Monaco, daar moet je een keer geweest zijn. Althans, dat was mijn idee lange tijd. En dus gingen we op weg, zo’n anderhalf uur rijden. Soms twee uur. Auto parkeren en de parkeergarage uitkomen tegenover het casino. De jongens vergaapten zich aan de auto’s en zeiden dan dat ik met mijn auto daar maar niet tussen moest gaan rijden. Met een grote grijns, maar toch.

We keken boten en we moesten natuurlijk de F1-tunnel doorlopen om te eindigen in de souvenirwinkel aan het eind. Terug maar weer naar de auto om te constateren dat er eigenlijk niet heel veel aan was.

Voor de lunch streken we neer op het terras tegenover l’Hôtel de Paris, Café de Paris. Dat hebben we twee keer gedaan trouwens. De eerste keer hebben we veel moeite gedaan om wat besteld te krijgen maar dat mocht niet baten: we werden genegeerd. De tweede keer lukte het wel en hebben we een volstrekt gemiddelde lunch genoten tegen hoge bedragen, wat ik me ervan herinner. Niet echt top. Het alternatief dat de jongens zagen was ertegenover, bij Ducasse. Hebben we maar niet gedaan. Duur of middelmatig zo leek het.

Beetje dooie boel.

Tot we op een dag besloten eens naar boven te gaan, richting paleis. En ja, dan heb je het over een ander Monaco. Ook druk en toeristisch, crowded zelfs. Wel een goede sfeer en vooral een prachtig uitzicht. Hier minder de pracht en praal en het zien of gezien worden van beneden. Gewoon toerisme, zal ik maar zeggen. En daar, in een straatje tegenover het paleis ontdekten we Chez Tony.

Het ziet er uit als een gewoon tourist trap restaurant. Je loopt al lang, je bent moe en je gaat zitten. Meestal valt het eten dan wat tegen terwijl het biertje prima is. Hier was het toch anders: vriendelijke bediening, heel erg Italiaanse gerechten met hier en daar een Franse touch (salade au chèvre bijvoorbeeld) en alles top bereid. Met weinig heel veel smaak en plezier creëren, dat hebben ze hier in hun vingers.

En zeker, het straatje barst van de toeristen en je waant je in Valkenburg. Maar als je eenmaal zit achter een mooi glas wijn en je kijkt er wat afstandelijker naar, dan kom je eraan toe om gewoon te genieten van een heerlijke maaltijd. ’s Avonds sluiten ze vroeg, maar hé, dan ben je toch alweer onderweg naar huis.

Aanrader dus.

Volgende keer in de serie 15 restaurants in Zuid-Frankrijk neem ik je mee naar Nice. Naar een scharrig straatje, buiten het centrum, waar je niet verwacht wat ik zal beschrijven.