En het is waar, de beste pizza eet je toch gewoon in Italië. Of het nu een dikke Romeinse, of een heel dunne Napolitaanse pizza is: pizza eet je in Italië.

En ik heb er veel geprobeerd in Frankrijk. Nooit van een keten, zoals in Parijs, maar altijd bij lokale restaurants. De pizza die nog het meest in de buurt kwam was de pizza bij Les Chineurs in ons mooie dorp. Maar helaas, Seb en Patou zijn ermee gestopt en hebben nu een tentje in Thoronet waar ze overdag pinsas verkopen. Oh ja, en dan was er nog een pizzabakker bij Le Val: au feu de bois. Ook goed maar nooit het origineel.

Fransen kunnen namelijk niet stoppen met versieren van voedsel. Er moet altijd nog iets bij. Een ingrediënt, een kruidje, een smaakje, een ei, room, ga zo maar door. En zo is het dat ik het zonder goede pizza moest stellen. Tuurlijk, een goeie pissaladière is ook heerlijk, maar toch.

Tot we op een dag ronddwaalden in Aix-en-Provence. We komen hier best vaak en we blijven terugkomen. Een heerlijke relaxte stad met veel studenten. Waar jeugd is, is sfeer. We waren naar het atelier van Cézanne geweest en liepen terug de stad in. Nog een expositie en genieten van de sfeer. Zo aan het einde van de dag kregen we trek en opeens stonden we oog in oog met een kleine tentje op een hoek. Le Four Aixois stond er op de gevel. Wat stoeltjes buiten. We gingen zitten en het duurde even voor er een jonge vent aan tafel kwam. Hij legde uit dat zij de beste pizza van de Provence wilden maken, een goede houtoven hadden en dat het meel biologisch was. We bestelden ieder een pizza. Drie verschillende. Als voorgerecht een mooie salade. En wijn natuurlijk.

De glazen kwamen op tafel en werden tot aan de rand volgeschonken. De salade kwam: dit was niet wat we verwachtten. De salade was simpel, verse en zo smaakvol. Olijfolie uit Italië, pepertje in de nasmaak. Fantastisch. Toen kwamen de pizza’s. Idem. Weinig beleg maar ongelooflijk lekker. Een dunne bodem met een geblakerde rand. Een perfecte Napolitaanse pizza. De punten kon je zo dubbel vouwen en ongegeneerd verorberen.

Bij het afrekenen sprak ik die jongens. Twee, een in de bediening en een aan de houtoven. Trotse jonge kerels met een missie. De beste worden met de eerlijkste producten. Alles klopte eraan.

Fransen slaan door in hun eten, in rijkdom en ingrediënten, daarom hou ik zo van Frans eten. Deze kerels verstaan de kunst van het weglaten. Precies goed en precies op smaak.

Ik ga er zo weer naar toe.

Volgende keer neem ik jullie mee naar Saint-Tropez

(*) ook te vinden in Cote & Provence

Gisteravond was het weer zover. Eten bij een Japans restaurant in Utrecht. De aanleiding van de verjaardag van mijn vrouw en de keuze voor het restaurant kwam door de allergie van mijn zoon. Hij is allergisch voor melkeiwit.

Oh, lactose! Nou nee, en dit moeten we altijd uitleggen: melkeiwit is echt iets anders dan lactose. En dan kun je uitleggen dat het een een eiwit en het ander een suiker is, maar dat doen we niet. Men is gewoon niet op de hoogte van allerlei allergieën, en dat is heel begrijpelijk. Er zijn er nogal wat en melkeiwitallergie komt niet heel vaak voor. Dus dat is ok.

Wat we altijd wel aangeven is dat bij de geringste hoeveelheid melkeiwit hij in een anafylactische shock raakt, binnen twee minuten, dat hij als de sodemieter twee epipennen moet zetten en dat we daarna direct naar het ziekenhuis moeten. Aan nog meer epi, salbutamol en prednison. En een nacht observatie.

