Tag Archief: Carcès

Nog even, dan terug in de Var! (*)

19 vrijdag jan 2018

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, ,

IMG_4245Het is januari en ik verheug me op mijn terugkeer naar de Var, op Carcès. Ik verheug me op weken van lekker weer en lekker leven in mijn favoriete deel van het mooie Frankrijk.

En waarom is het dan zo favoriet?

Vanaf het eerste moment dat ik lang geleden aankwam in Carcès was al duidelijk dat de Var een niet al te rijke, ruige en ‘ruwe bolster blanke pit’- streek is. Op een paar prachtige châteaux en huizen na, is dat wat het is. Geen opsmuk, geen tierelantijnen en geen gedoe. De mensen zijn er direct en als ze je mogen is het okay. Anders niet. Snap je ook meteen.

De dorpen zijn klein en vaak arm. Dat zie je al als je er binnenrijdt. Neem Carcès. Een paar duizend inwoners, een paar winkels die in het directe onderhoud en kleine luxe voorzien. “Luxe” zoals kleding. Voor al het andere moet je naar Brignoles. Voor je internetaansluiting, voor je mobiel, voor een paar schroeven tot aan een nieuwe stofzuiger. Tot een jaar of vijftien geleden had je er winkels die erin én ertoe deden. In dorpjes in de nabijheid als Entrecasteaux, Saint-Antonin du-Var en Cabasse is het tegenwoordig allemaal nog meer mini-mini.

En dan toch! Wat een sfeer en wat een mensen! Een leven zonder poespas en –omdat de winkels ontbreken- zonder allerlei commerciële verleidingen. Die zijn er gewoonweg niet. Je gaat leven zoals de Fransen doen. ’s Morgens naar het café, daarna wat lunchen, lekker eten, de beste ingrediënten, de lokale winkels of bij Les Mousquetaires. Hoewel de armoede er zeker speelt, is er ook altijd optimisme en een reden temeer om een glaasje extra te bestellen om nog eens lekker bij te praten.

En misschien ga ik straks ook weer, als ik in de Var terug ben, met het bootje van Sainte-Maxime naar Saint-Tropez. Eerst aan de kade een lekkere Tropézienne eten, dan oversteken en vervolgens ongegeneerd winkelen in Saint-Trop’. En dan ’s avonds weer met het pontje terug. Zeker in het seizoen nooit met de auto naar Saint-Tropez, neem de boot! Een soort extra-vakantie op het water, soms rustig maar meestal best ruig. En eenmaal aan de overkant moet je de kade natuurlijk snel achter je laten en richting citadel lopen. Daar is het pas echt mooi en verrassend.Ik zit nu nog verplicht in Nederland, ik taal naar de Provence, de Var, de Méditerannée. Die sfeer!

Soms verglijdt de tijd lang niet snel genoeg.

(*) Eerder gepubliceerd op Coteprovence.nl

Le Grand Baou (*)

23 woensdag aug 2017

Posted by in leven

≈ 1 reactie

Tags

, , ,

Naamloos

 

Jaren geleden ging het gerucht dat George Clooney niet ver van ons in Carcès vandaan zou komen wonen. Zelfs Var Matin schreef erover. Zijn vriend Brad woonde immers slechts vijf kilometer verderop). Mijn vrouw wilde natuurlijk kijken waar dat dan was en wij togen naar die plek vol belofte. Een heel groot landgoed, wie had het anders verwacht.

Veel te zien was er niet maar even verderop langs de weg naar Le Val zag ik een weggetje lopen en besloot daarin te rijden.

Met vrees voor mijn auto reed ik een hobbelig pad af en kwam uit bij een Guingette. Klein, paar tafeltjes en je kon er vooral pizza eten. Er was ook een steil paadje naar beneden en wat we daar zagen overtrof iedere verwachting. Een waterval van een meter of tien hoog met daaronder een meertje. Mijn jongste zoon en ik gingen direct uit de kleren, het ijskoude water in. We waanden ons ergens in een regenwoud. Ver van alle drukte. Het gekletter van water en vol kleine beestjes. Libellen, schaatsenrijdertjes, visjes enzovoort. En, het allerbeste, wij waren met zijn vieren. Dat was het. Uren hebben we daar onder de waterval door gezwommen tot we gerimpeld en onderkoeld waren.

Een prachtplek. Maar wel een prachtplek die ontdekt is. De guingette is veel groter geworden, uitgebreider ook in assortiment en wat veel erger is: de waterval is ontdekt door zo ongeveer iedereen.

Een van de laatste keren dat wij er waren hadden wij een grote fout gemaakt. Wij gingen op zondag rond vier uur. Het meertje was gevuld met een kleine honderd Fransen die na de uitgebreide lunch, inclusief drank, ronddobberden op opblaasbare eenhoorns. We hebben wel gezwommen maar het water was erg warm. Hoe zou dat nou weer komen.

