Tag Archief: Zeist

Zeist saai? No way.

15 vrijdag feb 2019

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, , ,

Verkeersplan 3 maart 2015

Al bijna 20 jaar woon ik in Zeist. Een plaats. Geen dorp, zeker geen stad. Wel zo’n 63.000 inwoners dus klein is het ook weer niet. Saai is het wel. Geen opgewonden toestanden hier, geen opstootjes, geen relletjes. Af en toe een cultureel evenement en eens per jaar het Shantyfestival. Reden om Zeist tijdelijk te verlaten.

Maar die tijd van gezapigheid is nu echt voorbij.

Dat zit zo. Al jaren geleden (2015) heeft het college van B&W in goed overleg met de gemeenteraad besloten iets te gaan doen aan het centrum van Zeist. Er kwam een centrumvisie en de daarbij horende inspraakrondes. Vervolgens kwam er besluitvorming en werd een aantal amendementen van de Gemeenteraad aangenomen. Een volstrekt democratische procedure dus.

De behoefte aan een centrumvisie was wel groot overigens. De leegstand is fors en na het vertrek van V&D leek de ziel voorgoed verdwenen. En nog steeds verdwijnen er wekelijks zaken. Een sjieke kledingzaak, de Levi’s store, een computerzaak, een kookartikelenzaak, et cetera. Voor een bevolking die zeer divers was en is, is het centrum ook echt te groot. Te verspreid en lopen langs lege etalages is nooit leuk. Dat er dus een plan kwam om daar iets aan te doen is heel erg goed. De gemeente stak de nek uit en kwám met een visie. En ja, soms gaan dingen heel traag en ook Zeist heeft een open economie. Winkeliers kunnen zich vestigen en de boel opdoeken.

Naast die centrumvisie was er ook een bijbehorend verkeersplan. De uitvoering daarvan liep anders dan gepland.

Geruime tijd hebben we hier te maken gehad met wegen die opgebroken waren. En niet een week, maar maanden. ’s Morgens files om Zeist uit te komen en ’s avonds weer om erin te komen. Kruispunten die op onnavolgbaar onnozele manier werden omgelegd om maanden later weer in de oude toestand te worden hersteld. Uitvoering en nadenken over gevolgen bleken niet de sterkste kant te zijn van het bestuur. Mijn vermoeden is dat er nooit een verkeerspsycholoog hierbij betrokken is geweest. Ik kan het mis hebben.

Die toestanden zijn verleden tijd. Weinig opgebroken wegen meer.

Wat we nu hebben zijn afgesloten wegen. Opeens blijk je ergens niet meer in te mogen. Waar je gisteren linksaf kon, kan dat vandaag niet meer. Mannen met hesjes bevolken kruispunten om je onbarmhartig terug te sturen. En vervolgens rij je kilometers om.

Het politiek wenselijke argument is dat je meer de fiets moet gebruiken. Maar dan wordt de functie van het centrum niet begrepen. Aangezien funshoppen in Zeist niet echt voor de hand ligt (daarvoor ga je naar Utrecht), shop je heel functioneel. (En ik hoop dat dat nog lang zo is en dat men minder op internet koopt.) Dat betekent dat je hier bijvoorbeeld je huishoudelijke apparatuur koopt, kleding, een stoel, een grote kandelaar, na je werk even snel langs de boekhandel gaat, even langs bij de apotheek, de slijter, de supermarkt, enzovoort. De winkels zijn hier om je te ondersteunen bij je leven en hoe je het inricht. Dat kán per fiets maar veel vaker ook niet. Zeist ís geen grote stad, heeft geen groot centrum en is niet uitnodigend (meer) voor de regio.

Ik denk dat het lange termijneffect van een autoluw Zeist voor winkeliers niet positief zal zijn. Mensen zullen nog meer via internet kopen zodat alles bij je thuis wordt afgeleverd. Mensen gaan altijd voor gemak en dat zal nu niet anders zijn. Ik vind het economisch een ondoordacht plan.

Terug naar de ophef over alle afsluitingen. Facebook is ontploft, de televisie kwam hier langs om met verontwaardigde burgers te praten, de krant schreef erover en men heeft het erover in winkels. Heel Zeist is overvallen door de maatregelen.

En dat is vreemd.