Ooit hebben we dit geconstateerd toen hij een jaar of zes was, in Parijs na het eten van een M&M. Hij zwol op, kreeg het benauwd en gelukkig hebben we cetirizine bij ons. Na de vakantie testjes en dit kwam er uit.

Sinds die dag in de allergie ontspoord. In het begin pasten uitslagen nog op een schaal van 0-100, inmiddels is de waarde er ver overheen. Het zal ook niet minder worden is de verwachting. Werd hij eerst gewoon ziek, nu gaat hij dood als we er niet snel bij zijn.

We gaan dus ook vrijwel nooit uit eten. Maar een Japanner! En ook nog vooraf aangegeven dat hij dit heeft etc.

Bij binnenkomst zoals altijd: oh, lactoseallergie, ja dat zien we hier vaker. Nee, melkeiwit. Oh, je mag geen eieren? Nee, die juist wel. Geen melkproducten. Oh, dus boter is geen probleem. Jawel want etc enzovoort. We gaan hier altijd doorheen. De zoon ook, heel rustig.

Het eerste gerecht van de teppanyaki ging prima: de chef maakt eerst bord voor mijn zoon en toen deed hij een dikke klodder citroenboter op de plaat en bakje daar de zalm in. Zoon keek met grote ogen en ik wist dat hij niets meer zou eten deze avond. Ondanks de uitleg dat zelfs een druppeltje via kruisbesmetting dodelijk kan zijn deed de chef gewoon wat hij altijd deed. Mijn zoon werd wanhopig omdat hij het weer probeerde in een restaurant en het dus weer misliep.

Bij thuiskomst heb ik eieren met spek gebakken voor hem en vanavond wil hij heel veel taco’s hebben. Ik ga het allemaal doen.

Kijk, ik verwacht van niemand enige kennis van allerlei aandoeningen. Helemaal niet. Maar enige aandacht voor early warnings is wel nodig. Twee jaar geleden in een sterrentent in Amsterdam was het hetzelfde. Boter in de saus, ondanks mijn belletjes vooraf. Het is gekmakend. En het ergste is het voor hem: hij kan nooit relaxed ergens eten. Behalve in 100000% vegan restaurants (zoals Kasvio). Daar wel. Vegetarisch ook al niet, want werkelijk overal zit room of kaas in. En een keuken waar men met kaas kookt is levensgevaarlijk. Eerst halloumi op de grill en dan een stuk vlees voor hem is dodelijk. We hebben dit ooit meegemaakt en gelukkig was het ziekenhuis dichtbij.

Dus een kleine oproep aan restaurants, chefs etcetera: neem je klanten serieus, regel alles tot in ieder detail of zeg eerlijk dat dat je niet gaat lukken. Dat is niet erg, dat is juist heel fijn.

Stel je voor, je rijdt door de Var omdat je kinderen naar een klimbos willen. Nee, jij niet, maar zij wel. En dus geef je toe. Je rijdt een half uurtje, slaat op de Rn7 rechtsaf, je volgt een zeer smal weggetje tot in een bos. Je kunt naar links en naar rechts en je volgt de bordjes naar het klimbos: Aoubré l’Aventure Nature. Het is druk en stoffig, augustus, en je kinderen beklimmen de bomen met gevaar voor eigen leven en opeens dringt het tot je door: het is vrijdag de 13de! Geen goede dag om te klimmen. Tja, het kwam toch meer dan goed.

Lang, lang geleden was er een groep ridders in Frankrijk die machtig en rijk waren. Edelen werden lid van de orde en schonken hun bezit. Daardoor bezat deze orde veel land, veel gebouwen, veel geld en werden zij gesteund door een machtige man, Bernardus van Clairvaux, de stichter van de Cisterciënzers in de Bourgogne. De naam van die orde: de Tempeliers, Les Templiers.

Maar wat heeft dit nou te maken met vrijdag de dertiende, met dat klimbos en een reeks blogs over lekker eten? Lees even met me mee.

