• Over

Dick Koopman

~ Durf te denken

Dick Koopman

Auteur Archief: Dick Koopman

Failliete politiek

12 maandag feb 2018

Posted by Dick Koopman in Burger serieus nemen, leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

FVD, Halbe Zijlstra, politiek, PvdA, Rutte, VVD

Sj78Suj3

Zo, dus Halbe was er helemaal niet bij daar in de datsja van Poetin. Terwijl hij toch al jaren vol heeft gehouden er wel te zijn geweest. Sterker nog, door die “diplomatieke ervaring” bleek hij voor de VVD zeer gekwalificeerd voor de functie van Minister van BuZa. En nou gaat hij woensdag ook nog eens naar Rusland om daar onder andere te praten over fake news. Die Halbe dus.

Het is een beetje een patroon bij de VVD. Niet zo nauwkeurig omgaan met de waarheid en tegelijkertijd anderen de maat nemen. Als je erop stemt heb je daar niet zo’n erg in omdat je dat allemaal wat wegredeneert, maar voor mij -als buitenstaander- is het wel verontrustend. Je hoeft geen visie te hebben (een olifant in de kamer tenslotte) maar iets van moreel besef is toch echt wel handig. Bonnetjes, puinhopen op het Ministerie van Veiligheid en Justitie en wat dies meer zij.

Maar de VVD staat niet alleen. De PvdA bijvoorbeeld heeft een track record van beschadigen van binnenuit. Of het nou het totale zwalken ten aanzien van Moorlag is of de afwezigheid van Marleen Barth: door het gebrek aan regie en heldere communicatie verwordt iedere bananenschil tot een affaire. Zoals de Belg die een bananenschil ziet liggen en zegt ‘oh oh, daar gaan we weer.’

Het FvD kent ook zo zijn eigen waarheden. Je roept wat domme dingen die getuigen van een gebrek aan helder verstand, zoals IQ verwarren met intelligentie, je koppelt dat aan verschillende bevolkingsgroepen en voilà: een alternatieve waarheid is geboren. Zelfs Cliteur legitimeert dit soort onzin. Vervolgens ben je als partij nooit in de Tweede Kamer bij debatten. En als je tegenstand krijgt dan roep je ‘demonisering’ en doe je aangifte. Karakterzwakte tot in de haarvaten.

Zo kan ik per partij aangeven wat speelt en hoe er mee wordt omgegaan. Van de failliete PVV tot aan het familiebedrijf SP. Partijen zijn bolwerken geworden van georganiseerd stemgedrag. Grondwettelijk bestaan partijen niet en zit iedere volksvertegenwoordiger zonder last of ruggespraak in de Tweede Kamer. Wachtgeld is ooit bedacht om te zorgen dat jouw vertegenwoordiger niet blijft plakken vanwege het geld. Als hij of zij uit overtuiging opstapt dan houdt die persoon het inkomen. Dat was een mooi uitgangspunt. Een kamer vol vrije geesten, waardegedreven die jouw belang behartigen. In mijn jeugd had je volop dissidenten in de PvdA en het CDA. Vertegenwoordigers die vanuit eigen overtuiging in de Kamer zaten en duidelijk hun eigen mening lieten horen. Waar je op kon gaan stemmen omdat jij die mening ook had. Dat is allemaal verleden tijd.

De kiezer ziet nu monolitische blokken waarin afwijken bestraft wordt. Partijen die deals sluiten bij stemmingen zodat er meerderheden ontstaan. Een compromis sluiten is doodnormaal, iedereen doet dat de hele dag. Uitruilen van standpunten is iets anders. Dan wordt een overtuiging handelswaar of een betaalmiddel. Niet vanuit een moreel maar vanuit een rationeel standpunt. Waar de samenleving met vele monden spreekt, spreekt een partij nog maar met één mond: die van de leider. De rest volgt. Volksvertegenwoordigers blijven óf eeuwig zitten (Wilders) of hoppen naar andere functies (Duisenberg). En als iemand dan liegt, zoals Zijlstra nu, dan kan hij blijven zitten. Zijn baas, Rutte, die hiervan wist heeft er niets aan gedaan. Blijkbaar mag Jupiter wat de Os niet mag. Het volk is de Os.

Zo ontstaat het beeld van een gesloten elite die elkaar de hand boven het hoofd houdt en regelt dat het goed komt voor het eigen Old Boys/Girls netwerk. Een netwerk waartoe grote bedrijven toegang hebben en bijvoorbeeld belastingmaatregelen kunnen afdwingen. Dat beeld ontstaat en blijft hangen. Het is niet vreemd dat partijen die anti-elite zijn de wind in de zeilen hebben. Niet vanwege de helderheid of uitvoerbaarheid van de standpunten, veel meer vanuit de afkeer die ontstaat van het reguliere politieke bedrijf. Ik ben benieuwd wat er nu met Zijlstra gebeurt. Als je zo liegt in bijvoorbeeld een bedrijf dan lig je eruit. Hoe gaat dat nu met dit kabinet?

Er is voor Zijlstra maar één ding dat acceptabel is: opstappen of anders ontslagen worden.

(Zojuist werd bekend dat Rutte vindt dat Zijlstra geloofwaardig blijft als Minister van BuZa en kan aanblijven. Tja.)

Kickboksen

05 maandag feb 2018

Posted by Dick Koopman in leven

≈ 2 reacties

Tags

conditie, kickboksen, sport

unnamed-2

Toen mijn oudste zoon een paar maanden geleden zei dat hij wilde gaan kickboksen vonden wij dat prima. Goed voor zijn conditie en je wordt er wat harder van. Kickboksen had voor mij niet echt een positieve connotatie overigens. Ik kende het van tv en soms van wat filmpjes op Twitter. Niet een sport waar ik direct warm voor loop, maar goed, als vader denk je mee met je kinderen.

Een zondag besloot ik eens bij hem te gaan kijken zo’n tien minuten voor het einde van zijn les. En wat ik zag was heel aantrekkelijk. Snelheid, felheid, beweging, risico en vooral het één op één vechten kwamen direct bij me binnen. Zo zelfs dat ik het ook eens wilde proberen.