Op 3 maart 2015 is het besluit aangenomen in de Gemeenteraad. Het was een openbare discussie tussen college en gemeenteraad. Allen democratisch gekozen. De uitvoering nu is het resultaat van besluitvorming in de openbare raadsvergadering van die datum. Iedereen, ik ook, had dus op de hoogte kunnen en moeten zijn. Ergens is iets misgegaan. Communicatief is dit niet het beste voorbeeld van een mooi traject. Integendeel. Het had beter gekund. Democratie is ook een plicht van halen en brengen. Van beide kanten.

Hoe het ook zij, we rijden met elkaar meer kilometers in Zeist nu. Het is zoals het is.

Nederland leeft van vrijwilligers

23 maandag jul 2018

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , , ,

unnamed-2

Een tuin die aangelegd is in 1905 heeft inmiddels iedereen die daarbij betrokken was overleefd. Een aantal oorlogen meegemaakt: twee warme en een koude. Kinderen van de familie Van Tets die er hebben gespeeld, mensen die er hebben gewandeld, stellen die er zijn getrouwd en nog steeds iedere dag weer mensen die van die tuin genieten.

De Dieptetuin in Zeist.

Een paar weken geleden nog mocht ik een nazaat van Van Tets rondleiden door de tuin en dit weekeinde was het het decor voor een jaarlijks terugkerend feestje: Damast aan de vijver. Dat zit zo.

Een jaar of zeven geleden besloot de gemeente Zeist te bezuinigen op openbare voorzieningen en een ervan was de Dieptetuin. Een monument maar geen zichtlocatie. De tuin zo beheerst verwilderen en de Heer zou zorgen voor de rest. Een aantal betrokkenen vond dat geen goed idee en er werd een stichting opgericht. De Vrienden van de Dieptetuin was geboren. Er kwam een bestuur en schrijver dezes werd voorzitter. Overigens wel met de waarschuwing dat ik graag met de gemeente in gesprek ging voor ondersteuning, maar dat ik geen gewas zou snoeien enzo.

In de jaren die volgden is de samenwerking met de gemeente tot stand gekomen en er is iets moois tussen gemeente en stichting ontstaan. Hét levende bewijs van de participatiesamenleving, zal ik maar zeggen. Alles bedacht en geïnitieerd door inwonenden. We hebben een beheerplan geschreven. Ik heb vaak bij de burgemeester aan tafel gezeten. De wethouders. De centrummanager. Enthousiast, doorzettend en doortastend. Er kwam geld voor onderhoud, de ommuring werd gerestaureerd, beregening  werd aangelegd, de paden werden vernieuwd enzovoort, enzovoort.

Dat was niet de oorzaak van het succes maar een gevolg. Want wat gebeurde na oprichting van de stichting? Veel mensen gaven aan als vrijwilliger te willen helpen met het onderhoud. En zo is in de loop der jaren een kern ontstaan van tientallen vrijwilligers die meehelpen in het weer mooi maken en houden van de tuin. Snoeiend, maaiend, wiedend, taart etend, lol hebbend en wat er allemaal bij komt kijken. Een harde kern van mensen die inmiddels is uitgegroeid tot een vriendenclub. Week in, week uit zijn zij aan het werk om de boel mooi te krijgen en te houden. Nederland, Zeist zonder vrijwilligers zou een stuk minder plezierig en mooi zijn. Ook wordt er weer getrouwd in de Dieptetuin.

Eens per jaar verzorgt het bestuur voor die vrijwilligers een diner. Als grote dank. Wij zetten hen dan in het zonnetje. Wij koken dan voor hen en we bedienen hen. Altijd meerdere gangen. Een welkom met bubbels en een hapje, soep, een hoofdgerecht, een lekker dessert, koffie met chocolade en koekjes na en rijkelijk wijn voor wie wil. Ook dit weekeinde was het weer zover.

unnamed

Ondanks alle vakanties waren er zo’n 25 vrijwilligers. De meesten met een zelfgemaakte hoed op het hoofd en enorm veel goede zin. Het was weer memorabel. De mensen zijn leuk en gezellig. Iedereen heeft een eigen verhaal. Over het leven, over het verleden, over de toekomst, maakt niet uit waarover. Het is een club vrijwilligers die ten diepste verbonden zijn met elkaar en met een klein stukje groen in Zeist.

We blijven dit nog jaren doen. Ik heb mazzel dat ik me hier voorzitter van mag noemen.

En ieder jaar verwacht ik inspector Barnaby die binnenloopt en mededeelt dat niemand weg mag omdat er een lijk achter de rododendrons is gevonden. Tot op heden nog niet gebeurd.

