Het is niet te missen: AH is getroffen door een cyberaanval. Lege schappen, distributiecentra waar alles weer met de hand moet worden gecontroleerd, digitale prijskaartjes die het niet meer deden et cetera, enzovoort. Het toont de zegeningen van totale digitalisering. De cloud blijkt opeens niet een plek in de hemel, maar gewoon een server. Een server die kan worden gehackt.
Het zij zo. Nog een paar dagen en we kunnen weer geld uitgeven. Ga rustig slapen voor nu.
Hoe er op wordt gereageerd verbaast me nog het meest. Die aanval verbaast me het minst. Het is een kwestie van tijd dat er zoiets gebeurt en weer zal gebeuren. De Rotterdamse haven is meen ik ook een keer getroffen, maar dat is ver van huis. Nu konden mensen opeens niets meer kopen! Het consumentisme stond stil en dus is het volop in het nieuws.
Wat verbaast me precies?
Stel, ik heb een buurman en die heeft de onhebbelijke gewoonte van alles, waaronder huisdieren, op straat aan te rijden. Dat doet hij op een dag ook met Jaap, onze kat, en vervolgens duikt iedereen op Jaap. Er komen reportages, stukken in de krant, buren die Jaap kennen worden geïnterviewd en het gemeentebestuur besluit dat dit onderwerp komt te liggen bij de wethouder die gaat over dierenwelzijn. De buurman blijft buiten schot en gaat vrolijk verder.
Dát is er nu aan de hand. AH is Jaap, de wethouder is de staatssecretaris voor voedselveiligheid, en de buurman heet Vladimir, Volodja voor vrienden.
Onze regering is óf incapabel óf totaal onnozel. Men is in ieder geval bezig met de oorlog van gisteren en niet met die van vandaag. Moskou lacht zich dood: Nederland heeft het over een tekort aan melk en verse groenten. Wat zullen we eens gaan doen? Welke sector pakken we nu? Intussen is er in Den Haag geen vakminister van digitale zaken, geen topmens uit die sector die snapt dat dit gewoon een try out is van een cyberaanval. Een sondering: hoe weerbaar is Nederland? Den Haag vergadert over de vraag bij welke bewindspersoon dit thuishoort, klinkt als een grap maar dat is het niet, en komt dan met de staatssecretaris van voedselzekerheid. Die had waarschijnlijk tijd over of zo.
Precies dit maakt ons als land zwak. Niet de grote lijn zien en benoemen en vervolgens bestrijden. Alles inzetten op het verbeteren van logistieke ketens van de supermarkt, interviews met ernaast grijpende consumenten, de VWA op pad sturen. Wat niet gebeurt is het vervangen van een minister van Defensie, door iemand met gedegen kennis van moderne oorlogsvoering, hybride oorlogsvoering zoals dat nu wordt genoemd. Wat niet gebeurt is het aanstellen van een minister van Digitale Zaken. We rommelen naïef door alsof we in een verkeerde game terecht zijn gekomen.
Het kan natuurlijk ook zijn dat de regering een perfect masterplan heeft, doordacht en doorwrocht, dat die minister een afleiding is om de vijand te misleiden en dat er inmiddels grootse acties op touw worden gezet. Mijn intuïtie zegt iets anders.
Intussen blijft die buurman van alles en iedereen aanrijden. Alle losse incidenten worden los opgepakt en niemand pakt de buurman, Vladimir, aan. De buurt wordt er niet veiliger op.
