Een paar weken geleden twitterde ik de volgende tekst:

Vandaag in een scrummeeting de sprint op drie weken gezet zodat er meer tijd is om te valideren en evalueren wat nodig is voor een iteratie. En toen, opeens, was er een impediment tgv een spike. Story aangemaakt in Jira en tickets verdeeld. #topdag

De tweet is 15.024 keer weergegeven en er waren 831 interacties. #toptweet

Het zette me wel aan het denken. Waarom werd er zoveel op gereageerd? Sommigen hadden meelij met me als ik mijn dagen daarmee doorbracht (nee dus), anderen herkenden hun eigen dagen erin.

Het leeft dus. Waar komt dat vandaan?

Ooit in mijn carrière werd bij het bedrijf waar ik werkte TQM geïntroduceerd: Total Quality Management. Het doel was systematisch alle processen te kaibannen of iets dergelijks. Ik werd projectleider TQM en er kwam een afdeling TQM. En als kwaliteit een afdeling wordt dan weet je het wel.

Niet lang daarna werd het, meen ik, Lean Six Sigma. Ik ging een cursus doen en kreeg een Lean Six Sigma Belt waarmee ik een zekere status verwierf. Waar TQM ging over kwaliteitsdenken, ging Six Sigma over het regelen voor een gemiddeld constante kwaliteit zonder al te veel variantie.

Maar dat was zeker niet het einde. Want vervolgens kwam Prince2 op mijn pad. Al dat kwaliteitsdenken moest projectmatig wel in goede banen worden geleid. En dat gebeurde.

Maar goed, werken doe je met mensen en wie iedereen was wisten we ook niet precies. Waar lag ieders groei en ieders potentie. En dus gingen we aan de slag met MBTI en Insights Discovery. Ik bleek ENTP/J te zijn en mijn kleuren waren dominant rood en geel. Ik kon weer jaren vooruit want opeens kende ik niet alleen mezelf maar ook iedereen om me heen.

Daarna kwam PMO: een goed geleide projectorganisatie die alles zou en kon regelen. De Project Management Officer was een almachtige op afstand van de business.

Next step was scrummen in de ochtend. Een daily stand up waarin iedereen vertelde wat ie ging doen en hoe dat paste in het geheel. Omdat dat wel erg free format was werd een scrum master aangesteld. Die had een beetje rare taak: iedereen moest voor een bepaalde periode aangeven wat ie ging doen. Zo’n periode heet een sprint. De master bepaalt dan samen met het team het belang van al die dingen en dan gaat iedereen aan de gang.

Wat ik ergens nog vergeten ben is ISO. Maar daar heb ik geen andere herinnering aan dan het besef dat een fabriek dat betonnen zwemvesten produceert ISO-gecertificeerd kan zijn.

De precieze volgorde ben ik een beetje kwijt in de loop der jaren maar er zit wel een lijn in. Eerst werd kwaliteit ontdekt als belangrijk onderscheidend vermogen in de markt, vervolgens werd ontdekt dat je de kosten kunt sturen door zo min mogelijk waste te produceren. Omdat dat niet vanzelf gaat moet je de boel in projecten goed beheren. Een Project bestaat uit proejctdeelnemers en om die tot hun recht te laten komen reduceer je mensen tot letter- of kleurcombinaties. Die gaan vervolgens weer alle kanten uit en dus benoem je een projectmanager. Omdat mensen vervolgens het gevoel hebben er niet meer toe te doen praat je iedere dag met elkaar. Maar dan krijg je dat iedereen zijn eigen gang gaat in zijn eigen tempo en dus spreek je af wat je wilt bereiken in een bijvoorbeeld de komende twee weken.

Ik denk dat de volgende stap is dat we met elkaar gaan praten over zingeving in het werk en hoe we vanuit intrinsieke motivatie en groei waarde kunnen toevoegen. Dat klinkt vaag, maar als je dingen doet vanuit plezier en motivatie gaan ze beter. En als je wilt blijven groeien moet je je ontwikkelen op punten die schuren. Zeker en vast wordt daar dan een methodiek bij bedacht waarin we weer moeten passen. Een soort MMI-score: The Mental Mass Index ©

Wat mij door de jaren wel opvalt is de bijna religieuze manier waarop nieuwe dingen worden opgepakt. “Vanaf nu is de toekomst TQM”, heb ik ooit iemand horen beweren. Dat dus. En dat werkt niet omdat er een golfbeweging is van hard naar zacht, van technocratie naar democratie.

Dus niet religieus erin zitten maar licht en relativerend. Mensen zijn geen lettertjes of kleurtjes en processen lopen altijd anders dan je denkt. Het is heel goed om afspraken te maken maar denken dat je scrum board de werkelijkheid is is onzin.

Ooit heb ik een PMO-team meegemaakt dat in een parallel universum leefde waar geen output meer bestond maar slechts intern proces. Dat was een belevenis op zich. Dat het gebruiken van een systematiek een doel op zich wordt waarbij als het ware geen buitenwereld meer nodig is. Ik had dat nog niet eerder meegemaakt.

Daar zit ook de kritiek die ik stopte in mijn tweet. Dat je zo opgaat in het juiste gebruik van een methode dat je vergeet waarvoor je het doet. Meer business, prettiger werken, meer improvisatievermogen, meer flexibiliteit, grotere wendbaarheid.

Als je dat uit het oog verliest verlies je je business.