Mijn vader was bokser en toen ik nog heel jong was haalde hij me ’s nachts uit bed om naar Cassius Clay te kijken. Mooie nachten heb ik nog steeds in mijn herinnering. Over boksen sprak hij altijd met liefde. Ik heb nog een foto van hem als 16 jarige in bokshouding met mooie grote handschoenen. En nu keek ik naar mijn atletische zoon van 15.

Omdat het bij dezelfde trainer zou zijn heb ik eerst toestemming gevraagd van mijn zoon. Die vond het prima en zo gezegd, zo gedaan: ik belde Hakim en vroeg of hij mij ook wilde trainen en dat wilde hij.

De zondag daarop had ik mijn eerste les. Bandages om, zijn handschoenen aan en kijken wat er gebeurt. We probeerden het een en ander, ik sloeg om te kijken of ik dat überhaupt kon en ik deed wat conditietraining. Het uur was om eer ik er erg in had.

Als ik eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik helemaal niets met sport heb. Nooit gehad. Ik fiets af en toe door het bos maar al snel vind ik het doodsaai, en het komt door mijn jongste zoon met wie ik dat doe dat ik het volhoud. Er speelt ook mee dat tussen mijn geest en mijn lichaam wat essentiële verbindingen niet werken, of gewoonweg ontbreken. In ieder geval is het zo dat ik niet zomaar iemand kan nadoen. Iedere combinatie oefen ik dus in slomo om daarna steeds sneller en harder te oefenen. Eenmaal dat gedaan, dan zit die combinatie er goed in.

Ik kickboks dus nu een aantal weken en iedere week opnieuw kijk ik ernaar uit. Wat is dit heerlijk om te doen. De hardheid, de snelheid, de vermoeidheid, het een op een vechten en trainen, het is allemaal lekker. Uitgeput thuiskomen is lekker. Ik train op 100% en ik weet dat mijn trainer ergens rond de 30% of zo zit. De laatste keer zei hij dat ik vooruit ga omdat hij nu het punt bereikt waarop hij bijna zweet.

Fijne man.

De tweede keer heb ik mijn eigen bandages en handschoenen gekocht. Ze voelden zeer strak aan maar intussen zitten ze lekker. Ik vraag aan mijn zoon of hij mij wil helpen de bandages goed om te doen zodat ik het zelf ook kan zonder mijn vingers af te knellen. En we bespreken samen de training. We kijken hoe hoog we komen met een kick.

Er zijn twee redenen waarom ik kickboksen zo lekker vind.

De eerste ben ikzelf. Ik doe iets wat mij echt uitdaagt en wat ik niet na 10 minuten al saai vind. Het put me uit, het stretcht mij en mijn spieren en mijn hele lichaam. Ik leer een deel van mezelf kennen waarvan ik me nooit zo bewust ben. Ik leer mijn conditie kennen (nog niet super), mijn snelheid (kan sneller), mijn kracht (groot maar dat is genetisch bepaald), mijn angst bij een aanval (klein), mijn durf (prima). Ik leer dat een leeg hoofd een voorwaarde is om goed te kunnen vechten. Je moet hier en nu zijn om te counteren, af te weren en aan te vallen. Je moet er niet bij nadenken, dan ben je te laat. Je moet vanuit het vertrouwen in je lichaam en de herhaling van bewegingen snel kunnen schakelen. Het is totaal niet intellectueel. Je leest dit niet in een boek. Het is totaal anders dan de rest van mijn leven.

De tweede reden is Hakim, de trainer. We trainen in een sportschool waar een grote Marokkaanse vriendenclub rondloopt. Relaxte kerels allemaal die zich in het zweet trainen. Een goede sfeer en vooral een goede trainer. Hij daagt me uit, slaat op me in en incasseert mijn trappen en slagen. Hij zorgt ervoor dat ik in vertrouwen weer kom en verder ga dan ik was.

Door kickboksen heb ik een fanatieke kant van mezelf leren kennen die nieuw is. Ik train nu een uur aan een stuk door. Conditie en vechten. Pas als we klaar zijn dan zijn we klaar. Dat moment komt als de deur opengaat en mijn zoon staat in de deuropening voor zijn training. “Hé pa”, is alles wat hij zegt. Hij heeft het uur na mij training.

Een mooi jong. En ik, ik vergeet zelfs te drinken. Zover is het al gekomen.

Social grid, mensen die er voor elkaar zijn

05 maandag feb 2018

Posted by Dick Koopman in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

internet der dingen, internet of things, IoT, smart grid, social grid

Short-term-rentals-Amsterdam-Nieuwe-Pijp_1

Door slimme mensen wordt nagedacht over slimme buurten. Gegeven alle klimaatdoelstellingen en het opraken van fossiele brandstoffen is het maken van smart grids super belangrijk. Een smart grid is een slimme manier om energievoorziening zo efficiënt mogelijk te regelen in een buurt of een wijk. Het idee om energievoorziening en -verbruik neutraal te maken, wijken worden daarmee zelfvoorzienend, is een enorme sprong voorwaarts.

Tegelijkertijd zien we het aantal devices dat energie vraagt toenemen en is er de langverwachte komst van IoT: the Internet of Things. Daarmee wordt de situatie bedoeld waar het aandeel van computers, phones etc op internet lager is dan allerlei andere (meer huiselijke) toepassingen. Dat laatste is momenteel vooral een grote belofte maar verder is het nog niet heel veel. Zeker, de thermostaat is connected en de verlichting in huis is op afstand te bedienen maar heel veel meer is het nog niet. Het zijn vooral verhalen over wat allemaal mogelijk wordt maar momenteel zijn het vooral zakelijke toepassingen. Het internet der dingen is er nog niet voor de gewone consument.

Dat wil niet zeggen dat het er niet komt. Het komt er zeker wel. Mijn idee is dat de introductie verloopt via de smartphone waarop allerlei apps het mogelijk gaan maken allerlei dingen in huis te scannen. Bijvoorbeeld dat je een connected koelkast hebt die aangeeft aan jou wanneer er iets op dreigt te raken. Het wordt toegevoegd aan je boodschappenlijstje en je bestelt automatisch online. Zo heb je nog steeds controle. Next step is de zelfbestellende koelkast. Ook die gaat er komen. Eerst willen we zelf grip hebben op wat gebeurt. Ik snap dat ook: technologie is nieuw, features zijn nieuw en de gemiddelde mens houdt niet van nieuw. Gaat dus nog even duren. Als het er is dan stijgt ook weer de energievraag en moet er dus een aanpassing komen in het smart grid.

