Cannes, er is altijd wel een goede reden te vinden om naar Cannes te gaan. Lekker aan het strand lunchen bijvoorbeeld bij Goéland, of ondergedompeld worden in de grootsteedse drukte van de Rue d’Antibes, of je vergapen aan de rijkdom aan de Boulevard de la Croisette. Het kan allemaal. Er is nog een reden, eigenlijk een kleine reden.
Ooit, lang geleden opgericht in 1862 en nog altijd springlevend. Van Parijs tot aan Saint Tropez en dus ook Cannes kom je deze winkel tegen. En ze zijn bekend vanwege maar één ding: macarons. Maar dan wel gelijk de allerlekkerste die je kunt bedenken. In heel veel soorten en voor elk wat wils. Van zoute caramel tot aan een soort mierzoete spekjesmacaron met suiker erop. En dus ga ik altijd met mijn jongste zoon daar naartoe. Een doosje van acht macarons kopen. Zo’n mooi doosje.
Nu zult u denken “wat een gedoe om een macaron”, en dat snap ik ook. Maar bij Ladurée komt er nog iets unieks bij: de clientèle! Dát is de eigenlijke reden om hier naartoe te gaan. En je hebt alle tijd om te observeren want het is altijd heel druk. Door die drukte moet je je niet laten ontmoedigen. Integendeel. Hop, naar binnen, achterin de zaak aansluiten in de rij en kijken maar naar al die verschillende mensen.
Een totaal opgesmukte jonge vrouw bijvoorbeeld, met veel goud, een grote zonnebril -die niet afgaat- en een heel klein hondje op de arm. Andere arm een LV-tasje. Na heel lang kijken, vragen, aarzelen en nog eens vragen bestelt ze één (!) macaron. Ze rekent af en verlaat de winkel. Prachtig! Een totaal verrassende combinatie van uiterlijke rijkdom en de aanschaf van één macaron.
En dan het jonge stel, Nederlands, dat in schoolfrans acht macarons bestelt, al pratend over de smaken omdat hij van zoet houdt en zij vooral van koffie en vanille. Ze vervolgens laten verpakken in een mooi doosje en er bij het afrekenen achter komen dat dat bijna €20 kost. Je ziet ze naar elkaar kijken, wat geschrokken. En dan toch zonder blikken of blozen betalen.
En ook alle mensen die gewoon even binnenlopen om van de winkel en het aanbod te genieten en zonder aankoop weer vertrekken.
Geholpen word je door vooral jonge dames, keurig gekleed en met een eeuwige glimlach. Hoe lang je ook aarzelt, hoe lang je ook niet weet welke smaak je wilt en hoe lang het ook duurt voor je ze verstaat en zij jou. Het personeel, mét witte stoffen handschoentjes, accepteert het allemaal met een chique glimlach. De macarons worden per stuk netjes gerangschikt in het doosje, een vloepapiertje gaat erover heen en het doosje gaat dicht. Als een ritueel. Telkens weer.
Als een baby zo blij lopen mijn zoon en ik weer naar buiten, de zon in. Wachtend op een bankje op vrouw en andere zoon die waarschijnlijk bij Lacoste binnen zijn en nog heel lang wegblijven.
’s Avonds, eenmaal weer thuis in ons dorp is het genieten van het lekkers in dat mooie doosje. Mijn persoonlijke favoriet is een glas whisky met een Caramel à la Fleur de Sel.
(*) ook gepubliceerd op coteetprovence.nl
Dick Koopman 