Na uren ondervragen en stemmen was het gisteren dan toch zo ver, een nieuwe voorzitter voor de Tweede Kamer is gekozen. Twitter ontplofte. De haatdragendheid, de beperktheid, de geborneerdheid hadden geen grenzen. Het gezonde volksgevoel kreeg weer eens de vrije loop en men genoot ervan. Ik niet overigens. Ik heb het niet zo op dat volksgevoel. Iedere keer schrik ik toch opnieuw van de liederlijkheid van sommige reacties. Maar goed. Het is hoe het is.

Wat vind ik van de uitverkiezing van Arib? Ik was er ergens in het proces wel uit dat zij het zou worden. Om allerlei redenen. Je zag het die kant opgaan. Is de verkiezing terecht?

Ze is me nooit eerder opgevallen als een heel helder debater. Evenmin als een verbindende persoonlijkheid. Zeker, ze heeft een mening maar ook die is niet altijd even helder. Voor mij, die toch een beetje de politiek volgt is ze meer een iets geprofileerde back bencher. En toch ben ik blij met haar verkiezing.

Waarom ben ik er blij mee?

Het zegt een aantal dingen. Ze heeft twee paspoorten, waarvan een Marokkaans. Dat betekent dat iemand die niet alleen Nederlands maar ook Marokkaans is voorzitter wordt van de belangrijkste plek van onze democratie. Ik zie dat als een enorme stap voorwaarts in de integratie van allochtonen in Nederland. Ik had dat al eerder met Aboutaleb die burgemeester werd van Rotterdam. Ik voel me dan trots op mijn land omdat we ons onderscheiden van al die landen waar dit nooit mogelijk is. We onderscheiden ons hiermee van de ondemocratische landen waar er veel te veel van zijn.

Het zegt ook dat je op persoonlijke verdienste ver kunt komen in dit land. Dat er uiteindelijk gekeken wordt naar relevante kenmerken om te bepalen of je een functie krijgt of niet.

Het zegt verder dat de Tweede Kamer ondanks al het populisme dat momenteel dwars door alle partijen loopt, deze keuze durft te maken en niet zwicht voor niet relevante emoties. Ik waardeer dat.

Opgeteld is het dus een goed besluit. Hiermee laat je zien dat je als individu meetelt en mee kunt tellen.

Dat brengt me op een ander belangrijk punt. Het zegt me ook dat al het slachtoffergedrag van individuen – ‘we krijgen geen eerlijke kans’ of ‘in Nederland wordt alleen maar gediscrimineerd’ – verleden tijd mag zijn. Deze verkiezing laat zien dat je in Nederland wordt gewaardeerd om wat je doet. Als je mee wilt tellen dan moet je dus gedrag vertonen dat positief is. Dat constructief is. Je moet laten zien dat je totale verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven en dat verder niemand daar verantwoordelijk voor is. En je moet gewoon meedoen in deze samenleving, want we wonen hier nou eenmaal met elkaar. Samen leven, het zegt het al.

Nu kun je zeggen dat het aantal banen als voorzitter of burgemeester niet echt voor het oprapen liggen. Dat is waar. Het doet niets af aan de kern van mijn punt: je moet waar je ook bent en wat je ook doet zelf het verschil willen maken. Als je dat niet doet ligt het helemaal aan jou.

De keuze voor Arib is dus in alle opzichten een goede.