Maar mensen maken de wereld. Niet apparaten. En hoezeer de robotisering ook wordt toegejuicht, de mens is nog altijd de overtreffende trap van wat en wie dan ook. Mensen die wonen in buurten, in echte huizen, met echte wensen, verlangens en angsten. Mensen die kijken naar een wereld die snel verandert. En niet alleen technologisch maar ook sociaal en economisch. In de afgelopen decennia zijn allerlei zekerheden verdwenen. De verzorgingsstaat is een participatiesamenleving geworden waarin ieder voor zichzelf moet zorgen en – als het meezit – voor elkaar. Waar eens het maatschappelijk middenveld en overheid zorg droegen voor mensen in mindere omstandigheden, ligt dat nu bij de mensen zelf. En dat is af en toe knap lastig.

Wat nu als je technologie en de mens ook sociaal dichter bij elkaar brengt. Ik bedoel dan niet alle social media waarmee iedereen met iedereen in contact staat. Heel eerlijk, als ik zie wat er met bijvoorbeeld buurtwhatsappgroepen gebeurt dan is dat hilarisch. Zo dichtbij en zo volgelopen met allerlei niet ter zake doende info. Ooit bedoeld om een buurt bij elkaar te brengen in nood, is het verworden tot het online gebabbel rond de virtuele dorpspomp. Het werkt niet meer.

Wat wél de toekomst heeft, is het aanvullen van een smart grid met de idee van een social grid. Een door technologie ondersteund netwerk van buren, bekenden, vrienden, familie dat pas dán in het leven wordt geroepen als er echt iets is. Dat betekent dat technologie alert is op allerlei noodsituaties en pas als er zo’n situatie is – door de technologie vast te stellen – ontstaat er een actief social grid. Een netwerk van mensen in een buurt dat pas actief wordt als het noodzakelijk is. Een social grid kan geactiveerd worden vanuit duidelijke noodsituaties: brand, inbraak, gaslekkage, wateroverlast. Als vervolg daarop kan het worden geactiveerd voor bijvoorbeeld bejaarden, hulpbehoevenden et cetera. Het begint simpel met een paar deelnemers die bij echte nood in beweging worden gebracht door middel van technologie. De volgende stap is een actieve buurt als mensen in nood zijn, op welke manier ook.

Een social grid wordt momenteel al mogelijk gemaakt door het gebruik van connected devices. Als een rookmelder kan worden aangesloten op internet heb je al een heel simpele mogelijkheid tot een smart grid. Wat moet gebeuren is dat er slimme technologie aan moet worden toegevoegd plus de menselijke component.

Als mensen weten dat er op de achtergrond een stil netwerk is, dat actief wordt als het nodig is dan geeft dat rust. Dat netwerk was ooit geregeld in de maatschappij. Van overheid tot aan de kerk, er werd voor mensen gezorgd als het nodig was. De technologie stelt mensen nu in staat er voor elkaar te zijn als het moet zonder dat je allerlei contacten met elkaar hoeft te onderhouden. Ook al spreek je een buurman maanden niet, als er echt iets aan de hand is bij hem krijg jij een notificatie. Niet alleen jij overigens, maar zijn hele persoonlijke netwerk. Op een sociale en mooie manier zijn anderen bij jou betrokken. Menselijke maat door technologie ondersteund.

Dit social grid bestaat al in een aantal wijken in Amsterdam en wordt nu opgebouwd in Rotterdam. Waar het internet der dingen nog vooral toekomstmuziek is, is het social grid al realiteit.

De Nederlandse Geeuw

22 maandag jan 2018

Posted by Dick Koopman in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Baudet, De Nederlandse Leeuw, Wilders

Rechts Nederland is main stream en voorspelbaar geworden. In een weekeinde zie ik voorspelbare tweets van Thierry Baudet, het verslag van een bijeenkomst van De Nederlandse Leeuw, Buma die geen buitenlanders meer wil op Nederlandse banen, en  op tv zie ik Geert Wilders voorbijkomen.

Het is allemaal zo gewoontjes aan het worden: de opwinding, het rabiaat rechtse geluid van het opschonen van ons land en wat dies meer zij. Main stream en allemaal vechtend om de aandacht van mensen die openstaan voor dit benauwende nationalisme.

Het patroon is ook steeds hetzelfde. Op opgewonden toon verkondigen dat wij verloren zijn, vervolgens algemene begrippen gebruiken om aan te geven waar dat aan ligt. Begrippen die niet gedefinieerd worden zodat je eigenlijk nooit weet wat ermee wordt bedoeld. Links, cultuur-marxisme, oikofobie, omvolking et cetera. Begrippen, meer met ideologische gevoelswaarde dan met een heldere betekenis. Het is een ultra rechtse horoscoop aan het worden. Klopt altijd want het is zo algemeen dat iedereen zich erin herkent.

Concreter werd het op het congres van ‘De Nederlandse Leeuw’. Daar is een actielijst uit voortgekomen. Laten we eens kijken naar wat punten op die lijst. “Oplossingen voor de multiculturele samenleving” heet het. Voor een oplossing heb je een probleem nodig maar dat probleem wordt niet gedefinieerd. Daar begint het al mee: gebrek aan scherpte.

Oplossing 2 bijvoorbeeld: “stimuleer de Nederlandse bevolkingsgroei en geef aandacht aan grote gezinnen.” Waarom moet dit? Welk probleem wordt hiermee opgelost? Wat is aandacht besteden aan? Is dat erover publiceren? In het journaal? Komt er een premie op meer kinderen? Hoe komt het dat er minder kinderen komen en dat men steeds later ouder wordt? Wat is de oplossing daarvoor? Moet er een oplossing komen? Wat is Nederlandse bevolkingsgroei? Is dat groei van Nederland of van blanke Nederlanders? Wat is blank? Wanneer ben je Nederlander? En hoe rem je het krijgen van kinderen door niet-blanke Nederlanders af? Moet er een bevolkingspolitiek komen?

