Lang, lang geleden deed ik iets dat niet door de beugel van mijn ouders kon. Ik weet niet eens meer wat. Wellicht een kerstbomengevecht of iets uit die tijd. Het is was niet de eerste keer dat ik het deed. Mijn vader was altijd heel simpel: een keer waarschuwen en de tweede keer de gevolgen van je actie onder ogen zien.

Mijn moeder was ook van het doorpakken en had al gezegd dat als ik het nog eens zou doen ze naar de politie zou gaan. Het gekke is dat ik dus niet meer precies weet wat ik gedaan heb toen, maar wat ik wel weet is dit: ze gíng naar de politie, de wijkagent. Die kwam aan de deur en sprak me streng, erg streng toe. Onder de indruk was ik tot op het bot. Daarna keek ik wel uit met kattenkwaad.

Het werkte twee kanten uit. Ik wist dat mijn ouders wisten wat ik deed én ik wist dat ze niet zouden schromen mij de consequenties te laten zien.

Ik moest hieraan denken toen ik de berichten las over stenengooiende jeugd in Almere. Ik vroeg me direct af: waar zijn hun ouders?

Ik ben zelf vader van twee zonen en zo ongeveer weet ik wat ze doen en waar ze uithangen. Ik voel het aan hun antwoorden als er iets niet helemaal deugt. De antwoorden worden óf heel vaag óf juist ongewoon precies. Voor mij red flags in onze gesprekken. Ik merk zo het een en ander. We praten over van alles en nog wat en houden elkaar op de hoogte van het leven. Wat we vinden, wat we leuk vinden en minder leuk. Wat er zoal gebeurd is vandaag en wat de plannen voor morgen zijn.

Ieder mens die wat uitvreet heeft ouders. De meesten althans. En iedere keer dat ik iets lees over nu tegelgooiers, over IS jongeren, over een aanslagpleger denk ik: waar zijn de ouders? Als ouder heb je de plicht er te zijn voor je kinderen. Om over dingen te praten, leuke en minder leuke. Je moet en hoort er te zijn voor hen. Als je dat niet leuk vindt kom je daar te laat achter: jij hebt kinderen genomen en dus moet je ervoor zorgen. Je hebt geen enkele keuze meer.

Als je als kind kun doen wat je wilt dan heb je ouders die niet in jou geïnteresseerd zijn. Die het wel best vinden. Die onverschillig zijn. En als er iets is waar kinderen schade van ondervinden dan is het ouders die onverschillig zijn.

Dus als je kinderen ziet die dit soort shit uithalen, van grind gooien tot aanslagen aan toe, van spugen naar vrouwen tot aan Marseille verbouwen na een voetbalwedstrijd, weet dan dat er ouders zijn die daar geen donder aan doen.

Dus: waar zijn die ouders?