Ongeveer kwart voor drie kwam ik aan bij Sint Josephkerk in de Rozenstraat. Het was Goede Vrijdag en ieder jaar ga ik dan naar de Kruisweg. Lopend.

Ik ging naar binnen via de Mariakapel, veel mensen waren er nog niet. Het koor zat op de vaste plek, de pianist was er en verder ongeveer tien anderen. Je kunt kiezen waar je gaat zitten, op een fijne stoel of op een harde rechte bank. Ik kies altijd voor het laatste want het is de kerk hè, daar moet je voelen dat je er bent. 

Vlak voor drie uur kwamen er nog wat mensen binnen, hoorde ik. Geen idee hoeveel en van welke leeftijd. Kerkgang voor Rooms-Katholieken is een afnemende gewoonte. Ik ben gewend met enkelen aanwezig te zijn, behalve op Kerstnacht. Dan is het vol.

Om drie uur sluiten de deuren en is de wereld en het wereldse buitengesloten. Dat doet een kerk sowieso: je buiten het gewone leven brengen. Hoeveel mensen gaan in het buitenland een kerk in en branden een kaarsje?

Goede Vrijdag is bijzonder. Indrukwekkend ook altijd. Ingetogen, de veertien Staties worden verhaald en er heerst een plechtige sfeer. Je bent met elkaar maar vooral ben je met jezelf. Voor wie zit je hier? Wie gedenk je? Aan wie denk je? Het is drie kwartier duiken in je geest en je ziel. De ontroering als Bach wordt gezongen: O, hoofd vol bloed en wonden. 

Dit jaar liet een van de misdienaren het kruis vallen, bij statie negen: Jezus valt voor de derde maal. Symbolischer kon bijna niet. Het geluid van een vallend metalen kruis in een stille kerk is oorverdovend. Iedereen verstijfde even en bleef stil. Het werd opgelost en we gingen verder. 

De aanwezigen krijgen de mogelijkheid een kaarsje te ontsteken bij het altaar. Pas toen viel mij op hoe druk het was. En dat alle leeftijden aanwezig waren. Anders dan voorgaande jaren.

Het is de cadans die het mooi maakt: lezen, zingen, bidden, lezen, zingen, bidden en dat veertien keer. Wat ik ervaar is rust. Geen mobiel (vliegtuigstand), gedachten die tot rust komen, niet aan je werk denken, wel aan dierbaren denken, herhaling van de symboliek, waardoor iedere vluchtigheid verdwijnt. 

En toen was het voorbij.

Om kwart voor vier liepen we naar buiten. Het licht overviel me. Kinderen speelden op straat, een man op een fiets kwam voorbij, zingend. Ik was weer in de wereld.

Ook geplaatst in https://www.zeistermagazine.nl/kerkgangers