In Carcès, een klein nietig dorp in de Var, staat één kerk. Een katholieke kerk. Er tegenover ligt café Le Central. Een klein pleintje met een restaurant, een bakker op de hoek en een straatje omhoog met allerlei winkels. Het dorp kent een rijke historie, althans als je snel rijkdom kunt zien. Een dorp zoals zovele in Frankrijk.

In de 13 jaar dat ik hier kom ga ik iedere ochtend even de kerk in om een kaarsje op te steken. Er is altijd een reden om dat te doen. Er zijn mensen die ziek zijn. Er zijn mensen wie ik al het goede toewens. En er zijn de doden die ik een goede plek toewens. En soms steek ik gewoon een kaarsje aan voor mezelf. Het mooie hiervan is dat het ook schijnt te werken als je er niet in gelooft.

Ik heb die kerk enorm zien veranderen in de laatste paar jaren. Er kwam jaren geleden echt niemand meer die jonger was dan 70. De kerk was leeg. Slecht onderhouden. Af en toe een begrafenis en dat was het dan. Geen idee wie de pastoor was.

Tot een paar jaar geleden een nieuwe pastoor kwam. Een jonge vent. Groot, dik, kaal en een bril voor zijn open vriendelijke ogen. Altijd te vinden in of nabij de kerk. Op zaterdag liep en loopt hij op de wekelijkse markt. Schudt handen, maakt praatjes, is vriendelijk. Mensen, jong en oud staan om hem heen en praten geanimeerd met hem. Er is iemand in dit dorp gekomen die zijn rol als goede herder op zich heeft genomen en met verve speelt. Nou ja, speelt. Ik denk oprecht dat hij het is. Soms loopt hij in zijn traditionele priesterkledij, afgelopen week liep hij in een korte witte broek met een rood voetbalshirt erop. Pas ma tasse de thé, maar goed.

Hij heeft de kerk aangepakt. Schoongemaakt. Hier en daar wat heiligen verschoven van plek. Vlaggen opgehangen bij het altaar. Er wordt weer getrouwd in de kerk. Het is drukker op zondagochtend. Jongeren gaan weer naar de kerk, naar zijn missen.

In net zo’n Frans dorp als dit is deze week net zo’n Franse priester vermoord. In zijn eigen kerk waar hij inviel voor de vaste pastoor die even niet kon komen. Het was gelukkig niet druk in de kerk. Hij werd gedwongen te knielen voor hij werd onthoofd. De daders zijn later door de politie doodgeschoten. Jacques Hamel is de naam van de priester.

Wat de twee ISIS terroristen hebben gedaan is niet te onderschatten. Binnendringen in een kerk, in het huis van een andere religie. De priester, die er is voor de parochianen en alle anderen, onthoofden. Een priester die als doel op deze aarde heeft te zorgen voor anderen die hulp nodig hebben en daarbij een verbindende factor is in zo’n kleine katholieke gemeenschap. Naast laf en verschrikkelijk is dit ook een symbolisch zwaarbeladen daad.

Ik dacht er aan toen ik een kaarsje opstak voor Hamel. Stel je voor dat dit gebeurt in Carcès, wat betekent dat voor een dorp? Een regio, een departement? Niet voor te stellen.

Jacques Hamel had horen te sterven van ouderdom.