Als in een verkeersongeluk een imam omkomt, zoals dit weekeinde het geval was, en er verschijnen juichende reacties op social dan staat mijn wereld even stil. Juichen om de dood van een medemens, dat is iets wat niet in mijn wereld- en mensbeeld past. Ik schrik er ook van.

Ik wil er ook geen begrip voor krijgen. Ik kreeg op twitter uitleg waardoor de vreugde kwam. Welke reden er ook opgevoerd wordt: het is nooit, echt helemaal nooit een goede reden.

Ik ben niet gek en ik ben niet naïef. Ik ken de sentimenten in onze maatschappij. Ik ken niet alleen de sentimenten aan de kant van autochtonen t.o.v. allochtonen maar ik ken ze ook vice versa. Ik weet hoe mensen elkaar verketteren en waardoor het komt. Ik weet dat ooit met 9/11 de westerse wereld is veranderd. Ik weet ook dat als een samenleving snel verandert, dat effect heeft op de mate waarin mensen zich thuis voelen. Dat we na jaren van bezuinigen op mensen, gezinnen, voorzieningen, het punt is bereikt dat we erachter komen dat niet de economie maar de cultuur mensen bindt of scheidt. Ik ben ook niet blind voor haatpredikers die een mening hebben die ik abject vind.

Maar ik weet ook dat we in een land leven waarin iedere mening kan worden geuit. Hoe verachtelijk ook. Hetzelfde land waar ik kickboksles krijg van Hakim, een zeer vrome moslim en een heel mooi mens. Waar ik mee over geloof praat, hijgend tussen het sparren door. Hetzelfde land waar ik woon omdat een van mijn voorouders ooit is toegelaten, komend uit een ander land. En ik weet dat ik leef in een land waar je niet hoort te juichen om de dood van een medemens. Nooit.

Dat wil ik graag blijven koesteren en behouden.