Zo’n achthonderd jaar geleden verkregen de Tempeliers een nieuwe commanderie: Peirasson. Er zijn veel commanderieën, rustplaatsen, van de Tempeliers in de Provence. Niet zo gek. Op weg naar Jeruzalem, een lange, lange tocht, was er behoefte aan plaatsen waar men onderweg kon verblijven. Een soort Middeleeuwse F1-keten, maar dan een tikkie mooier aangelegd.

Men kwam er om te rusten, te bidden, geestelijk rein te worden alvorens door te trekken voor een van de Kruistochten. Nadat Bernardus van Clairvaux in Vézelay had opgeroepen tot de Tweede Kruistocht ging het pas echt goed los. En hoewel het diezelfde Bernardus niet eens echt te doen was om het verdrijven van de moslims uit Jeruzalem, hij wilde gewoon veel macht, trokken de Tempeliers geestdriftig naar Klein-Azië. Dat is niet echt goed afgelopen.

De macht en rijkdom werden te groot in de ogen van de toenmalige keizer, Filips IV. Aan het prille begin van de veertiende eeuw werd iedereen opgerold: op vrijdag 13 oktober 1307 kwam er een einde aan de orde. De Paus sloot zich hierbij aan en beval het oppakken van alle Tempeliers. Wij zijn nog steeds bekend met vrijdag de 13de.

De laatste Grootmeester, zeg maar de CEO van de Tempeliers, Jacques de Molay, werd in Parijs verbrand. Dat gebeurde zeven jaar na die vrijdag. De plek kun je overigens nog steeds bezoeken.

Dat was dus het einde van de orde, maar niet van hun bezittingen.En een van die bezittingen is een prachtige Commanderie die de eeuwen doorstond, tot het landgoed in 2001 werd gekocht door een welvarende man uit Parijs.

De naam is Peyrassol. Middenin de Var, nabij Flassans-sur-Issole. Je rijdt er voorbij voor je het weet. Het was dus de andere afslag in het bos op weg naar het klimbos.

Inmiddels staan er langs de weg grote vlaggen met het Tempelierskruis zodat je ziet waar je eraf moet. En doe dat ook vooral!

Bij Peyrassol kun je niet alleen fantastisch eten, maar het is vooral een hemels plekje. De Parijzenaar die het ooit heeft gekocht heeft er iets prachtigs van gemaakt: overal is kunst, heel grote objecten middenin de wijnvelden, een klein museum tussen de gebouwen, beelden in de tuin. Er is een eigen moestuin, je kunt overal wandelen. En eten is hier echt een traktatie, al was het maar vanwege de plek waar je zit.

Er is in de loop der jaren wel wat veranderd. Toen we hier voor het eerst kwamen was er één restaurant waar je het dagmenu at. Top overigens, altijd weer. Zeer Frans, hoog op smaak en de chef kwam altijd even uitleggen wat je ging eten. Thuis heb ik veel gekopiëerd. Er is een tweede restaurant bijgekomen, dat inmiddels een ster heeft: Chez Jeannette*. De gerechten zijn heel verfijnd maar zeer herkenbaar als Zuid-Frans. Het terroir op je bord. Ik vind het wel wat commerciëler geworden, de eigenheid is wat verdwenen.

Die vrijdag de 13de in het klimbos liep goed af. We reden terug, ik ging de andere kant op en we arriveerden bij Peyrassol. Gegeten als God in Frankrijk, de rosé is fantastisch en je kunt er zitten tot einde van de middag. Dat hebben we ook gedaan. En sindsdien gaan we eigenlijk ieder jaar in de zomer hier een keer eten.

Kortom: als je in de Var bent, bel dan even om te reserveren. Gewoon binnenlopen om wat te eten is er niet meer bij. Ga zitten en weet dat je niet alleen heerlijk gaat eten, maar dat doet op roemruchte grond, bij een Commanderie waar ooit Tempeliers rondliepen, meer dan 800 jaar geleden.

