Gisteravond was het weer zover. Eten bij een Japans restaurant in Utrecht. De aanleiding van de verjaardag van mijn vrouw en de keuze voor het restaurant kwam door de allergie van mijn zoon. Hij is allergisch voor melkeiwit.

Oh, lactose! Nou nee, en dit moeten we altijd uitleggen: melkeiwit is echt iets anders dan lactose. En dan kun je uitleggen dat het een een eiwit en het ander een suiker is, maar dat doen we niet. Men is gewoon niet op de hoogte van allerlei allergieën, en dat is heel begrijpelijk. Er zijn er nogal wat en melkeiwitallergie komt niet heel vaak voor. Dus dat is ok.

Wat we altijd wel aangeven is dat bij de geringste hoeveelheid melkeiwit hij in een anafylactische shock raakt, binnen twee minuten, dat hij als de sodemieter twee epipennen moet zetten en dat we daarna direct naar het ziekenhuis moeten. Aan nog meer epi, salbutamol en prednison. En een nacht observatie.

Ooit hebben we dit geconstateerd toen hij een jaar of zes was, in Parijs na het eten van een M&M. Hij zwol op, kreeg het benauwd en gelukkig hebben we cetirizine bij ons. Na de vakantie testjes en dit kwam er uit.

Sinds die dag in de allergie ontspoord. In het begin pasten uitslagen nog op een schaal van 0-100, inmiddels is de waarde er ver overheen. Het zal ook niet minder worden is de verwachting. Werd hij eerst gewoon ziek, nu gaat hij dood als we er niet snel bij zijn.

We gaan dus ook vrijwel nooit uit eten. Maar een Japanner! En ook nog vooraf aangegeven dat hij dit heeft etc.

Bij binnenkomst zoals altijd: oh, lactoseallergie, ja dat zien we hier vaker. Nee, melkeiwit. Oh, je mag geen eieren? Nee, die juist wel. Geen melkproducten. Oh, dus boter is geen probleem. Jawel want etc enzovoort. We gaan hier altijd doorheen. De zoon ook, heel rustig.

Het eerste gerecht van de teppanyaki ging prima: de chef maakt eerst bord voor mijn zoon en toen deed hij een dikke klodder citroenboter op de plaat en bakje daar de zalm in. Zoon keek met grote ogen en ik wist dat hij niets meer zou eten deze avond. Ondanks de uitleg dat zelfs een druppeltje via kruisbesmetting dodelijk kan zijn deed de chef gewoon wat hij altijd deed. Mijn zoon werd wanhopig omdat hij het weer probeerde in een restaurant en het dus weer misliep.

Bij thuiskomst heb ik eieren met spek gebakken voor hem en vanavond wil hij heel veel taco’s hebben. Ik ga het allemaal doen.

Kijk, ik verwacht van niemand enige kennis van allerlei aandoeningen. Helemaal niet. Maar enige aandacht voor early warnings is wel nodig. Twee jaar geleden in een sterrentent in Amsterdam was het hetzelfde. Boter in de saus, ondanks mijn belletjes vooraf. Het is gekmakend. En het ergste is het voor hem: hij kan nooit relaxed ergens eten. Behalve in 100000% vegan restaurants (zoals Kasvio). Daar wel. Vegetarisch ook al niet, want werkelijk overal zit room of kaas in. En een keuken waar men met kaas kookt is levensgevaarlijk. Eerst halloumi op de grill en dan een stuk vlees voor hem is dodelijk. We hebben dit ooit meegemaakt en gelukkig was het ziekenhuis dichtbij.

Dus een kleine oproep aan restaurants, chefs etcetera: neem je klanten serieus, regel alles tot in ieder detail of zeg eerlijk dat dat je niet gaat lukken. Dat is niet erg, dat is juist heel fijn.