Daags daarna zijn we teruggegaan op een doordeweekse dag. En daar was de oude sfeer weer. Wij waren met zes anderen, de watertemperatuur was weer rond de 15 graden en het was opnieuw heerlijk.
De tip is dus: ga ’s morgens en in ieder geval altijd doordeweeks.

Oh, en na een of andere ruzie tussen George en Brad heeft George het huis doorverkocht aan een onbekende maar puissant rijke Zweed. Nooit gezien overigens.

Le Grand Baou
Route de Carcès, 83143 Le Val
http://www.chutedugrandbaou.com

(*) Ook te lezen op http://www.coteprovence.nl/vakantitip-prachtig-plekje-le-grand-baou/

De nieuwe pastoor van Carcès (*)

31 maandag jul 2017

Posted by in leven

≈ 6 reacties

Tags

, , , ,

unnamed

Het dorp Carcès in de Var is klein en compact. Zoals in alle Franse dorpen is er een kerk, een aantal cafés, twee kleine supermarkten en nog wat winkeltjes. Veel te doen is er niet, behalve op zaterdag als er markt is. Tijdens de markt is het erg levendig en heel erg druk. Vooral met Fransen en soms ook een verdwaalde Nederlander.
En sinds drie jaar is er een wandelend middelpunt van alle aandacht in het dorp. Dat zit zo.

Drie jaar geleden kwam er een nieuwe pastoor in het dorp. De oude was niet alleen oud maar ook redelijk onzichtbaar. En daar opeens was pastoor Augustin. Een grote kale jonge vent, ergens achter in de dertig. Altijd gekleed in soutane liep en loopt hij ietwat gebogen en breedgeschouderd over de markt. Hij maakt met iedereen een praatje, met de bezoekers van de markt en met de marktlieden. Aan een vrouw vraagt hij waar haar kleine dochter is, aan de kaasboer vraagt hij wanneer hij weer die lekkere pecorino heeft.

Mensen komen op hem af, geven hem een hand en groeten hem. Ook ik doe dat.
De Heilige Mis is weer goed gevuld. In de kerk is hij duidelijk op zijn plek als geestelijke. Hij is geconcentreerd bezig, houdt het tempo erin en volgt helemaal de lijnen van de Eucharistie. Orthodox wellicht. Een zoon van Rome.

Buiten de kerk is hij anders. Ik verdenk hem ervan dat hij op zaterdag zijn avondeten bij elkaar scharrelt. Gele zonnebril op het hoofd, met iedereen contact makend. Hij krijgt een zak gnocchi van de Italiaanse standhouder, een fles wijn van de lokale biologische wijnboer, een worst van de slager. Hij schuift aan bij lokale bewoners tijdens een simpele lunch met wijn en worst. Hij doet mee. Hij praat en luistert. Bravoure en ingetogenheid.

Ik kijk met vreugde en bewondering naar deze eigentijdse en tegelijkertijd traditionele pastoor. Ik sprak met hem en ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken en gebruiken. “Waarom?”, vroeg hij. “Omdat u Carcès een soort centrum heeft gegeven door wie u bent en wat u doet”  was mijn antwoord. En zo is het. Mensen beamen dat.

Op de foto wilde hij best zolang het maar niet lachend hoefde. “Lachen doe ik naar mensen, niet op de foto” was de uitleg.

Pastoor Augustin. Hoe het ook kan.

Middeleeuws Carcès (*)

23 zondag jul 2017

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , , ,

Carcès is een klein dorp midden in de Var. Heel veel toeristen komen er niet en dat heeft zo zijn voordelen. Het is rustig met een relaxte ‘Allo Allo’-achtige sfeer. Een kerk, een café, twee bakkers en zelfs twee kleine supermarktjes. Alles is er en iedereen kent iedereen.

Het is een dorp waar je langs rijdt als je bijvoorbeeld onderweg bent naar of van Cotignac, Lorgues, het Lac Saint Croix of de abdij van Thoronet. De moeite van het stoppen niet waard. Toch?

Toch wel! Ik stel voor de auto gewoon eens te parkeren in een van de straatjes of op de grote parkeerplaats tegenover het bejaardenhuis. Waarom? Dat leg ik graag uit.