Of neem oplossing 7: “Verenigingen waarvan je niet lid-af mag worden worden bij wet verboden.” In de Grondwet staat het recht op verenigen zonder die restrictie. Gaan we de Grondwet veranderen? Welke verenigingen worden bedoeld? Zijn die verenigingen er überhaupt? En zo ja, hoeveel en waar? Wie gaat vaststellen dat je geen lid-af kunt zijn? Hoe ga je deze regel handhaven? Moet er dus een register komen voor verenigingen waarin duidelijk is dat je er nooit meer uit kan?

Bij iedere oplossing heb ik duizend vragen die gaan over de praktijk en over verduidelijking. Maar belangrijker dan dat is in mijn ogen het totale gebrek aan realiteitsbesef, het stuitende nationalisme en de onderhuidse onvrede. Die combinatie leidt tot ressentiment en chagrin en zal niet leiden tot welke verbetering van Nederland dan ook. Dat hebben alle landelijke clubs op rechts met elkaar gemeen. Het is veel geschreeuw en weinig wol. Het is het creëren van een stemming zonder echt concreet te worden. En als het concreet wordt bij Baudet, dan zal hij later altijd zeggen dat hij het anders had bedoeld. Het is draaien en zich afkeren van Nederlandse waarden als openheid, nuchterheid en gastvrijheid. Het is allemaal zompig en voorspelbaar.

Als Wilders roept dat wij Nederland gaan “terugveroveren”, waarbij heroveren overigens beter Nederlands is, dan vraag ik me af op wie en heeft die wie Nederland dan al geheel in de macht? Is er sprake van een heuse verzetsbeweging? Is het oorlog?

Als rechts Nederland weer eens roept dat de MSM geen aandacht besteden aan het eerlijke rechtse geluid doordat het linkse kartel dat tegenhoudt, dan buig ik vermoeid mijn hoofd. Zelfs de Volkskrant publiceert een paginagroot artikel over een warhoofd van FvD. Iedere dag op tv, in kranten, op de radio, in talkshows. Rechts domineert en krijgt enorm veel aandacht. Geen medium durft meer geen aandacht te besteden aan hen uit angst voor links te worden uitgemaakt.

Intussen komt er geen originele gedachte meer voort uit dat hele rechtse blok. Het is saai, voorspelbaar en banaal. En als ik de neiging heb zo ongeveer in coma van verveling om te vallen bedenk ik dat het ook gevaarlijk is eraan te wennen. Aan stemmingmakerij en het uitsluiten van mensen, ook al wordt dat alleen maar impliciet gesuggereerd mag ik nooit wennen.

Nederland moet heroverd worden op deze geestelijke luiheid.

Nog even, dan terug in de Var! (*)

19 vrijdag jan 2018

Posted by Dick Koopman in leven

≈ 1 reactie

Tags

Carcès, Saint Tropez, Var

IMG_4245Het is januari en ik verheug me op mijn terugkeer naar de Var, op Carcès. Ik verheug me op weken van lekker weer en lekker leven in mijn favoriete deel van het mooie Frankrijk.

En waarom is het dan zo favoriet?

Vanaf het eerste moment dat ik lang geleden aankwam in Carcès was al duidelijk dat de Var een niet al te rijke, ruige en ‘ruwe bolster blanke pit’- streek is. Op een paar prachtige châteaux en huizen na, is dat wat het is. Geen opsmuk, geen tierelantijnen en geen gedoe. De mensen zijn er direct en als ze je mogen is het okay. Anders niet. Snap je ook meteen.

De dorpen zijn klein en vaak arm. Dat zie je al als je er binnenrijdt. Neem Carcès. Een paar duizend inwoners, een paar winkels die in het directe onderhoud en kleine luxe voorzien. “Luxe” zoals kleding. Voor al het andere moet je naar Brignoles. Voor je internetaansluiting, voor je mobiel, voor een paar schroeven tot aan een nieuwe stofzuiger. Tot een jaar of vijftien geleden had je er winkels die erin én ertoe deden. In dorpjes in de nabijheid als Entrecasteaux, Saint-Antonin du-Var en Cabasse is het tegenwoordig allemaal nog meer mini-mini.

En dan toch! Wat een sfeer en wat een mensen! Een leven zonder poespas en –omdat de winkels ontbreken- zonder allerlei commerciële verleidingen. Die zijn er gewoonweg niet. Je gaat leven zoals de Fransen doen. ’s Morgens naar het café, daarna wat lunchen, lekker eten, de beste ingrediënten, de lokale winkels of bij Les Mousquetaires. Hoewel de armoede er zeker speelt, is er ook altijd optimisme en een reden temeer om een glaasje extra te bestellen om nog eens lekker bij te praten.

En misschien ga ik straks ook weer, als ik in de Var terug ben, met het bootje van Sainte-Maxime naar Saint-Tropez. Eerst aan de kade een lekkere Tropézienne eten, dan oversteken en vervolgens ongegeneerd winkelen in Saint-Trop’. En dan ’s avonds weer met het pontje terug. Zeker in het seizoen nooit met de auto naar Saint-Tropez, neem de boot! Een soort extra-vakantie op het water, soms rustig maar meestal best ruig. En eenmaal aan de overkant moet je de kade natuurlijk snel achter je laten en richting citadel lopen. Daar is het pas echt mooi en verrassend.Ik zit nu nog verplicht in Nederland, ik taal naar de Provence, de Var, de Méditerannée. Die sfeer!

Soms verglijdt de tijd lang niet snel genoeg.

(*) Eerder gepubliceerd op Coteprovence.nl

Deskundigen: dom volk

11 donderdag jan 2018

Posted by Dick Koopman in leven

≈ 1 reactie

Tags

bescheidenheid, deskundigheid

Stel, je hebt jaren ergens voor gestudeerd, zeg psychologie. Na je studie ben je gepromoveerd en je bent gaan werken. Tijdens je jarenlange werk doe je ervaringen op. Niet alleen dat, je praat met andere deskundigen en vakgenoten, je bezoekt congressen en je leest artikelen. Je houdt je vak bij, je weet wat er leeft in jouw werkveld en je kent alle belangrijke onderzoeken en de uitkomsten daarvan. Dat heb je allemaal gedaan.

