Het 10-minuten-gesprek. Dieptepunt in menig oudercarrière. Eerst wachten op de gang in de school van je kind. De geuren die allerlei herinneringen naar boven brengen. Dan gaat de deur open en mag je  op veel te kleine kinderstoeltjes plaatsnemen tegenover de leerkracht die op een gewone stoel boven je uit troont.

De vriendelijke lach op het gezicht, het minzame gebaar en dan het oordeel: je kind doet het best goed maar gaat het wel goed met hem? Hij is wat afwezig de laatste tijd. En wat doen wij, ouders, daaraan? Zijn we er wel voldoende. Is hij misschien autistisch, heeft hij wellicht Asperger? En na tien minuten psychologie voor beginners mag je weer weg.

Toen ik jong was kwamen mijn ouders alleen naar school als er shit was. Dan werd hen gevraagd bij hoofdmeester Siskens te komen om te horen dat het niet langer zo kon. Niet vanuit allerlei hulpscenario’s maar gewoon omdat zoonlief er niks van bakte. Omdat zoonlief een onvoldoende had voor vlijt en gedrag. Dat hij niets maakte van Nederlands. Het was altijd leergerelateerd, als dat een woord is.

Op de radio hoorde ik dat onderwijzers nu ook moeten gaan zorgen dat meer vaders aan tafel komen tijdens die gesprekken. En waarom? Omdat mannen meer zorgtaken op zich moeten nemen! Daartoe wordt de leerkracht ingeschakeld.

Je zal maar onderwijzer zijn die al deze ongelooflijk slechte ideeën mag gaan uitvoeren omdat een of andere pief in Den Haag dat een goed idee vindt. Het zoveelste goede idee. Via school worden veel maatschappelijke dingen naar het kind gebracht. Dingen die primair gewoon bij het gezin horen en niet in een leeromgeving.

Het onderwijs is er niet om allerlei aanpalende maatschappelijke problemen op te lossen. Dat er toch weer iedere keer iets wordt bij bedacht is een schande. Naast het feit dat leerkrachten worden onderbetaald is er ook spraken van taakvervuiling. Laat leerkrachten hun werk doen, hun vak uitoefenen.

Als ouder wil ik ook niet anders dan in gesprek gaan met een vakdocent die het over zijn vak en mijn kind heeft. Hoe gaat het met wiskunde? Wat kan er beter? Waar liggen de aandachtspunten? Dat wil ik zelfs nog op een te kleine kruk in tien minuten. Maar wel alleen over relevante zaken. Als ik (nog) docent was zou ik ook niets anders willen dat praten over het kind en mijn vak. Hoe het nog beter zou kunnen. En het zou mij geen biet schelen of pa ook aanschuift tijdens zo’n gesprek. Dat moeten de ouders helemaal zelf weten.

Onderwijs sucks al decennia omdat beleidsmakers allerlei nieuw en vooral irrelevants bedenken.

Nederland kennisland is vooral een politieke leuze die het goed doet in verkiezingstijd. Er is werkelijk niemand die tegen goed onderwijs is. Er is niemand te vinden die voor slecht onderwijs is. Wat zou moeten gebeuren is alle regels en alle protocollen terugtrekken uit het onderwijs, geen nieuw beleid ontwikkelen zonder leerkrachten erbij te betrekken en vooral eens een jaar of tien dan aankijken hoe het gaat.

Alle macht aan de vakleerkracht.