Sla de krant open, luister naar de radio, kijk tv of lees je time line op Twitter: de wereld is in beweging en niet echt de goede kant op. Van wereldtoneel (Trump op bezoek in Saoedi Arabië), tot Europees niveau (aanslagen in Londen) tot de eigen vierkante kilometer (meisjes vermoord), er is weinig dat de mens nog tot lachen brengt. Zo lijkt het.

Ik sluit mijn ogen niet voor alle dreiging en alle shit die er iedere dag op ons afkomen maar ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik ermee moet. Ik kan het niet tegenhouden, ik heb geen vat op de fundamentalistische gekken die er ook zijn en ik kan al helemaal niet nuchter nadenken over de moord op twee tienermeisjes.

En toch. En toch moet ik vooruit, ik moet verder. Ik ben vader van twee jonge zonen. Die het leven nog voor hen hebben en die alles nog moeten meemaken en meedoen. Ik het aan hen verplicht hoop te hebben. Niet alleen aan hen. Ook aan mezelf en aan ieder ander.

Hoop kan gemaskeerde wanhoop zijn. Weten dat het slecht afloopt en er tegen alles in toch hoop in hebben. Zoals mijn vader daags voor zijn dood zei, “ik heb alle hoop op de goede afloop en als die er niet is, zien we wel weer verder”. Een dag later was hij dood.

Die hoop bedoel ik niet.

Ik bedoel de constructieve hoop, de positieve hoop, die waar Ernst Bloch over schreef in zijn “Das Prinzip Hoffnung“. Als je er vanuit gaat dat de dingen die gebeuren op zich niet noodzakelijk zijn maar veroorzaakt door mensen en dus ook anders kunnen zijn dan ziet de wereld er al direct beter uit. Zeker, dingen overkomen mij ook. Maar wat ik er vervolgens mee doe is geheel aan mij. Zie ik na de aanslagen in Londen direct iedere moslim als dreiging, dan ga ik me ook zo gedragen en krijg ik gelijk. Zie ik dat er verschil is tussen die drie fundamentalistische gekken en mijn groenteboer dan heb ik een beter leven.

Hoop betekent voor mij heel goed weten in wat voor wereld je wil leven en dan stapje voor stapje zorgen dat die wereld ook zo wordt. Ook al is dat in mijn directe omgeving alleen. Ik wil leven in een wereld waarin mensen elkaar niet naar het leven staan, waar religie iets privé en moois is, waar mensen elkaar niet willen beheersen, waar mijn kinderen het naar hun zin hebben en een toekomst hebben en waar mensen van elkaar verschillen op basis van wat zij bereikt hebben. Een wereld die erop uit is steeds beter te worden. Zonder irrationele haat, gebaseerd op kennis en niet op sentimenten. Waar fatsoen doodnormaal is en onfatsoen als afwijkend wordt ervaren. Waar cynisme niet als deugd wordt gezien.

Dat is allemaal hard werken want niets komt zomaar tot stand. Als ik in mijn directe bereik dit probeer te doen dan verandert er ook echt iets.

Denk ik nou echt in al mijn naïviteit dat dit kans van slagen heeft?

Ik stel me vaak de tegenvraag: zou ik het allemaal niet willen? Nee dus.

Hoop uit principe dus.