En opeens komt er iemand die zegt: jouw mening is ook maar een mening en ik ben het er niet mee eens.

Dat overkomt menig deskundige. Van klimaatwetenschappers die waarschuwen voor de opwarming van de aarde, tot aan artsen die waarschuwen voor de desastreuze gevolgen van het niet inenten, tot aan voedselwetenschappers die uitleggen en onderbouwen dat E-nummers geen gif zijn. Het overkomt heel veel deskundigen op en in heel veel media.

Heel kort verklaard: na de democratisering van maatschappelijke verhoudingen in de jaren 70 is er de laatste decennia een democratisering van kennis via internet gaande. Combineer dat met een groeiend wantrouwen jegens autoriteiten en/of de elite en je bent er. Oh, en combineer het ook met een groeiend totaal gebrek aan zelfrelativering!

Wat ik wil zeggen is dit: als je zo sceptisch bent tegenover deskundigen en je baseert het op niets meer dan je eigen mening, wees dan consequent. Doe dat ook bij de tandarts als je er bent voor enorme kiespijn, bij de kinderarts als je kind doodziek is, bij de garage als je auto niet wilt starten, in het restaurant als je lekker uit gaat eten, op de voetbalclub als je een strafschop mag nemen, et cetera. Wees stoer, trek alles in twijfel, word een heel vervelend eenzaam mens of trek je terug met gelijkgestemden die er ook al geen verstand van hebben maar wel behept zijn met een mening. En wees nog veel consequenter: jouw mening is dan net zo discutabel en onwaar als die van ieder ander.

Mijn voorstel: laten we stoppen met jengelen en eigenwijs zijn als de eerste de beste puber. Laten we deskundigen deskundig zijn en vragen om een goede uitleg. Laten we het daar dan over hebben om het nog beter te begrijpen en laten we vervolgens verder gaan met ons eigen leven. Gevoed met meer en betere kennis. En zie onder ogen dat dankzij al die deskundigen er auto’s zijn en computers en een paracetamolletje als je hoofdpijn hebt. Dat je dankzij hen geholpen wordt als je in de put zit of dat je dankzij hen met het vliegtuig op vakantie kan. Tot dat soort zaken leidt een onoordeelkundige mening nooit. Wees bescheiden en heb vertrouwen.

Het is niet moeilijk.

2018: 2017 maar dan anders.

02 dinsdag jan 2018

Posted by Dick Koopman in leven

≈ 1 reactie

Tags

2018, goede voornemens

Mijn horloge liep iets voor, dus toen ik al in het nieuwe jaar hoera riep was de rest nog in 2017 aan het wachten. En dan opeens is het nieuwjaar. Champagne, vuurwerk, veel zoenen en huggen en handenschudden en naar bed. Veel te laat.

Ik ben geen man van goede voornemens maken op 1 januari. In die zin zie ik een nieuwe datum niet als een nieuw begin. Tegelijkertijd denk ik wel na over wat ik hoop dat dit jaar zal gebeuren en niet zal gebeuren. Waar ik op hoop en waar ik tegenop zie.

Waar ik tegenop zie is weer een jaar Trump. Iedereen lijkt er aan te wennen en er zijn er zelfs die vinden dat hij toch wel erg veel voor elkaar krijgt. Hijzelf vindt dat nog het meest overigens. Ik weet het niet. Zou kunnen, hoewel ik het betwijfel. Waar ik tegenop zie is zijn onbeschoftheid, zijn geschreeuw, zijn minachting voor anderen, zijn gebrek aan goed voorbeeld. Het is gewoon een lompe kerel met veel te veel macht. Macht die hij ook nog eens gebruikt om zichzelf en vooral zijn clan beter uit de strijd tevoorschijn te laten komen. Ik zal er nooit aan wennen. Wil dat ook niet. Ik wil niet wennen aan ongemanierdheid.

Ik zie ook tegen de verrechtsing van de Nederlandse politiek op. Niet omdat ik tegen rechtse denkbeelden ben. Integendeel, op sommige punten ben ik zelf rechts en rechtse opvattingen scherpen mijn geest. Juist frictie zorgt voor ontwikkeling. Waar ik vooral tegenop zie is dat mensen warm lopen voor loos geleuter. Geleuter zonder feitenkennis, roepen om maar wat te roepen, roepen om vooral meer kiezers achter je te krijgen. Ik word weemoedig van mensen die met serieuze blik onzin verkopen. En momenteel is rechts daar beter in dan links.

Waar ik naar uitkijk daarentegen is een sterker en beter Europa. Ik denk dat er dingen moeten en kunnen veranderen in de EU en in Europa om te zorgen dat er weer meer leven en geestdrift ontstaan. Ik ben overtuigd Europeaan. Ik hou van ons continent en ik vind dat Europa sterk en verenigd moet zijn. Niet uit luxe of uit armoede, maar uit overtuiging.  De EU heeft ons behoed voor oorlogen en ander gedoe. De EU heeft ons welvaart gebracht en iedere inwoner is beter geworden van de EU. Maar ja, het geheugen speelt ons parten.

Waar ik ook naar uitkijk zijn de discussies over white privilege, cultural appropriation, identity politics et cetera. Deels omdat ik het van een gemakzuchtigheid  vind die zijn weerga niet kent, en deels ook omdat ik geprikkeld word door die discussie. Mensen die zich opsluiten in hun eigen gelijk, gebaseerd op zaken die niet eens hun eigen verdienste zijn. En die anderen de maat nemen omdat die die niet zelf verdiende zaken niet hebben. Boeiend. Echt iets om me over op te winden.

Waar ik ook naar uitkijk is meer vrijheid en rust in de Arabische wereld. Er zijn wat tekenen van verbetering. IS vernietigd in Syrië, Saoedi Arabië dat meer vrijheden toestaat, protesten in Iran. Wat altijd op de loer ligt is complete chaos overigens. Waar ik op hoop is het uitbrengen van de islamversie van The Life of Brian. Pas dan weet ik dat het echt goed gaat in de wereld. Dát gaat overigens nog wel even duren.