Volgende keer zal ik schrijven over pizza in Aix-en-Provence

Jaren geleden liepen we in de ochtend over de boulevard in Cannes. Vaak gaan we er naartoe omdat het een combinatie is van idiote luxe en zuidelijk Franse sfeer. Die ochtend was het opeens vooral het eerste. Ter hoogte van het Marriot stonden auto’s onder bedekkingen langs de stoep geparkeerd. Een voor een gingen die bedekkingen er af en langzaamaan kwamen auto’s tevoorschijn ter waarde van vele miljoenen. Drie Bugatti’s, Zonda’s, etcetera enzovoort. Mijn jongste zoon had pupillen ter grootte van schoteltjes en begon te fotograferen en uit te leggen waar we naar keken. Het was beschamend veel en iedere auto had een Arabisch kenteken. Er bleek een of andere sjeik te logeren in het hotel, inclusief hele familie. Twee etages waren afgehuurd. Ik stelde me voor dat hij boven keek met een mobiel in zijn handen en zei ‘doe de Bugatti Veyron maar. Of, nee doe de Pagano. Nee toch niet: de Rolls.’

Zoon blij en wij voelden hier de verschillen in de wereld zichtbaar worden. Conspicuous wealth wordt dit genoemd.

We liepen door naar de Rue d’Antibes en genoten van het dorp dat Cannes ook is. Waar we altijd even ook naartoe gaan is de overdekte markt (als die er is).

We kregen zin in lunch en liepen terug naar het begin van de boulevard. Daar is een tent waar we graag komen: Plage de Goëland. Een perfecte plek om te gaan zitten en genieten van het zand, de zee en boven en achter je de drukte van de stad. De sfeer is hier heel relaxed, de mensen zijn aardig en ze schenken een goeie rosé: Bailly. De gerechten zijn heel mooi gemaakt met fijne smaken. Let wel op: het is niet de goedkoopste plek om te eten maar wel een van de fijnste.

Dat is het mooie aan Cannes: een boek kopen bij de FNAC, macarons bij Ladurée, een biertje drinken in een straatje achteraf, wandelen naar Le Suquet en dan bijkomen aan de zee. Een absolute aanrader.

Volgende keer zal ik uitgebreid vertellen over heerlijk eten in een Commanderie van de Tempeliers.

(*) Dit is nummer 6 in een reeks van 15 tips in Zuid Frankrijk waar je lekker kunt eten. Ze zijn in het kort gepubliceerd in Cote et Provence.

Het is midden 18e eeuw als een befaamd kunstenaar in Rome iets doet wat nieuw is. Na jaren realistische etsen te hebben gemaakt van allerlei Romeinse gebouwen en pleinen, besluit hij denkbeeldige kerkers te maken: Carceri d’invenzione. Het worden er zestien. In 1750 worden de eerste gepubliceerd, en tien jaar later bewerkt hij de etsen opnieuw en nummert hij ze van I tot XVI. De kunstenaar heet Giovanni Battista Piranesi.

Al vroeg in mijn leven ben ik door de man geïntrigeerd: hij besloot het anders te gaan doen. Van iemand die bekend stond om zijn realistische prachtige etsen van oud en modern Rome (18de eeuw), besloot hij het helemaal anders te doen. Het resultaat is verbluffend mooi. 

Wat heeft dat in hemelsnaam met Zeist van doen, zul je denken? 

Nou, dat zit zo.

Iedere zaterdag loop ik in de vroege ochtend door Zeist. Ik ga altijd naar Kramer & van Doorn, bloemen halen bij Nils Nees met als einddoel de markt. Bij slager Maris koop ik weinig, maar heel goed vlees. De wandeling is heerlijk zo door ons ontwakende dorp. Ik ga dan kriskras door de straten. Laatst liep ik vanaf de Slotlaan naar de Torenlaan om daar tussen de huizen de weg te vinden naar de Voorheuvel.