Carcès bestaat al sinds de elfde eeuw. Niet dat je dat meteen ziet als je het dorp inloopt, een Frans dorp als alle andere. En precies daar waar de winkels ophouden en iedereen terugloopt, precies dáár beginnen de Middeleeuwen. Gewoon doorlopen aan het einde van de Rue Maréchal Foch, omhoog de steile straten in, of onder de klokkentoren door en dan links. Wat je zult aantreffen is een wirwar van kleine zeer smalle straatjes, die kriskras door elkaar tegen de heuvel oplopen. Je ziet de Middeleeuwen er zich zó voor je neus ontvouwen. Met wat fantasie kun je je voorstellen hoe hier duizend jaar geleden de eerste Carçois hebben geleefd. De stilte die er heerst is heerlijk en op een hete dag is het hier aangenaam koel. Geluiden die uit huizen komen, gerinkel van bestek, een radio, iemand die de was buiten hangt. Alles wat bij vakantie hoort in een ander land kun je juist hier vinden. Buiten de drukte van alle winkeltjes.

En als je de straatjes volgt naar boven kom je bij een openluchttheater uit. Daar waar het kasteel ooit heeft gestaan kun je nu op warme zomeravonden genieten van een toneelstuk of muziek.

Alles bij elkaar ben je met een anderhalf uur wandelen heel Carcès door geweest én heb je tijd gevonden om wat te drinken bij een van de cafeetjes. Tussen de Fransen.
Dus stop de volgende keer wèl, loop wat rond, geniet van de prachtige uitzichten en straatjes en neem een pastis. Het leven in de Var is heel goed.

En laat het me weten als je het gangetje op de foto links ook hebt ontdekt. Het zit op een wat onverwachte plek in het dorp namelijk. Ben benieuwd wie het vindt!

 

unnamed

(*) Eerder gepubliceerd op Côte et Provence

Zaterdagmarkt in Frankrijk (*)

04 zondag jun 2017

Posted by in leven

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, , ,

unnamed

 

Niets lekkerder dan op een vroege zaterdagochtend naar het dorp te lopen en nog voor de drukte op gang komt de markt te bezoeken. Alles is nog in opbouw. De kraampjes worden opgezet, het fruit wordt uitgestald en de kippengril aangezet.

Van alle markten die ik ken is die in Carcès mij het meest dierbaar. Niet alleen omdat we er al 15 jaar komen maar juist vanwege het kleinschalige karakter. Van matrassen tot aan de beste geitenkaasjes, je kunt het er allemaal vinden. Net als overal overigens.

Wat anders is, is dat het een markt is die vooral door lokale bewoners wordt bezocht. Er komen niet veel toeristen naar Carcès, daar is het niet interessant genoeg voor. Ik raad aan dat toch maar eens te doen. Zaterdagochtend vroeg beginnen. Slenteren langs de kraampjes, lekkere worst, kaas en groenten kopen en daarna bij Café Le Central wat drinken. Zien hoe de pastoor, een grote jonge vent, met iedereen een praatje maakt.
De markt is ook een spiegel van de lokale omstandigheden. Ook in Carcès (Var) heeft de crisis flink toegeslagen. Veel winkeliers hebben moeten stoppen. Soms omdat zij er zelf niets van maakten. Zoals de uitbaatster van (eens) een speelgoedzaak. Steeds minder spullen en de mevrouw in kwestie werd steeds chagrijniger. Op een dag was de boel dicht.
Aan de heel andere kant staat de eigenaar van La Truffière. Deze man had ooit een zaak in visbenodigdheden en wapens. Tot hij niets meer verkocht. “Mensen hebben al een hengel of een geweer”, zei hij. De zaak ging op slot. Later in het jaar was hij opeens weer open onder een andere naam. Hij had een stuk grond en een hond gekocht en wilde truffels gaan verkopen. Of het zou lukken wist hij niet. Het lukte. Sinds een aantal jaren verkoopt hij ook op de markt zijn truffels. Groot en geurig en zelf gevonden. Een trotse man die weer een zaak heeft.
Altijd als je goed oplet vind je op een markt iets van de lokale geschiedenis terug.

In Carcès vind ik die het meest.

(*) Ook geplaatst op CoteProvence.nl

Bij de dood van een meisje

01 zaterdag aug 2015

Posted by in Geen categorie

≈ Een reactie plaatsen

Tags

,

Het is woensdagochtend en mijn zonen en ik lopen zoals iedere dag anderhalve kilometer bergafwaarts naar het dorp. Brood kopen, kaarsje branden in de kerk (werkt ook als je er niet in gelooft) en wat drinken bij Bar ‘Le Central’ voor we teruglopen. De berg weer op.

In het dorp is de hoofdstraat afgezet door de Police Municipal. Brandweer staat in de straat. We lopen er langs en gaan de Maison de la Presse binnen. Daar vertelt de mevrouw achter de kassa dat een meisje gevallen is en dat het er niet goed uitziet.

In de straat is het anders zo drukke terras van het café onder het huis stil. Met gespannen gezichten zit men af te wachten wat gaat komen.

Naar de bakker. Opeens veel meer sirenes en de ambulance uit Brignoles arriveert. Er springen een man en een vrouw uit met allerlei apparatuur. Beademingsapparatuur en een AED. Ze stormen de trap op. Nu blijven ook wij staan. Er is niet eerder zo’n hoorbare stilte geweest hier.