Wat ik hoop is dat er geen verdere vraag komt naar allerlei onafhankelijkheid van regio’s die zichzelf nooit in de lucht kunnen houden. Het is hybris en het is spugen in de bron waaruit je al jaren drinkt. Ook Catalonië zal niet zelfstandig in staat zijn voort te bestaan, met hoeveel hartstocht de mensen dat ook willen. Het is klein denken en het zijn stappen terug het verleden in. En dat terwijl de tijd maar één richting heeft.

En dan zijn er nog veel zaken die ik privé graag wil en waar ik naar uitkijk.

2018 wordt een jaar dat naadloos zal aansluiten bij 2017. Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. Zo is het en zo zal het zijn.

Algemeen bekeken hoop ik dat de geesten weer opengaan en dat we stoppen met klein denken.

 

 

Het touwtje uit de brievenbus anno 2018

21 donderdag dec 2017

Posted by Dick Koopman in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

nostalgie, utrecht, zuilen

touwtje

 

Aan de wijk Zuilen in Utrecht bewaar ik goede herinneringen. Daar, óp Zuilen, heb ik de eerste 18 jaar van mijn leven doorgebracht. Ik rij er zo af en toe nog eens door en dan valt mij op hoe klein het huis was waarin ik ben grootgebracht. In mijn herinnering woonden wij in een kasteel.

Zo af en toe was de straat opengebroken voor rioleringswerkzaamheden. Wij speelden dan in de gegraven gaten tussen de buizen. Met de klinkers maakten we een burcht. In ons deel van de straat woonde één buurman met een auto. Het was in de jaren 60 van de vorige eeuw. Iedereen kende elkaar van haver tot gort en iedereen had een bijnaam. Mijn vader, oud bokser en lang, was de reus. Aan de overkant woonde een echtpaar dat beiden klein van stuk was, en dus heetten zij ‘kop en kont’. Er was een buurvrouw die gekte kreeg in haar hoofd als de blaadjes óf aan de bomen kwamen óf er weer afvielen. En ’s zomers zat iedereen op straat te vieren dat het weer perfect was. Bij een borrel teveel kwam er ruzie maar na een half uur zat iedereen weer met elkaar te drinken.

Jaren waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Een knus soort geborgenheid met zo af en toe een rauw randje.

Uit iedere brievenbus hing een touwtje.

Inmiddels ziet de wereld er heel anders uit. Families wonen niet meer dicht bij elkaar in de buurt. Iedereen heeft een of meer auto’s en als er al werkzaamheden zijn in de wijk dan staan er grote hekken omheen en ’s nachts is er beveiliging.

De wereld is veel groter en ook anoniemer geworden.

Er hangen geen touwtjes meer uit brievenbussen. En daar wordt soms met weemoed op teruggekeken. Dat touwtje stond ook voor elkaar kennen en elkaar vertrouwen. Stond voor sociale cohesie én sociale controle. En het lijkt erop dat al die dingen ergens in de loop der tijd zijn verloren gegaan. Maar is dat ook zo?

Ik denk van niet. Ik weet ook wel dat de wereld veranderd is. Dat gebeurt nu eenmaal. En ik weet ook dat mijn herinneringen vertekend zijn door nostalgie. Dat die werkelijkheid anders was. Kleiner vooral. Mijn leven speelde zich toen af in mijn buurt en nu in de grote wereld. Via televisie en internet ben ik verbonden met de grote wereld. Van Nederland tot aan welk land of welke stad ook. En via social, Facebook en Twitter, ben ik verbonden met heel veel individuen. Mijn wereld is misschien wat anoniemer maar tegelijkertijd ook veel rijker en vooral groter geworden.

En voor iedereen die denkt dat het touwtje uit de brievenbus verleden tijd is: kijk nog eens heel goed! Dat touwtje is er nog steeds maar het ziet er totaal anders uit. Dankzij de zegeningen der techniek kun je je huis nu aansluiten op al je familie en vrienden. Je hebt internet en wifi nodig en dan kun je aan de gang!

Ik snap alle mensen met nostalgie best overigens. De wereld was overzichtelijk en bekend. Tegelijkertijd stonden we toentertijd ook redelijk stil. Hoe anders is dat nu. We staan er niet meer bij stil dat we met onze auto overal komen. Dat we live kunnen zien wat er in andere landen gebeurt. Dat we dankzij technologie veel langer leven. Dat we met onze smartphone de hele dag online zijn en dat ook nog eens leuk vinden. We staan er niet eens bij stil dat we onze persoonlijke veiligheid geheel online en via internet kunnen regelen, simpel, goedkoop en zeker. Via een app jouw familie en vrienden voor jouw huis en jouw veiligheid laten zorgen als jij er even niet bent. Omdat je op vakantie bent, uit eten of even naar de bioscoop. Simpel en makkelijk te bedienen. De wereld mag dan wel groot lijken maar mensen die om je geven zijn altijd dichtbij. En met Homies breng je ze nog dichterbij.

Het touwtje uit de deur anno 2018 heet Homies.

Joke Smit had géén gesloten geest.

13 woensdag dec 2017

Posted by Dick Koopman in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Gloria Wekker, identity politics, Joke Smit

Mensen creëren hun identiteit langs vele assen. Zo ben ik man, blank, hoogopgeleid, Nederlander, getrouwd, vader, progressief en vast nog het een en ander. Langs al die assen neem ik een bepaalde positie in in de maatschappij en langs al die assen wordt er naar mij gekeken. Los dus van wat ik ervan vind, vinden anderen wat van mij.

Niet alleen ik geef betekenis aan mijn leven, anderen doen dat ook. Anderen doen dat aan hun eigen leven én aan mijn leven. Mensen die mij kennen kennen ook de nuances van mijn identiteit, mensen die mij niet kennen gaan af op wat uiterlijke kenmerken. Ik ben man en dus …. Ik ben blank en dus…..

Is dat erg? Nee, geheel niet. Als wij niet met vooroordelen leven dan leven we niet. Zonder vooraf vastgestelde categorieën leven wij allen als volstrekt demente mensen. Alles is nieuw, alles moet ontdekt worden en over alles gaan we dan heel erg lang doen. De wereld komt tot stilstand, sociale relaties verdwijnen en uiteindelijk gebeurt er niets meer. Het hebben van vooroordelen maakt het leven mogelijk. Vooroordelen zijn gestolde ervaringen en overtuigingen die mijn leven structureren. Ook het sociale leven. Ik hou bijvoorbeeld niet van grote menigten en op het moment dat ik zie dat er ergens een opstopping in bijvoorbeeld een stad ontstaat, maak ik me uit de voeten. Ik hou daar niet van.

