicht: als het je niet bevalt zorg dan voor iets beters.

Ik begon te luisteren naar de tekst en heb hem nog vele malen herlezen.

Wat heeft het me gebracht?

Veel. Allereerst dat alles wat je doet met liefde en aandacht moet gebeuren. Anders dan bijvoorbeeld het geneuzel van Eckhart Tolle is Benedictus geaard met de voeten in de klei. Of je nou in de tuin aan het werk bent of in de keuken, doe de dingen met aandacht en liefde. Gooi je gereedschap niet aan de kant als er iets anders op de proppen komt maar maak het schoon en leg het neer. Pas dan kun je aan iets anders beginnen. Ofwel: laat je niet door van alles en nog wat afleiden.

Daarnaast heeft het me geleerd mijn aandacht over de dag te verspreiden op een manier die energie geeft. Ik begin altijd met de dingen waar ik het meest tegen opzie. Voor een afspraak zal ik altijd eerst een kwartier nemen om na te denken over die afspraak zodat ik er helemaal bij ben. Tijdens een afspraak laat ik met niet afleiden door mijn telefoon of door mijn laptop. Die laatste staat uit en mijn telefoon staat op stil. Op een dag werk ik altijd alles af. Als ik in de auto stap ben ik klaar. Mijn bureau is leeg. Dat soort dingen.

Ik ben me ervan bewust dat als ik iets niet goed vind, ik moet komen met een beter idee. Een idee met meer impact of een idee dat meer past bij de huidige omstandigheden.

(Later zal ik nog schrijven over mijn werk als leidinggevende (abt) en hoe dat in beïnvloed door de Regel.)

In de jaren daarna ben ik veel gaan lezen over Benedictus, heb ik Subiaco bezocht en heb ik met veel mensen erover gesproken. Ik heb in dat boekje uit ongeveer 530 N.C. het ultieme managementboek gevonden.

Saai ziet het leven er aan de buitenkant uit. Leven als Benedictus in Frankrijk betekent dat mijn dagen een ritme hebben. ’s Morgens loop ik de berg af naar de bakker. Als ik terugkom is er ontbijt. Ik lees op gezette tijden en speel spelletjes met mijn kinderen. Ik zorg voor tijd voor mezelf om na te denken over mijn vakantie en mijn rol als vader en echtgenoot daarin. En ’s avonds sluit ik de dag altijd met lezen af. Heel langzaam om te stoppen bij een zin die mij frappeert. Daar denk ik dan over na: waarom wordt ik geraakt door die zin.

Het is als bij schaken: voor iemand die niets van schaken weet zien twee schakers er onbeweeglijk en saai uit. Voor hem die weet wat schaken is, weet dat het in het hoofd van de schaker stormt. Zo ziet mijn hoofd er vanbinnen ook uit.