En daar gebeurde het! Opeens bevond ik me in een van de etsen van Piranesi, nummer XV. Ik liep een parkeergarage in en van daaruit een andere, trappetje op, trappetje af, duister, daglicht, leegte, auto’s, kaal, mensen. Er waren lantaarns die naar de hemel wezen. Verdiepingen met hekken. En, anders dan bij hem, bordjes. Van ‘uitgang’ tot ‘verboden voor onbevoegden’ (wat overigens een koddige tekst is zonder toelichting). Ik achtte me bevoegd en liep door.

Ik besefte dat Zeist een hele wereld onder de dagelijkse wereld had gebouwd en dat dat allemaal met elkaar in verbinding staat. Zeist heeft een eigen systeem van Carceri, kerkers. Er zijn zelfs cellen te vinden, keurig op een rij, deur na deur.

Mijn hart maakte een sprongetje en mijn gedachten gingen naar Piranesi. Wat hij 250 jaar geleden had bedacht, was hier vormgegeven. Onbedoeld, denk ik zo. Hij kon tevreden zijn. Ik ook.

Ok, het is minder groots en meeslepend als de originele Piranesi. Dat weet ik ook wel. Maar zoals een kind van twee stoelen, een doos en een laken, een kasteel weet te maken, zo zouden volwassenen met heel weinig een mythische wereld moeten bedenken. Althans, dat is mijn mening. Achter het gewone alledaagse, gaat altijd meer schuil. 

Later ging ik een kaarsje branden in de Mariakapel in de Rozenstraat (vast onderdeel), en daarmee maakte ik de cirkel echt rond.
 

Eerder gepubliceerd in https://www.zeistermagazine.nl/kerkersvanzeist

Er is een mevrouw met de vrolijke naam Marjolein die niet heel veel kan. Maar wat zij wel kan is koppig volharden in standpunten die óf niet deugen óf ongrondwettelijk zijn. Nu is dat op zich geen probleem want dat mogen mensen. Dus zou je denken ‘nou en’ dan heet Ingrid een keer anders.

Maar deze mevrouw is minister in een kabinet dat door de Koning is benoemd.

Iets nog over haar plek in dat kabinet.

De grootste fractie die ministers levert is een onversneden rellerige onverdraagzame bende onder leiding van de Grote Leider. Die Grote Leider is de baas en had graag de baas van Nederland willen zijn. Dat is hij al de facto maar hij had zelf MP willen zijn. Maakt niet uit: zijn agenda voert hij alsnog uit.

Om dat voor elkaar te krijgen kan hij afleiding heel goed gebruiken, behalve als die afleiding zijn belangrijkste punt, Nederland Blank!, in gevaar brengt.

Wat is zo’n afleiding?

Oorlog, het milieu, de verzorgingsstaat, boeren, arme mensen, rijke mensen, mensen, onderwijs en ga zo maar door.

De Grote Leider heeft het volgende bedacht.

Om mijn punt, Nederland Blank!, op de agenda te houden gebruik ik Marjolein. Zij zal de slechtste minister ooit worden, zij zal het minst meewerken, haar plannen zullen zo slecht zijn dat die altijd worden afgekeurd en zij zal enorm veel geld tekort gaan creëren zodat het weer maanden daarover zal gaan.

Intussen breken we Nederland af, kan ik iedereen de schuld geven die niet Blank is (plus het uitschot aan D66 rechters en journalisten), en blijf ik aan zet.

De media, nuttige idioten die ik schoffeer (ze vinden dat heerlijk) blijven dag in, dag uit hun kranten en sites volschrijven over Marjolein. En ik, ik kan doen wat ik wil.

En zo is het en zo doet De Grote Leider. En zo gaat het.

De headhunter had lang geleden tegen De Grote Leider gezegd dat hij toch niet die directrice van BSO ‘De Hel’ zou willen inhuren? De Grote Leider deed het toch en had het goed gezien. En Fleur moest maar uitzoeken hoe zij het zou doen. Jammer dan. Gelukkig had hij de foto’s nog.