Vooroordelen hebben ook een nare kant. Zo maken ze voor veel mensen ook veel onmogelijk. Met een exotische naam is de kans op werk kleiner dan wanneer je Janssen heet. Als je niet lelieblank bent dan loop je de kans vaker te worden aangehouden door de politie. Als vrouw heb je een grote kans minder te verdienen dan een man in dezelfde baan. Vooroordelen kunnen dus beperken en ongefundeerd zijn. Ik zal zeker ook ongefundeerde vooroordelen hebben. Soms vanuit intuïtie en soms vanuit niets.

Dat niets bestaat overigens niet. Met niets bedoel ik meestal mijn opvoeding bijvoorbeeld. Mijn vader zei altijd ‘de arbeider krijgt er als laatste wat bij en moet het als eerste weer inleveren’. Dat soort opmerkingen heeft mij gevormd. Zo heeft ook bijvoorbeeld WO2 een grote invloed op mijn denken (via mijn ouders). Als ik extreemrechts zoetgevooisde slechtigheid hoor verkondigen (homeopatische verdunning van het Nederlandse volk) dan gaan al mijn antennes volop aan: hier spreekt het begin van uitsluiting van niet-Nederlanders. Ook met die antennes en vooringenomenheid ben ik best tevreden. Ik herken het en ik kan er iets mee doen. Of niet. Dat is aan mij.

Zo leven wij met elkaar een leven en sluiten wij ons aan met hen die zo’n beetje dezelfde vooroordelen en opvattingen hebben. Dat is fijn en geeft rust.

Tegenwoordig wordt er echter iets aan toegevoegd dat mij totaal niet bevalt. Dat is het venijnige vernis van de schuldige afkomst.

Laat het me uitleggen.

Zo snel mij wordt verteld dat ik schuldig ben ómdat ik wit ben, dat in mij 400 jaar onderdrukking is nedergedaald en dat ik daar nooit aan kan ontsnappen, dan gaat er iets mis. Ten eerste ontzeg je mij mijn identiteit, mijn eigen leven. Ik weet namelijk dat ik een bepaalde positie heb in dit deel van de wereld ómdat ik wit ben. Zoals Chinezen een bepaalde positie innemen in China ómdat zij Chinees zijn. Ik weet dat en ik probeer daar kritisch op te zijn, en dat niet weg te wuiven.

Ten tweede is het zo dat als collectieve geschiedenis zich uit in mij als individu, dat dus voor iedereen geldt. Als op de een of andere niet te verifiëren Jungiaanse manier de geschiedenis zich niet alleen in mij openbaart maar mij bepaalt, dan is dat bij iedereen zo. Dan is dat inherent aan de mens. Dus dan is dat ook zo bij diegenen die dat beweren.

En dus is het ten derde zo dat als ik niet vrij ben, de persoon die bovenstaande stelt dat ook niet is. Wij allen zijn dan marionetten van een verleden waar wij niet bij waren, waar we niets aan kunnen veranderen en waar we dus ook niet aan kunnen ontsnappen. Iedereen dus. En als dat zo is dan houdt ieder gesprek op. Marionetten praten moeilijk met elkaar. Zo’n gesprek gaat uit van een heel oud concept, voorbeschikking. Los van wie ik denk te zijn, is vooral bepalend alle tijd dat ik er nog niet was. En dat is zo belangrijk dat ik nooit meer onschuldig kan zijn in deze wereld.

Ik ga daar niet in mee. Als mensen zo ongefundeerd, zo ideologisch bevlogen dingen beweren over mij staan zij wat mij betreft buiten spel. Ik zal niet meer luisteren. Als zij consequent zijn houden zij verder hun mond want ook hun eigen uitlatingen zijn niet vrij, maar voorbestemd. Weiger mij te erkennen als individu met alle hoogte- en dieptepunten en je bent af. Klaar. Mensen met een gesloten geest zijn gestopt te denken.

Prijzen verleen je aan verlichte mensen. Niet aan hen met een gesloten geest.

 

Chagrijnig volk

07 donderdag dec 2017

Posted by Dick Koopman in leven

≈ 2 reacties

Tags

2018, Chagrin, relax

Wat zij wij collectief toch een chagrijnig, serieus en onverzoenlijk volkje geworden. Althans, grote delen en dan vooral dat deel met een luide stem. Het gaat al lang niet meer om links of rechts, wit of zwart, trans- dan wel andersgender, of wat dan ook voor onderscheid. Het gaat om een scheiding der geesten in Nederland tussen hen die geen enkele twijfel hebben over het eigen gelijk en de rest.

Natuurlijk moeten die demonstranten over Zwarte Piet niet zo doordrammen en gewoon de tijd nemen om te merken dat alles verandert in de loop der tijd. Maar natuurlijk moeten de voorstanders van ZP niet zo blijven doordrammen over het boegbeeld van onze cultuur dat nooit maar dan ook helemaal nooit mag veranderen.

En de discussies op Twitter over de zogenaamde Social Justice Warriors die overal een complot in zien, worden nauwlettend in de gaten gehouden door de rechtsgekkies die vinden dat we in een linkse dictatuur wonen en daar weer een complot in zien.

En ja, als witte man in een witte wereld is anders leven dan een zwarte man in een witte wereld. Maar dan maakt nog niet dat die witte man met een white privilege en dus erfzonde is geboren en dus nergens over mee mag praten.

En het afschaffen van woorden als man/vrouw en overstappen op gender klinkt best interessant, maar het zelotisme waarmee dat weer gepaard gaat doet me huiveren.

En nee, hoofddoekjes passen niet bij de politie, hoe je ook je best doet om duidelijk te maken dat dat doekje bij jouw identiteit past en dat de politie zich dus aan jou moet aanpassen. In plaats van andersom zoals het hoort.

De EU is niet opgericht om de burgers te muilkorven en dom te houden. En de natiestaat is niet de oplossing voor alle hedendaagse problemen. Daarvoor is de wereld veel te complex en te onderling afhankelijk.

