Wenen, onlangs geweest. Het boekje over Wenen lag op tafel, al een week. Ik heb er vluchtig in gekeken en meer niet. En toen op weg.

Namibië: zelfde laken een pak. Twee boeken lagen op tafel en zonder een woord te lezen ben ik vertrokken. Ik wist wel ongeveer wat het reisprogramma was. Dat dan weer wel. Van dat soort verrassingen hou ik helemaal niet.

Een nieuw bedrijf starten, of beter: doorstarten. Ik begin eraan en ik zie vanaf dat moment wat nodig is. Vooraf lees ik niets, bekijk geen cijfers et cetera maar ik begin gewoon. En het gaat erg goed.

Wel moet mijn gevoel kloppen. Ik moet wel denken dat het wel goed komt.

Hoewel ik me suf lees, lees ik voorafgaand aan een belangrijke gebeurtenis niets. Ik stap erin en ik ga het wel zien. Het gevolg daarvan is dat ik dus ook geen enkel plan maak of heb. Ik zet stappen, kijk hoe het aanvoelt en of ik er grip op kan krijgen en zet nog meer stappen.

Ik ken mensen die vooraf plannen maken, een planning maken en alle scenario’s doordenken. Mijn scenario is dat het wel goed komt. En dat is dus niet altijd zo. Maar meestal wel.

Ik kijk niet terug, ik kijk niet vooruit. Ik leef. Zonder plan. Ik ben.