Je moet het willen vinden, Carcès. Het staat niet met koeienletters op snelwegborden en TomTom heeft er soms geen zin in. Maar als je er eenmaal bent, weet je het: hier gebeurt iets. Of eigenlijk: hier gebeurt níets — en dat is precies de bedoeling.

Ik kwam er op een dinsdag. De markt was al bijna opgeruimd, behalve een norse man met tomaten die eruitzagen alsof ze ’s nachts dromen hadden gehad. De fontein op het pleintje klaterde zonder publiek. Zelfs de duiven leken met siësta.

Carcès ruikt naar tijm, oude wijn en stenen die te lang in de zon hebben gelegen. De muren zijn beschilderd met muurschilderingen die je vertellen over het verleden — of over gisteren, dat is in dit soort dorpen hetzelfde. Kinderen spelen er verstoppertje tussen verhalen. En als je lang genoeg stilzit, komt er vanzelf een kat langs die vindt dat jouw stoel eigenlijk van hem is.

’s Avonds dronk ik een glas rosé onder een olijfboom die waarschijnlijk de Romeinen nog heeft meegemaakt. De lucht kleurde roze, oranje, dan paars. Iemand zong een chanson op een balkon zonder dat iemand luisterde. Of misschien luisterde iedereen.

Carcès is niet de plek waar je heengaat om iets te doen. Het is waar je naartoe gaat om even níét te zijn wat je normaal bent.

Als mensen vragen waar ik al 23 jaar kom in de Var, en ik zeg ‘Carcès’, dan is het antwoord meestal ‘oh, Cassis! daar zou ik ook wel een huis willen hebben’. Ja, ik ook, is dan meestal mijn antwoord. Want, tja, cassis is niet te hachelen maar het dorp Cassis. is dat zeker wel.

In mijn vorige blog nam ik jullie mee naar Marseille, dus drukte van een ruige stad. In deze blog (5 van 15 restaurants) gaan we naar Cassis. Een prachtig dorp op zo’n vijf kwartier rijden vanaf Carcès. We waren er al een paar keer geweest. Meestal gecombineerd met een calanque, een bezoek aan Marseille of Toulon. Nu hebben we een doel: lunch! Lunch bij een gerenommeerd Michelinrestaurant: La Villa Madie***.

Dat kwam zo. De jongste zoon was klaar met zijn middelbare school en mocht iets kiezen wat hij erg leuk zou vinden. Dat was eten bij een driesterrenrestaurant. In Frankrijk. Gecombineerd met de vakantie kwamen we dus hier uit, in Cassis.

Het is even zoeken, zo net buiten het dorp en je rijdt er snel voorbij. Naast een lelijke parkeerplaats is een kleine ingang naar het restaurant. En dat is prachtig. Ruim opgezet, mooi ingericht en voorbeeldig personeel. Vanaf minuut één voel je je werkelijk te gast. Alles is er op ingericht jou een geweldige ervaring te bieden. En die is er.

Het begon al met de dikste wijnkaart ooit.

We zaten buiten met uitzicht op zee en de hellingen van de calanque. Toen de eerste amuse werd geserveerd wisten we al: dit wordt top. Alles klopte: mooie smaken, mooi geserveerd. En het hield niet op. Van het ene prachtgerecht naar het andere.

Ik kan nog wel even doorgaan, maar volgens mij is het wel duidelijk. Hier eet je de sterren van de hemel. Na een lange tijd kwam de kar met kaas voorbij. Daar hou ik enorm van na het diner en we kozen alle drie bescheiden stukjes met een vijgenjam erbij. Drie stukjes per persoon. Die bleek ik later apart te moeten afrekenen, geen onderdeel van het diner, tegen een prijs waarvan je ook met zijn drieën uit kunt eten in Zuid-Frankrijk ergens zomaar onder een boom op een terras. Dat was het enige minpunt. Maar een mens moet niet zeuren.

Koffie kregen we verder naar beneden waarbij er wat friandises werden geserveerd: ook weer goddelijk en van grote schoonheid.

