Zo midden juli besloot ik vier weken van Bluesky weg te blijven. Ik vond dat ik wel heel erg veel tijd doorbracht op social en dat de uren voorbijvlogen. BS gebruikte ik nog het meest. Ooit verbannen van Twitter (vanwege een post over Monty Python) koos ik jaren geleden voor BS. Ik werd gebruiker 550.124. Mijn dagen begonnen, na douchen, scheren en aankleden, met even checken van WA en BS. Soms klikte ik het icoontje gedachteloos aan. ’s Morgens las ik de krant en gaf dan snedige opmerkingen op BS, die meestal reactie genereerden.

Ik leverde bewijs van mijn bestaan. Maar steeds meer bekroop me het gevoel dat ik geen enkele steen had verlegd.

En dus op een dag meldde ik op BS: “minder op mijn mobiel, koude kalkoen, we zien wel en I’ll be back”.

Hoe is dat bevallen? 

Ik had me vier weken afwezigheid voorgenomen. De eerste dagen klikte ik gedachteloos het icoontje aan en sloot het dan weer snel. Alsof ik even wakker werd en besefte ‘dat zou ik toch niet doen!’. Na een dag of drie was mijn reflex verdwenen. Vier weken lang niet geopend en niet bekeken.

En het gekke is, dat leidt echt tot ander gedrag. Laat ik wat voorbeelden geven.

1. Het ochtendritueel met de kranten. Ook op vakantie lees ik twee kranten, De Volkskrant en Trouw. Niet iedere dag, maar ik haal het dan altijd in. Ik lees ze oppervlakkiger dan thuis, maar wel met aandacht. En dan het verschil: zonder BS lees ik anders. Ik heb nog steeds overal een mening over en idee bij, maar die zijn direct weg als ik verder lees. Hoe anders is dat mét BS. Dan analyseer ik mijn ergernis bijvoorbeeld, verzin er een snedige opmerking bij, post die en kijk wat er gebeurt. Het lezen van de krant is een begin van een proces van communicatie met de buitenwereld. Op dát moment en direct. Zonder BS gaat dat anders. Als er iets blijft hangen dan bespreek ik dat veel later met mijn gezin, maar meestal blijft er niets hangen. Nieuws blijkt dan gewoon heel vluchtig te zijn. Ik voel ophef noch verontwaardiging. Een rustiger leven.
2. Fotograferen. Ik maak nauwelijks foto’s zonder BS. Toegegeven: ik post af en toe wat op Insta maar ik heb daar nauwelijks volgers, en het aantal likes komt nooit boven de 8. Ik ben geen fotograaf, ik ben de absolute meneer Kiekje. Maar mét BS ben ik enthousiaster in het om me heen kijken. Dan denk ik al snel: ‘dat is gek/leuk/mooi/interessant’ en dan maak ik een foto die ik post. BS zet mij aan tot fotograferen. Nu geniet ik van de foto’s die gemaakt worden door vrouw en oudste zoon.
3. Lezen. Ik lees, ik lees veel en graag en ik lees van alles. Daarin is niets veranderd. Alleen met BS lees ik mee met een aantal anderen, en laat ik een aantal anderen meelezen met mij. Soms lees ik op BS over een voor mij nieuwe schrijver. Dan bestel ik bij mijn boekhandel een boek en ga lezen. BS is voor mij laagdrempelig voor het uitbouwen van mijn literaire leven. 
4. Mensen. Tja, het lijkt allemaal virtueel dat BS en dat is het ook. Maar toch. Er is een aantal mensen, aan wie ik gewend en gehecht ben geraakt. Hoe je op afstand iets ‘met elkaar’ kunt hebben. Dan las ik René Girard en dan dacht ik ‘zou M dat ook hebben gelezen?’. Kreeg ik een kookboek en dacht ik ‘zou C dat ook kennen?’. Had ik weer eens een mening en dacht ik ‘wat zou P hiervan vinden?’. Ik kon ook mensen missen. Hoe is het met H, met A, met M, met J, etc enz.
5. De wereld. Als je continu op BS zit dan is relativeren iets moeilijks. Zoveel meningen, verontwaardiging, ophef, instemming, groepen, inclusie, exclusie, links, rechts, het komt allemaal voorbij op BS. En alles komt binnen. Je hóeft er niets van te vinden, maar toch doe ik dat wel. Het zijn continue externe prikkels die me aanzetten tot tenminste oordeelsvorming en vaak het innemen van een standpunt. Daarin laat ik me sturen door het platform. Eenmaal van BS af, kwam er een enorme rust over me. Er zijn niet zoveel onderwerpen waarover ik me druk maak, en zonder externe prikkels bleven die onderwerpen ook heel beperkt. Sterker nog: de Var brandde en dat was mijn dagelijkse habitat. Opletten dat het niet bij ons kwam en heel veel contact met buren en dorpsgenoten. De grote wereld was ver weg. Een kleine bleef over. Erg prettig.
6. En als laatste: ikzelf. Pedant als ik kan zijn, grossier ik in sarcastische en snedige opmerkingen. Alles valt me altijd op en dan laat ik dat weten op BS. Zojuist nog sprak op de radio een mevrouw over een ‘hommade aan Dolly Parton’. Hop, op BS! Dat deed ik niet meer. Mijn gezin en vrienden zijn heel duidelijk, die hebben geen zin in mijn dad jokes en gevatheid. Ik ging, kortom, mezelf veel minder serieus nemen. En dat is heilzaam. Ik moet niet overal wat van vinden. 

Wat is nou de conclusie?

Zonder BS is het leven echt anders. Met positieve en negatieve effecten. Positief is dat je echt meer tijd hebt voor zaken in real life, en die zijn altijd leuker. Je verliest je ook minder in doomscrollen. Ook neem je minder deel aan discussies die tot niets leiden. En, het belangrijkst, er is gewoon minder ophef in je leven. Op BS is er altijd wel iemand met een particuliere hang up die altijd weer tevoorschijn komt. Van hamas en Israël tot aan voedselhypes. Overal word je in meegezogen.

Belangrijkste negatieve effect: bepaalde mensen kon ik enorm missen. Zomaar, opeens. 

Het effect van mijn vier weken, is dat ik (nu nog) veel minder op BS aanwezig ben. En dat is lekker. Twee keer per dag doe ik een check en dat is het dan ook. Zo heb ik beide effecten te pakken: niet alles is even belangrijk én ik kan de mensen die ik wil gewoon volgen en er soms op reageren.