Scholieren, jongeren die demonstreren voor een beter klimaat. Nog niet zolang geleden kon je lezen dat jonge mensen geen idealen meer hadden. Niet meer van het grote verhaal maar van de korte boodschappen waren. En nu opeens is er het grote verhaal van het klimaat.

En, heel eerlijk, ik ben niet voldoende deskundig om alle grafieken en onderzoeken goed te interpreteren. Als ik al een mening heb, dan is die mening gebaseerd op een beeld. Een beeld dat tot stand komt doordat ik alle debatten volg en alle opmerkingen van voor- en tegenstanders van het klimaatalarm.

Wat ik merk in alle discussies is dat er weinig op inhoud wordt gediscussieerd. De klimaatalarmisten buitelen over elkaar heen met maatregelen en suggereren met hun 0,01ºC verschil dat ze precies weten wat zij doen en ook het allemaal 100% kunnen beïnvloeden. De klimaatsceptici daarentegen suggereren helemaal niks maar maken de alarmisten alleen maar verdacht. Zij doen niet eens een poging serieus het gesprek aan te gaan. Ja, oud hoogleraren worden geciteerd als bewijs. Maar die zijn óf echt oud, dus niet meer courant, óf zij waren ooit hoogleraar in de numismatiek. Niet serieus te nemen dus.

Doordat volwassenen met ieder een eigen agenda de discussie kapen weten en voelen jongeren dat zij niet gehoord worden. Zo is het ook. Jongeren zijn lastig.

Waar de volwassenen verzuurd zijn voelen de jongeren hoop. Volwassenen die roepen dat die jongeren eerst maar hun smartphone moeten weggooien, niet meer op vakantie moeten gaan, naar school moeten et cetera, enzovoort. Het zijn domme verbitterde verdachtmakingen vanuit vooral rechtse hoek. Ik vraag me dan altijd af wanneer mensen zo verzuurd zijn geraakt, want geboren word je niet zo.

Maar los van wat mensen van dat hele klimaat denken, het feit dat het verandert is een gegeven. Waardoor dat ook komt. Dat wij als mensen daar ook een effect op hebben is eveneens een gegeven. Ik heb het niet over de grootte van dat effect maar gewoon het gegeven dat het zo is. En als het klimaat ons aangaat en beïnvloedt, en als wij het klimaat beïnvloeden, waarom zouden we dan niet iets positiefs willen bijdragen daaraan? Wat is toch de moeite die mensen hebben met het optimisme van de jeugd? Ik denk dat ik het weet.

De jeugd confronteert de verbitterde oudere mens met zijn eigen falen. De dromen en idealen die je ooit had en hebt ingeruild voor een volwassen bestaan met volwassen verantwoordelijkheden. Dat je ’s morgens voor de spiegel staat en de totale deceptie in je eigen bestaan van de spiegel druipt. Dat je nooit geworden bent wat je wilde en dat dat ook nooit meer gaan lukken. Dat iedere stap die je zet zwaar aanvoelt. Dat iedere optimistische jongere jou laat voelen dat je leven klaar is. Op. Afgerond.

Precies dat is er wat met die zeurpieten op social mis is. Het cynisme van het verspilde bestaan.

Ik hoop dat die stakende jongeren blijven staken. Dat ze oproer veroorzaken, dat zij een toekomst in gang zetten die van hen is en niet van hun ouders. Ik hoop dat mijn kinderen de kansen van een veranderend klimaat zien en aanpakken. Ik hoop ook altijd maar dat ikzelf leef volgens de woorden van Jacques Brel: “être vieux sans être adultes“, oud worden zonder ooit volwassen te zijn. Ik zal jonge mensen met hoop en een ideaal dat positief is altijd steunen. Altijd wel en nooit niet. En met mij weet ik dat velen dit delen.

Het zou mooi zijn als de volwassenen weer even jong worden en meedoen in plaats van af te zeiken. Dat minister Slob niet regentesk is (tut tut tut jongens wat doen jullie nou?), maar met hen aan tafel gaat zitten over hun toekomst. Dat er een klimaattafel komt met jonge mensen met maar één belang, de eigen toekomst. Een tafel zonder lobbyisten van links of rechts. Politiek is namelijk nu niet zo belangrijk.

Het klimaat is niet links. Het klimaat maakt geen onderscheid tussen mensen en meningen.