De toekomst gaat mij aan het hart. Ik heb kinderen en ik wil niets liever dan dat zij een goed en gezegend leven zullen hebben. Zolang ik in de buurt ben zal ik daar mijn best voor doen. Er komt een dag dat ik nauwelijks nog iets kan bijdragen aan hun leven. Dan zullen zij het helemaal zelf moeten doen.

Vandaag al, iedere dag, doe of laat ik dingen in dat perspectief. Ik let op mijn rijstijl, ik probeer niet teveel water te verbruiken, ik probeer niet teveel afval over te houden. Als ik kook probeer ik zo te koken dat het precies genoeg is en we geen voedsel hoeven weg te gooien. Oude kleding gaat naar een goed doel. Kleine dingen die in mijn macht liggen. Ik heb daarmee het gevoel mijn eigen vierkante meter te beheren en zo iets bij te dragen aan een betere toekomst.

Dagelijks rollen klimaatspecialisten en iedereen met een mening over het klimaat over elkaar heen met iedere dag nieuwe rampspoed. Er wordt gesproken over een halve graad verschil (hoe meet je dat zo precies) en dat we het punt van ingrijpen voorbij zijn. De rekkelijken geven aan dat alles helpt, de preciezen kondigen bijna religieus de Jongste Dag aan.

Ik weet niet wat de waarheid is. Ik weet wel dat ik geen enkele reden heb om te twijfelen aan de klimaatalarmisten. Ik weet dat mijn kennis tekort schiet om er een mening over te hebben. Waarom zou ik ook. De meerderheid van deskundigen geven aan dat het misloopt met het milieu. Dan zal dat ook zo zijn.

Iets anders is dat ik in al die berichten ieder handelingsperspectief mis. Ik kan er niets meer mee. De gevolgen die worden geschetst zijn zo onafwendbaar en zo groot dat ik in mijn eigen leefwereld er niets meer mee kan. 

Alle alarmerende berichten over het milieu zullen kloppen, voor mij is het effect omgekeerd evenredig. Naarmate het groter wordt, wordt mijn bijdrage futieler. We zijn op ramkoers met een mooie toekomst en de winnaar en verliezer zijn bekend. Wat moet ik dan nog?

Intussen ben ik onverdroten optimistisch. De mens, niet de mensheid maar iemand, zal met een onverwachte oplossing komen. Er is geen rampspoed denkbaar zonder dat de mens creatief wordt en zal overleven.

De milieuramp die komen gaat maakt mij optimistisch.