Vorige week kwam in het nieuws dat in Somalië de openbare viering van Kerst verboden werd. De reden was naar ik me meen te herinneren dat zo’n viering ten koste zou gaan van Islamitische waarden. Ook de sultan van Brunei heeft de viering verboden.

Een kleine anecdote. Kerstavond bracht ik in de kerk door, in de enige Rooms-Katholieke kerk in mijn dorp. Tjokvol zat het. De sfeer was goed, optimistisch en ontspannen. De mis begon met de woorden ‘welkom aan iedereen die vindt dat hij of zij hier vanavond moet zijn. Of je nu vaak komt of bijna nooit. Of je gelovig bent of niet. Of je alleen bent of samen. Welkom.’

Het werd een mooie avond.

Hoe onzeker moet je zijn om dingen te verbieden. Dat vroeg ik me af toen ik de berichten op de radio hoorde en later in de kerk zat. Want je kunt wel volhouden dat het allemaal te maken heeft met intolerantie maar ik geloof dat steeds minder. Mijn overtuiging is meer en meer dat het afzetten tegen alles wat niet strookt met de eigen overtuiging wijst op een enorme leegte. Als dat waar je in gelooft onderuit gehaald kan worden door een feest dan heb je een zwak geloof. Dan is dat niet veel waard.

Het gaat niet alleen om een sterke man in Somalië, het gaat ook om mensen hier. Mensen die echt de overtuiging hebben dat onze cultuur omver gehaald kan worden door andere culturen of geloven. Dat kan alleen als je eigen cultuur niets voorstelt en vooral niet weerbaar is.

Hoe moet het dan wel?

Ferm zijn in je eigen overtuigingen. We zijn niet voor niets zover gekomen met alle geschiedenis die we hebben. Onze cultuur, onze gedeelde overtuigingen, normen en waarden en ook al onze vrijheden hebben we niet voor niets gekregen. Daar is veel voor gedaan en gelaten. Dat is ons zeker niet aan komen waaien.

Daarom, precies daarom, moeten wij nooit gaan lijken op of ons gedragen zoals die sultan. Juist wij moeten alle feesten toestaan omdat zij nooit ten koste van ons kunnen gaan. Juist omdat wij alles toestaan, onderscheiden we ons van alle onzekeren, alle zwakken van geloof. Ik denk dat ook de PVV en de aanhangers daarvan niet zozeer slecht, fout of verkeerd zijn. Zij zijn ten diepste onzeker. En hoewel ze de sultan zullen verafschuwen vanwege zijn cultuur, zouden zij zijn gedrag wel willen kopiëren. Niet uit kracht maar uit zwakte.

Ik ben zo intens gehecht aan onze cultuur waarin we kunnen zeggen wat we willen, doen wat kan, in vrijheid onze overtuigingen kunnen leven. Waarin we met woorden elkaar bestrijden omdat er altijd ruimte is voor andersdenkenden. Waarin ik ’s morgens als ik wakker word niet hoef te vrezen voor mijn leven. Mijn gehechtheid is zo groot dat ik alle andersdenkenden welkom heet. Een welkom dat ook inhoudt dat je met dezelfde waarden en normen mij tegemoet treedt. Alleen dan zal en kan ik nog lang gehecht blijven aan mijn wereld.

Geen zwak geloof dus.