Het is hem gelukt: Erdogan is opnieuw gekozen tot president en nu ook premier van Turkije. Een land dat zich ooit ontworstelde aan het verleden en de vlucht vooruit koos. Tot en met de adoptie van het Burgerlijk Recht van Zwitserland als ik het me goed herinner. Adoptie van het Latijnse schrift. Atatürk wilde dat Turkije een moderne maatschappij werd met een scheiding van kerk en staat. Dat is bijna 100 jaar geleden.

Gisteren is op democratische wijze Erdogan opnieuw aan de macht gekomen. Machtiger dan ooit. De komende 10 jaar is hij de onbetwiste leider van Turkije. Niet alleen als president maar alle uitvoerende macht ligt nu ook bij hem. Gisteren is namelijk ook de nieuwe Grondwet in werking getreden waarin die rollen worden gecombineerd.

Het is hem gelukt ook door stemmen vanuit het buitenland. In Nederland heeft 73% van de Nederlandse Turken die zijn gaan stemmen op AKP gestemd. Ik ben daardoor toch verrast. Wellicht naïef van me, het zal. Maar vanuit de democratische leunstoel die Nederland is stemmen voor een nieuw soort dictatuur in Europa is wel heel erg opmerkelijk.

Als ik jong, veelbelovend, goed  opgeleid en progressief zou zijn in Turkije, zou ik me nu ernstig zorgen maken. Waar 100 jaar geleden de vlucht naar voren werd gekozen is Turkije nu op de weg terug naar duistere tijden. Flink doorstappend met de rug naar de toekomst mag Erdogan vanaf nu doen wat hem goeddunkt. Dat is niet positief.

Veel landgenoten denken daar echter anders over, gezien het stemgedrag en de feestvreugde in bijvoorbeeld Rotterdam.

De paradox is dat zij vanuit een democratie, de democratie in het land van herkomst om zeep helpen en daar nog blij mee zijn ook. Onvoorstelbaar.