Na een paar minuten komen de eerste mensen weer naar beneden. Hun gezicht staat niet positief. Ik besluit verder te lopen en in de kerk steken we alledrie een kaarsje aan. Je weet maar nooit.

Vrijdagochtend. Maison de la Presse. Ik vraag de mevrouw hoe het met het meisje is. Dat is overleden, nog diezelfde middag. Veertien jaren oud. Ze was helemaal niet gevallen maar had een aneurysma in haar hoofd. Ze had geklaagd over hoofdpijn tegen haar oma die oppaste. De ouders waren niet thuis. Oma had de ramen dichtgedaan tegen de herrie van de straat. Het meisje was op bed gaan liggen.Toen ze later ging kijken was het helemaal mis met het meisje. De pompiers gebeld en die waren er direct.

Het mocht allemaal niet baten.

Op donderdagavond liepen wij over de avondmarkt die hier altijd is. De helft van wat normaal uitgestald is was er. Winkels waren dicht. Winkels die normaal altijd ook open zijn om geld te verdienen. Het terras bij Le Central was nog niet voor de helft gevuld. De sfeer was tam en bedrukt. We vroegen ons af wat er aan de hand was. Of dat het gewoon aan ons lag.

Op die vrijdag, gisteren, wist ik waardoor. Ook dat is een Frans dorp. Zesduizend inwoners en iedereen is verbonden met iedereen. Dit voelt iedereen. De dood van een meisje slaat in.

Komende week zullen de kerkklokken veertien maal luiden alvorens zij wordt begraven.

En ik moet maar steeds aan die oma denken.

Fransen zijn heel flexibel

27 maandag jul 2015

Posted by in crisis, Ondernemen

≈ 3 reacties

Tags

, , , ,

In de dertien jaar dat ik hier nu kom is het dorp, in het hart van de Var nauwelijks veranderd. Dezelfde mensen, dezelfde straten, iedere zomer lokale kermis en met z’n allen ’s morgens om 11 uur al aan een p’tit blanc zitten. Zo op het eerste gezicht in ieder geval.

Een van de bewoners heeft een winkel in de hoofdstraat. Bij het café en de kerk linksaf omhoog en dan aan het einde rechts. Een stoere man van een jaar of vijftig. Bonkig. Altijd ‘salut’ als hij me ziet. Hij had een winkel in visbenodigdheden en wapens. Jarenlang zat hij voor de deur van de winkel. Ook hier, vooral hier sloeg de crisis toe. Op een dag sprak ik hem en voor het eerst was hij niet vrolijk. Het was simpel zei hij: als je al een hengel had kocht je nu geen nieuwe, en een mens heeft aan éen wapen genoeg. Hij zat, kortom, met een winkel vol onverkoopbare spullen.

Nog even geprobeerd te mixen met de olijfolie van een buurman en wat origineel Provençaals aardewerk, maar helaas.

Het jaar daarop in de zomer was de winkel dicht.

Dat jaar in oktober was ik hier weer. De winkel was nog steeds leeg. Het zonnescherm was vervangen en er stond een nieuwe naam op: La Truffière. De man liep binnen rond en was trots. Ik vroeg hem wat ie ging doen met zijn winkel. In plat Provençaals antwoordde hij: “j’ai acheté une plantationg et ung chièng”. Hij had al zijn geld gestoken in het kopen van een plantage waarin naar verwacht truffels in de grond moesten zitten en hij had er een hond bij gekocht voor het vinden.  Als winkelier had hij geen vangnet, de crisis was diep hier en hij moest toch wat. En truffels wil iedereen wel hebben. Of het zeker was dat ze in de grond zaten? Le Bon Dieu zou het weten.

Het jaar erop zat hij op de zaterdagmarkt voor zijn winkel. Tafeltje vol met truffels, hij op een stoel erachter. Salut! Hij had het getroffen. Zijn grond zat bomvol met truffels en het ging goed. Ik kocht een zak truffels voor €20, wat een fooi is. Sindsdien kom ik hem overal op alle markten tegen. Door de hele Provence verkoopt hij zijn truffels. Hij is weer in business.

Een voorbeeld van slechts een winkelier in het dorp. Ik kan meer voorbeelden geven. De buraliste, de man van Maison De La Presse, het echtpaar dat in een kelder een restaurant is begonnen, voorbeelden van flexibele Fransen. Uit noodzaak wellicht, maar toch. Geen uitkering, creatief zijn en risico nemen.

Diep in Frankrijk waar het leven stil lijkt te staan zijn Fransen, van wie men zegt dat ze stijfkoppig en conservatief zijn, in staat alles te veranderen en opnieuw te beginnen.

Een flexibel volkje, die Fransen.

liste-architecte-carces