Bewaard verleden

02 maandag jul 2018

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, ,

unnamed-6

Jonkheer van Tets en kinderen

Het was een zeer zonnige zaterdag in Zeist dat ik als voorzitter van Stichting Vrienden van de Dieptetuin een bijzondere gast mocht ontvangen. De inmiddels 93 jarige jonkheer Van Tets kwam langs. Zijn zoon Jeroen zat achter het stuur van de Zonnebloemauto, de klep ging open en daar werd de oude Van Tets uitgereden. Een heer in een rolstoel. Zij gingen het hek van de tuin binnen aan de Van Tetslaan.

Die Dieptetuin is in 1909 door de familie van Tets aangelegd met het idee een Engelse tuin te creëren met een eigen klimaat. Doordat de tuin meters lager ligt dan de omringende percelen is er ook sprake van een micro-klimaat. De sneeuw blijft altijd langer liggen en het is er altijd warmer dan waar ook in Zeist. Toen vanuit allerlei bezuinigingen de gemeente besloot het onderhoud te staken is de Stichting opgericht. Sindsdien, zeven jaar geleden, werken iedere week in totaal zo’n vijftig vrijwilligers aan die tuin. Het originele beplantingsschema is er bij gehaald en er wordt getracht zo goed mogelijk dat plan aan te houden. Het is de Parel van Zeist.

Dieptetuin (13) - zj

De Dieptetuin in de jaren 70

Het is kortom prachtig maar het werd op die zaterdag nog veel mooier. Hoe mooi is het als je door de tuin mag lopen samen met een man van 93 die daar als jongen aan gewoond heeft? Hij heeft in die tuin gespeeld, op de baan ernaast getennist (en nee, die baan is er al  lange tijd niet meer). In 1930 was hij 6 jaar oud en ontdekte de wereld. Er stonden niet allerlei huizen om de tuin. Mijn huis is van 1955 en tot die tijd was het bos. Het landgoed ’t Valckenbosch strekte zich in Zeist uit. Een zesjarige die daarin mag spelen heeft de tijd van zijn leven. Dat laat grote indrukken achter en  het kan niet anders dan dat je dat je leven lang bijblijft. De nu 93 jarige gaat als hij 6 is naar de ZSV, de Zeister SchoolVereeniging, waar hij ook nog eens de eerste steen legt. De school waar mijn zonen ook op hebben gezeten.

Met die man mag ik nu door de tuin lopen. Hij geniet. Hij wijst naar dingen, naar plekken, naar de trappen bij het talud. “Die zijn niet veranderd”, zegt hij. Hij kijkt om zich heen en we praten over vroeger, over hoe het er nu uitziet. Hij ziet het bejaardenhuis en vertelt dat daar het woonhuis stond, in de jaren 80 afgebroken om plaats te maken voor nieuwbouw. Hij ziet het aan met een zekere distantie en gelatenheid. Met nieuwsgierigheid ook. Met de berusting die oude mensen hebben dat de dingen gaan zoals ze gaan. Dat de dingen voorbijgaan.

Het was een mooi uur in de zon. Daarna gingen zij nog naar de ZSV om een foto te maken van de eerste steen met de legger erbij. We liepen het hek weer uit naar de weg, waar het busje stond. Ik boog me voorover en vroeg of hij genoten had. Zijn antwoord stemde mij melancholisch op een vreemde manier:

“Ik heb enorm genoten. Het is het enige uit mijn jeugd dat er nog is.”

Zoals het gaat.

Favoriete boekhandel (*)

09 woensdag mei 2018

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

IMG_5675

Mijn favoriete boekhandel? Nou, daar hoef ik niet lang over na te denken. Dat is al sinds lang Kramer & Van Doorn in Zeist. En niet alleen omdat ik bij hen al mijn boeken kan bestellen via Twitter. Per omgaande antwoord “dan en dan staat het boek klaar voor je”.

Het zit natuurlijk in veel meer. Bijvoorbeeld in de durf die zij hebben. Gewoon een groter pand huren op een toplocatie, super inrichten en de huiskamer van Zeist worden. Dat is ondernemersdurf. Het zit ook in het assortiment: breed, verrassend, nieuwe uitgaven en gelukkig veel meer dan maar de bestsellers.

In de mensen die er werken. Altijd aardig en deskundig. Ze houden van lezen en boeken en dat is aan alles te merken. De tips, de gesprekken, de tijd nemen om iets nieuws te bestellen. Na alle jaren kennen ze mij ook. Ze kennen me beter dan welk algoritme van welke boekensite dan ook. Daardoor word ik verrast met nieuwe boeken, mooie uitgaven, nieuwe schrijvers. Waar ik zelf niet aan zou denken.

