Er was eens een land, Griekenland, waar een partij democratisch aan de macht kwam. Die partij dacht dat je alles anders kon doen dan ooit eerder. Dus gingen ze dat doen. Vol goede moed en nieuwe energie gingen ze aan het werk. De bevolking werd heel blij want eindelijk waren er mensen, jonge mensen, die een wenkend perspectief boden.

Nu had Griekenland heel erg veel geld geleend van de rest van de Europeanen en de nieuwe machthebbers dachten dat dat een cadeautje was. Een cadeautje dat ze niet terug hoefden te geven maar waar zij ook geen dankbaarheid voor hoefden te tonen. Het volk smulde van zoveel lef. Prachtig. Een dramatisch hoogtepunt. Het grote Nee (όχι) als samenbindend woord. We zijn tegen.

Dat vind de rest van Europa niet leuk en er ontstaat veel wrijving en ruzie. Tsipras, de aanvoerder van de nieuwe regering en hoofdpersoon van deze musical, bedenkt dat er een referendum moet komen. Immers, als je als gekozen leider in de shit komt dan vraag je gewoon hulp van je burgers. Die burgers stemmen tegen alle plannen vanuit Europa. Heel Griekenland is tegen.

Tsipras heeft even de wind in de rug maar vergeet dat degenen van wie al dat geld was er anders over denken. Referendum of niet.

In de musical verschuift nu de focus van het volk naar de regenten. Zuur kijkende mannen en wat vrouwen die bij elkaar staan en een blok vormen. Ze kennen elkaar door en door en hebben afgesproken die nieuwelingen een lesje te leren.

En dat doen ze. Tot in de vroege ochtend vergaderen. Dreigen. Pleasen. Lachen. Boos zijn. Alles wordt uit de kast gehaald en met verve. Hier staan mensen die van plan zijn nog heel lang aan de macht te blijven. Ze weten al lang dat ze hun geld nooit meer terugkrijgen. Hun eer echter wel.

Het eind van het liedje is dat Tsipras alsnog akkoord gaat en terugkeert naar Athene. Daar wordt onze held met ongeloof ontvangen. En zeker, hij zegt zelfs dat hij iets moet uitleggen waar hij zelf niet in gelooft. Dat hij iets moet uitvoeren waarvan hij zelf denkt dat het niet gaat werken.

Hij blijft overeind. Uit dank wordt er weer heel erg veel geld overgemaakt naar de rekening van de Griekse regering zodat hij andere schulden kan aflossen.

En nu komt de dramatische tournure: 25 kameraden uit eigen gelederen vallen Tsipras af! We hebben ze al kunnen zien overleggen helemaal links op het podium. Een heel dominant, drieëntwintig doen mee en knikken instemmend. Leggen hun hand even op de schouder van de leider, knikken veel en hummen. Eén staat er aarzelend bij. Hij weet niet wat hij moet doen.

Tsipras doet een meesterlijke zet: hij treedt af en schrijft verkiezingen uit. Wéer vraagt hij de mening aan het volk. Weer moet het volk hem te hulp schieten. En dat gaat het doen. Op deze manier wil Tsipras zijn partij groot laten zijn en de 25 eruit gooien. Hij denkt hardop dat dit moet lukken want er zijn nog geen vervelende maatregelen genomen waar het volk last van heeft. En dat betekent dat het nog positief kan zijn.

Europa, rechts op het podium, wacht zwijgend af. Nors kijkend.

En terwijl Tsipras zijn slotlied zingt zien we op het podium die ene twijfelaar zich omdraaien en zijn hand leggen op de schouder van de leider van de afvalligen.