Het is woensdagochtend en mijn zonen en ik lopen zoals iedere dag anderhalve kilometer bergafwaarts naar het dorp. Brood kopen, kaarsje branden in de kerk (werkt ook als je er niet in gelooft) en wat drinken bij Bar ‘Le Central’ voor we teruglopen. De berg weer op.

In het dorp is de hoofdstraat afgezet door de Police Municipal. Brandweer staat in de straat. We lopen er langs en gaan de Maison de la Presse binnen. Daar vertelt de mevrouw achter de kassa dat een meisje gevallen is en dat het er niet goed uitziet.

In de straat is het anders zo drukke terras van het café onder het huis stil. Met gespannen gezichten zit men af te wachten wat gaat komen.

Naar de bakker. Opeens veel meer sirenes en de ambulance uit Brignoles arriveert. Er springen een man en een vrouw uit met allerlei apparatuur. Beademingsapparatuur en een AED. Ze stormen de trap op. Nu blijven ook wij staan. Er is niet eerder zo’n hoorbare stilte geweest hier.

Na een paar minuten komen de eerste mensen weer naar beneden. Hun gezicht staat niet positief. Ik besluit verder te lopen en in de kerk steken we alledrie een kaarsje aan. Je weet maar nooit.

Vrijdagochtend. Maison de la Presse. Ik vraag de mevrouw hoe het met het meisje is. Dat is overleden, nog diezelfde middag. Veertien jaren oud. Ze was helemaal niet gevallen maar had een aneurysma in haar hoofd. Ze had geklaagd over hoofdpijn tegen haar oma die oppaste. De ouders waren niet thuis. Oma had de ramen dichtgedaan tegen de herrie van de straat. Het meisje was op bed gaan liggen.Toen ze later ging kijken was het helemaal mis met het meisje. De pompiers gebeld en die waren er direct.

Het mocht allemaal niet baten.

Op donderdagavond liepen wij over de avondmarkt die hier altijd is. De helft van wat normaal uitgestald is was er. Winkels waren dicht. Winkels die normaal altijd ook open zijn om geld te verdienen. Het terras bij Le Central was nog niet voor de helft gevuld. De sfeer was tam en bedrukt. We vroegen ons af wat er aan de hand was. Of dat het gewoon aan ons lag.

Op die vrijdag, gisteren, wist ik waardoor. Ook dat is een Frans dorp. Zesduizend inwoners en iedereen is verbonden met iedereen. Dit voelt iedereen. De dood van een meisje slaat in.

Komende week zullen de kerkklokken veertien maal luiden alvorens zij wordt begraven.

En ik moet maar steeds aan die oma denken.