De PVDA is verloren. Na jaren zwabberen lijkt het nu in de samenwerking PVDA en GL een mooie toekomst te worden. Maar dat is natuurlijk niet zo. Waar GL allemaal grote idealen nastreeft voor het milieu, het klimaat en wat dies meer zij, daar zou de PVDA onverschrokken moeten opkomen voor de arbeidersklasse. Wat? Arbeidersklasse? Ja, die bestaat nog steeds maar ziet er iets anders uit dan in de jaren 50.

Die arbeidersklasse bestaat nu uit gewone mensen in gewone huizen die ze maar net kunnen betalen. Mensen die werken en merken dat het einde van de maand toch lastig te halen is qua geld. Die merken dat de boodschappen wel heel erg duur zijn geworden. Die.. afijn, je begrijpt wat ik bedoel. Die arbeidersklasse is niet gebonden aan huidskleur, gender, levensvisie of weet ik wat. Die is gebonden aan sociaal-economische status. De scheiding die door dit land loopt is sociaal-economisch en niet moreel of ethisch of biologisch. Vertel me waar je in wat voor soort gezin je geboren bent en ik kan je vertellen hoe je leven gaat verlopen.

Daar moet de PVDA voor opkomen. In begrijpelijke taal. Maar daarover zo meer. Je kunt vanuit je privilege wel zeggen dat het klimaat voor iedereen uiteindelijk belangrijk is, maar we leven nú. Nú kan ik niet rondkomen, nú kan ik geen huis kopen of zelfs maar vinden, nú kan ik mijn kind niet naar muziekles laten gaan of naar zwemles of naar de tandarts of naar wat dan ook. De PVDA zwelgt in uitleggen hoe complex het allemaal is. Wat ook waar is. Het is complex om goed te koken, maar geniet wel van het bord eten wat op tafel komt. Praat niet over het proces maar het resultaat.

En dan nu de taal. Als ik de PVDA hoor dan hoor ik ingewikkelde bestuursbladiebla. Nog onlangs hoorde ik Timmermans, waar is hij trouwens?, praten over maatregelen om de fiscaliteit rond arbeid en vermogen zo te wijzigen dat er kaders komen waarin werken meer gaat lonen, of zoiets. Geen touw aan vast te knopen. Zeg gewoon: we halen geld bij de rijken weg en zorgen dat de niet-rijken weer rond kunnen komen. Praat Nederlands en niet Bestuurlands.

En tegen wie praten ze eigenlijk? Tegen verlicht links is zonde van je tijd want die verketteren elkaar al genoeg. Max Pam hoeft maar een column te schrijven en verlicht links begint over oude witte boomers met een mening. Mooi al dat identiteitsdenken, maar men vermoordt het individu ermee. Klinkt als progressief, maar het is zo reactionair als maar kan. Losse individuen in losse kleine groepjes die elkaar bestrijden om de rechtheid van de leer en zwelgen in het eigen morele verontwaardigde gelijk. Je wint er helemaal niks mee. Rechts likt de vingers erbij af. Als wij ons verdelen in steeds kleinere belangengroepjes, kan rechts heersen. Hoeven ze niets voor te doen.

Het is niet anders. Als de PVDA niet kiest voor nu levende mensen met nu geldende zorgen in een taal die duidelijk is, die uiteindelijk gaat over waarden, dan verdwijnt ze.

Wat zijn die waarden dan? Eerlijke verdeling van kennis, macht en inkomen. Investeren in school, investeren in kennis van de samenleving zodat er meer mondigheid komt en vooral herverdelen van welvaart zodat mensen zonder hoofdbrekens de maand doorkomen. En een absolute waarde is een betrouwbare, dienende overheid. Regel de afwikkeling van het toeslagenschandaal. Noem ambtenaren dienders, die het volk dienen in vertrouwen. Maak werk van ondersteunen in plaats van controleren.

Spreek je daarover uit in de Tweede Kamer, op tv, op social, in de media. Stop met reageren op het narrenschip dat deze bruine regering is. Laat hen, negeer de gekkies zonder talent en kennis in de Tweede Kamer. Ga nooit de morele kaart spelen tegen extreemrechts, de heer Wilders. Je kunt wel constateren dat hij geen enkele belofte nakomt, maar dat deert hem niet. Zijn kiezers interesseert het ook niets. Hij zegt tenminste wat iedereen denkt en als Timmermans, waar is hij trouwens?, moreel superieur aantoont dat de PVV uit flapdrollen bestaat dan voelt de kiezer dat hijzelf de flapdrol is. En daarmee verliest Timmermans.

