‘Ik lig hier om dood te gaan’ zeg je,
Je kijkt me aan met ogen
vol berusting en verdriet,
Ja gaat de weg die je moet gaan
zeg je.
En ik vraag waar die weg naar leidt

Even aarzel je,
als overvallen door mijn vraag,
en dan, resoluut, ‘naar mijn vader,
de liefste man die geleefd heeft’.

Hij komt aan je bed, en je praat met hem
je vraagt hem of het goed is
dat je komt.
‘Nog niet’ is zijn antwoord,
je komt pas als jij daaraan toe bent,
niet eerder.

Wanneer is een mens toe aan de dood?
Ik vraag het je zoals wij altijd alles
aan elkaar vragen. Onbarmhartige liefde.

Dat weet ik nu nog niet, dat weet ik
als ik eraan toe ben. Nu nog niet.
We praten meer dan een uur over liefde
leven en sterven. En wat daarna.

Het is hier net een hotel, zeg je. En
zo ziet het er ook uit. Ik zeg
‘maar deze kamer ben je een keer meer
binnengekomen, dan je eruit zal gaan’
Je knikt. Je weet het.

Je vader zal je verlossen.