Dagelijks in de media: achtergronden bij de midterms in de VS. Interviews, beschrijvingen van allerlei staten, portretten van mensen, MAGA-aanhangers en -haters. Trumpetters en andere musici. Het is de beschrijving van een heel groot narrenschip.

De kapitein Iglo van dat schip is een oranje egoïst die niet uit is op samenleven, maar op het winnen van deals. Zoöok de komende verkiezingen.

Het interesseert me geen biet.

Ik heb de VS opgegeven in alle opzichten. Ik geloof niet dat er enig fatsoenlijk denkwerk over is, ik geloof niet dat mensen via een analyse komen tot een conclusie en ik geloof niet dat de VS de komende tien jaar iets goeds voor Europa en de wereld gaan betekenen. Integendeel, we zullen het allemaal zelf moeten doen. Europa staat er alleen voor.

Wat ik dus wel volg is al het nieuws uit Frankrijk, Duitsland en andere Europese landen. Onze buren, en ook Nederland, blinken evenmin uit in helder denken en fatsoenlijk handelen, maar tot op heden gebeuren de dingen langs de lijnen van een democratie. Toegegeven, er zijn twee zwakke punten in een democratie: de stemgerechtigden én de naïviteit dat de democratie alles overleeft. Maar voor de rest is het te volgen en kun je er een gesprek over voeren met elkaar. Althans, binnenshuis. Op straat en online, in de schreeuwende meute gaat dat niet meer.

De VS, het zal me wat. Ik ga wel horen hoe uiteindelijk de hoera appelvla-stemming van de Democraten toch weer niet leidt tot een overwinning, en hoe Drump nog twee jaar lekker zijn gang kan gaan. Wrecking Ralph is er niets bij.

Ik hoor het wel. Don’t wake me up.