Laat Klaver maar praten over klimaat en zo (dat doet hij uitstekend), praat zelf over armoede, macht, invloed. Ontwikkel een eigen geluid over immigratie. Je kunt er lang en breed over praten dat de feiten anders zijn maar, dat is totaal irrelevant: als mensen een situatie als reëel benoemen, dan is die situatie reëel in zijn gevolgen. Staat voor: als mensen immigratie als probleem, als tsunami ervaren dan handelen zij daarnaar. Wuif dat niet weg met cijfers en grafieken. Neem het serieus. Altijd wel, nooit niet.

De PVDA heeft niet veel tijd meer. Als er niet een koerswijziging komt dan verdampen de zetels in de komende jaren. Nu al profiteert zij niet van de leegloop bij NSC. Als de PVDA op afstand blijft, in thema’s en taal, dan verdwijnt zij naar de rand van het politieke universum en wordt uiteindelijk een bliepje uit het verleden.

Al jaren ben ik correspondent voor Cote & Provence en En Route. Twee tijdschriften die geheel gewijd zijn aan het mooie Frankrijk. Nu kreeg ik de vraag of ik een lijstje wilde maken van de tien leukste restaurants in de Provence. Geheel naar eigen keuze, dus ik kon helemaal losgaan. Het zijn er vijftien geworden.

Maar dan komt de vraag op: wat is nou leuk en goed aan een restaurant? Hoe bepaal ik voor mezelf dat van alle restaurants die ik ooit heb bezocht, deze tien de leukste, lekkerste, beste zijn?

Je moet je voorstellen dat iemand vraagt ‘ik ben binnenkort in de Var, waar moet ik eten?’

Mijn neiging is dan ongeveer het laatste restaurant te noemen dat ik top vond. Bijvoorbeeld Picotte in Cotignac. Laatst nog gegeten, weer een topervaring en hoppa: dit is mijn tip.

Bij een lijstje werkt het natuurlijk niet zo. Dus denk je na over memorabele momenten. En dan kom je erachter dat die momenten van heel veel afhangen. Je bui, de kwaliteit van het eten, de mensen, het weer, de sfeer, het moment van de dag, et cetera enzovoort. Ga het voor jezelf maar eens na. Rijp en groen, alles door elkaar.

Een voorbeeld van een memorabel moment met fijne Fransen.

Zo kwamen wij ooit heel laat aan in Nice (vertraging op vertraging) en had ik Les Chineurs in Carcès al afgebeld (Les Chineurs is overigens helaas gestopt). We reden rond een uur of half twaalf door een pikdonkere Var. Door le Thoronet en we hadden trek. Ik zag een lichtje branden, keerde en reed daar naartoe. Een pizzeria die ik kende van lang geleden: Le Vallon. We stopten er, en aan tafel zaten drie lokalo’s een biertje te drinken en te roken. Ik vroeg of we iets konden eten en de eigenaar zei nee. De pizza-oven was afgekoeld en die ging hij niet opnieuw aansteken. Ik zei dat we echt heel veel honger hadden. Hij keek me aan en zei ‘ik ga even overleggen met de chef’. Hij beende naar binnen, overlegde met zichzelf, kwam naar buiten en zei stralend dat hij drie dingen kon bereiden! Ga zitten en neem een wijntje. We hebben heerlijke salades en topvlees gegeten. Met een mooie lokale wijn erbij. Gewoon simpel frans bistro-eten. De lokalo’s schoven aan bij ons en tot half een hebben we zitten kletsen en eten. Een toprestaurant, waar ik me nu van besef dat Le Vallon mijn lijstje niet heeft gehaald.

Fransen zijn gastvrij en relaxed, laat dat in ieder geval de afdronk zijn.

Welke hebben de lijst wel gehaald? Van eten naast de wijnvelden, tot aan drie sterren in Cassis. Van een onverwacht Japans restaurant in een scharrige buurt in Nice, tot aan een heerlijke strandtent in Cannes. Het is divers. Wat ze gemeen hebben is mijn beleving: ik heb er sterke herinneringen aan. Louter positieve herinneringen ook nog eens. Ik zal de lijst hier nu niet delen. Dat gebeurt eerst in C&P en daarna hier. Als je goede tips wilt hebben door heel de Provence: even wachten en dan komen die tips hier gewoon voorbij.

Wat is het mooi om nu al na te denken over lange hete zomers in de Var, of een winterse dag in Les Trois Vallées, met in de avond een bezoek aan een fijn restaurant! Blijf meelezen met me en dat komt het helemaal goed.