Specialisten op TV of radio die gewantrouwd worden ómdat zij specialist zijn. Want tja dan zul je wel in dienst staan van een of ander belang en dus ben je onbetrouwbaar. En vervolgens komen niet deskundigen bijna schuimbekkend uitleggen dat het heel anders is want dat hebben zij gezien of meegemaakt.

Ik kan doorgaan met nog 100 voorbeelden van discussies die ontsporen en die allang geen discussie meer zijn.

Chagrijnige gelijkhebbers aan alle kanten. Mensen die je niet zou uitnodigen op je feestje omdat ze de sfeer verpesten en alleen zichzelf en gelijken willen horen. Naar volk. Dom ook.

Ik smacht naar de twijfel, de nuance, de wetenschap dat de werkelijkheid niet in een eenvoudig schema past. Ik smacht naar mensen die stiltes laten vallen na een vraag omdat het antwoord goed moet worden geformuleerd. Er moet over worden nagedacht. Er is geen gelijk of ongelijk, er is altijd een groot grijs gebied.

Ik hoop voor 2018 dat de twijfel weer toeslaat. Dat grijs een mooie kleur is om over te praten. Dat het eigen gelijk een tijdelijke houdbaarheid heeft omdat een ander ook gelijk kan hebben. Dat je daar het gesprek over kunt en moet hebben. Zo’n jaar wens ik. Minder chagrin ook. En dat maakt Twitter een stuk saaier want redelijker. Maar dat heb ik er wel voor over.

Nederland staat zo ongeveer in alle internationale vergelijkingen in de top 10: meeste welvaart, beste leven, super onderwijs, geweldige gezondheidszorg, minste ongelijkheid, best wonen et cetera. Waarschijnlijk is de reden voor al het chagrin het ontbreken van echte shit in ons land. Echte shit zoals oorlog, natuurrampen, hongersnood. Dus stop eens met dat gebrul vol op het orgel over alles en nog wat.

2018: RELAX!

← Oudere berichten
Nieuwere berichten →

Abonneren

  • Berichten (RSS)
  • Reacties (RSS)

Archief

  • april 2026
  • maart 2026
  • februari 2026
  • januari 2026
  • december 2025
  • november 2025
  • oktober 2025
  • augustus 2025
  • juli 2025
  • juni 2025
  • mei 2025
  • april 2025
  • maart 2025
  • januari 2025
  • december 2024
  • oktober 2024
  • september 2024
  • augustus 2024
  • juli 2024
  • juni 2024
  • mei 2024
  • april 2024
  • maart 2024
  • februari 2024
  • januari 2024
  • december 2023
  • november 2023
  • oktober 2023
  • september 2023
  • augustus 2023
  • juli 2023
  • juni 2023
  • mei 2023
  • april 2023
  • maart 2023
  • februari 2023
  • januari 2023
  • december 2022
  • november 2022
  • oktober 2022
  • september 2022
  • augustus 2022
  • juli 2022
  • juni 2022
  • mei 2022
  • april 2022
  • maart 2022
  • februari 2022
  • januari 2022
  • december 2021
  • november 2021
  • oktober 2021
  • september 2021
  • augustus 2021
  • juli 2021
  • juni 2021
  • mei 2021
  • april 2021
  • maart 2021
  • februari 2021
  • januari 2021
  • december 2020
  • november 2020
  • oktober 2020
  • september 2020
  • augustus 2020
  • juli 2020
  • juni 2020
  • mei 2020
  • april 2020
  • maart 2020
  • februari 2020
  • december 2019
  • november 2019
  • oktober 2019
  • september 2019
  • augustus 2019
  • juli 2019
  • juni 2019
  • mei 2019
  • april 2019
  • maart 2019
  • februari 2019
  • januari 2019
  • december 2018
  • november 2018
  • oktober 2018
  • september 2018
  • augustus 2018
  • juli 2018
  • juni 2018
  • mei 2018
  • april 2018
  • maart 2018
  • februari 2018
  • januari 2018
  • december 2017
  • november 2017
  • oktober 2017
  • september 2017
  • augustus 2017
  • juli 2017
  • juni 2017
  • mei 2017
  • april 2017
  • maart 2017
  • februari 2017
  • januari 2017
  • december 2016
  • november 2016
  • oktober 2016
  • september 2016
  • augustus 2016
  • juli 2016
  • juni 2016
  • mei 2016
  • april 2016
  • maart 2016
  • februari 2016
  • januari 2016
  • december 2015
  • november 2015
  • oktober 2015
  • september 2015
  • augustus 2015
  • juli 2015
  • juni 2015
  • mei 2015
  • april 2015
  • maart 2015
  • februari 2015
  • januari 2015
  • december 2014
  • november 2014

Categorieën

  • Autonomie
  • Brexit
  • Burger serieus nemem
  • Burger serieus nemen
  • Commissie Stiekem
  • Communicatie
  • crisis
  • culinair
  • de open samenleving
  • deeleconomie
  • Durf te denken
  • economie
  • Europa
  • Fatsoen
  • filosofie
  • Geen categorie
  • GeenPeil
  • Grexit
  • griekenland
  • Gutmensch
  • Klant centraal
  • leven
  • Lezen
  • Literatuur
  • Maatschappij
  • Management
  • Marketing
  • mensbeeld
  • nationalisme
  • New Business
  • Ondernemen
  • Onderwijs
  • organisaties
  • Parijs
  • PEGIDA
  • politiek
  • Politiek correct
  • Populisme en de Grondwet
  • referendum
  • religie
  • Retail
  • seculaire religie
  • terreur
  • Toeristen
  • Turkije
  • twitter
  • Verlichting
  • vluchtelingen
  • Zwarte Piet

Meta

  • Account maken
  • Inloggen

Blog op WordPress.com.

  • Abonneren Geabonneerd
    • Dick Koopman
    • Voeg je bij 51 andere abonnees
    • Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
    • Dick Koopman
    • Abonneren Geabonneerd
    • Aanmelden
    • Inloggen
    • Deze inhoud rapporteren
    • Site in de Reader weergeven
    • Beheer abonnementen
    • Deze balk inklappen
 

Reacties laden....