 

Het zit hem in het totaal. De liefde voor het boek spat van alles af, en ik voel me altijd welkom in deze mooie winkel.

 

En de koffie is ook al super.

 

(*) Gepubliceerd in de Boekenkrant no.5, mei 2018, jaargang 12

Lokaal Victoria

09 woensdag aug 2017

Posted by in leven

≈ 4 reacties

Tags

, , , ,

Nee, mijn gewoonte is het niet te schrijven over restaurants. Dit keer wil ik daarop een uitzondering maken. Het wordt hieronder duidelijk waarom.

Door de jaren heen heb ik bij heel veel restaurants gegeten. De kwaliteit varieerde enorm. Zo hebben we in Havana ooit verschillende gerechten besteld en toen het werd geserveerd bleek het om dezelfde zoete aardappelen met tomaat te gaan. We hebben genoten van de uitzonderlijke kwaliteit van De Librije. Ik heb mijn beste risotto ooit gegeten in een café in Milaan en in Parijs aten we met het gezin in een lokaal café waar de carpaccio lauw was en de tafeltjes sinds La Grande Guerre niet meer waren gekuist. Kortom, zoals iedereen kun je allerlei ervaringen met elkaar delen.

Als je naar een restaurant gaat lever je jezelf voor een paar uur uit aan een ander. De entourage, de aankleding, de kookkunst en de gastvrijheid: je hebt het te ondergaan. En aan het eind betaal je de rekening. Dat hebben alle restaurants met elkaar gemeen.

Waarin zit het verschil en waarom wil ik het hebben over Lokaal Victoria?

Natuurlijk het eten. Het grote verschil. Je kunt een mooie tent hebben maar als het eten tegenvalt dan valt alles tegen. Je bord moet er mooi uitzien, verrassend, overzichtelijk, verschillende onderdelen en met liefde gedaan. Dat is precies wat Lokaal Victoria biedt. Mooi eten, met liefde gemaakt en smaakvol geserveerd. En nee, je zit niet bij Jonnie Boer maar het vakmanschap spat er vanaf. Cuisson van vlees en vis is altijd perfect en (zelfs) de vegetarische gerechten zijn super smakelijk.

De entourage als tweede. Een mooi etablissement, smaakvol ingericht, modern maar niet kil.

De bediening natuurlijk. Niets zo erg als bediening die getraind is in het over de gasten heenkijken. Kom je nogal eens tegen in Amsterdam overigens. Bij Victoria staan er altijd jonge mensen in de bediening en die zijn zonder uitzondering vriendelijk, gastvrij, attent en klantgericht. Leuke jonge mensen.

Maar het belangrijkste is toch gewoon de eigenaar. Je kunt doen wat je wil maar een eigenaar maakt het verschil. Die zorgt ervoor dat bovenstaande ook echt gebeurt. Dat de keuken perfect is, de bediening klantgericht, de sfeer prima. Maar, en dat is de reden dat ik zo uitgebreid schrijf, Jos Broshuis van Lokaal Victoria deed onlangs iets dat voor mij volkomen nieuw was.

Dat zit zo.

Deze week gingen wij met zijn vieren bij Lokaal Victoria eten. Ik was jarig en wilde dat daar afsluiten met lekker en gezellig eten. We zaten buiten en Jos kwam even hallo zeggen. Wij kregen de menukaart en kozen het een en ander.

Mijn oudste zoon heeft een zware melkeiwitallergie. Zo zwaar dat hij aan het binnenkrijgen van melk kan overlijden. Jos weet inmiddels van die allergie. Mijn zoon is af en toe wanhopig dat hij alleen maar gegrild vlees met patat kan bestellen terwijl er zoveel meer lekkers is. Toen kwam Jos weer langs en zei:

“Bestel maar wat je wilt en ik zorg ervoor dat het goed komt.”

Die klantgerichtheid, je zo verplaatsen in je klant, zelfs als het om een moeilijke uitzondering gaat, hadden wij nog niet eerder meegemaakt. Zoon helemaal blij en bestelde direct een enorme carpaccio, daarna Côte de Boeuf met groenten en at alles helemaal op. Wetende dat het kon. Ik zag hem sinds lang weer onbezorgd eten dat het een lieve lust was. Een cadeau dus.

Daarom deze blog over Lokaal Victoria maar eigenlijk over Jos. Geheel verdiend.