Nog lang hebben we genoten van alles met uitzicht op zee. Het was een perfecte ervaring in een – op zich – al perfect dorp. De prijsstelling is dusdanig dat je dit niet iedere week doet, zal ik maar zeggen. Maar wil je een keer perfect eten, een perfecte ervaring hebben en zeer tevreden naar huis kunnen rijden, reserveer dan hier een keer. Lunch is mooi omdat je in de zon met uitzicht op zee een mooie lange luie zit hebt.

Voor de volledigheid nog even het adres. Reserveren moet echt, ruim van tevoren ook. Maat dat mag ook. Zoals Michelin ook zegt: een restaurant om speciaal naar toe te gaan.

Volgende keer, nummer 6 van 15, neem ik jullie mee naar Cannes.

Marseille, zegt men, is nogal gevaarlijk. Je moet er nooit zomaar naartoe, en je moet al zeker niet het drukke centrum rond de haven verlaten. In schimmige steegjes wachten ongure types op toeristen zoals jij om die vervolgens te ontdoen van alle waardevols en zelfs, als je niet meewerkt, van je leven.

Het zal.

Ik kom al jaren in Marseille en het is een van mijn favoriete steden geworden. Inderdaad rauw en ruig, levendig, geurend naar Noord Afrika, de drukte van de haven, Maison Empereur, MuCem, de rommelige stad, de boot naar de eilandjes voor de kust en het eindeloos wandelen door de buurten. Het is een heerlijke stad.

En dus waren we weer eens in Marseille. Het was heet, hartje zomer. We hadden een hotel aan de oude haven. Handig parkeren en de deur uit en je staat in de drukte. Perfect dus. Na een dag wandelen, een boottocht naar Château d’If, hadden we trek. We liepen naast het hotel een straatje in omhoog omdat we in die buurt een restaurant hadden gezien. Heel idyllisch, in een soort tuin. Dat bleek vol te zijn en dus liepen we maar weer verder richting stad. En toen zagen we een terrasje met ook wat tafeltjes op een trottoir, een tent met een überhippe uitstraling. Alles leek te roepen: wij zijn GenZ of zo en hier is het hip.

Het terras was vol en we kregen met zijn drieën een tafeltje op het trottoir. Dat bleek tegenover de uitgang van de parkeergarage te liggen, zodat we soms even moesten verschuiven als er een te grote auto uit kwam rijden.

We zaten! We bestelden wijn en eten en al snel kwamen er hapjes op tafel. De bediening was ook überhip, jonge mensen, mannen met een bun en tattoos en duidelijk decennia jonger dan ik en maar iets ouder dan mijn zoon. Het feestje was begonnen! Wat een heerlijk eten en wat een topsfeer. Alles klopte. De mensen, de ton qui fait la chanson, het straatje waarin we zaten ver buiten de drukte. We hebben echt heerlijk gegeten, verrassende gerechten: alle klassiekers uit het zuiden maar dan modern gemaakt. Licht, kruidig, mooie smaken.

Als je van plan bent naar Marseille te gaan, en doe dat want het is een fantastische stad, ga dan hier eten. Prijs/kwaliteit is top en je eet er als een Keizer in Marseille. Doen dus.

Oh ja, en dat andere restaurant in die tuin? Daar zijn we de volgende avond wezen eten. Nooit meer doen. Zelden zo slecht bereid eten op mijn bord gekregen. Het vlees was gelijk een schoenzool en de polpo was plastiek geworden. En we betaalden de hoofdprijs. De mooie leuke tuin dus voorbijlopen en, hop, naar deze tent.

Volgende keer neem ik jullie mee naar Cassis!

Dat nu er niet meer is,

dat jij niet nu,

maar toen bent.

Dat jij toen zo scherp nog weet,

dat jij nu toen bent,

dat jij terug bent naar toen.

Toen wij er niet waren,

en toen niet nu delen,

geen deel hebben aan toen,

geen deel meer zijn van jou, nu.

Dat maakt jou zo eenzaam,

dat maakt ons zo eenzaam,

wij hier nu, jij toen daar.