Het begon een paar weken geleden. Ik luisterde naar de radio en het ging over Adele. Een zangeres die volgens mij ooit So you think you can sing heeft gewonnen. En inderdaad, ze kan zingen. In een roddelblad las ik een artikel over haar strijd. Ik weet niet meer waartegen, maar het was een strijd.

Ze was ook als een soort kluizenaar ondergedoken geweest omdat het haar allemaal teveel werd. Ja, nu was ze weer out in the open en dat was goed. Blijkbaar vloog het haar nu niet meer aan.

Daarna begreep ik dat ik moest uitkijken naar haar nieuwe album. Want, tja een nieuw album van Adele dát is pas nieuws. En ze had het zwaar gehad. Ze was ook afgevallen. Ze was een ander mens geworden, maar toch ook weer niet.

Het beste is om het raadsel te vergroten, zoals Mulisch ooit zei. En dat gebeurde dag op dag. Er was een opname van het nieuwe nummer. Hello geloof ik. En dat was niet alles, want op het album stonden nog meer nummers. Echt.

De krant ging er over schrijven. Ik zag foto’s van Adele. Vandaag een interview met Adele. Nog meer foto’s. Een nieuw lied. Adele komt. Adele zal haar muziek niet op Spotify delen want daar is ze het niet mee eens. Ook niet op iTunes, want daar is ze het ook niet mee eens. Adele is het eigenlijk nergens mee eens.

Nu heb ik haar altijd al een vrouw met een goede stem gevonden. Een beetje plat wellicht. En ook een beetje teveel effect in haar stem leggend. Mocht wel een onsje minder. Op TV zag ik meisjes haar nadoen. Wel van mindere kwaliteit maar meisjes klonken opeens massaal getourmenteerd.

En nu dus de wederkeer van de messias.

Wat Adele beheerst, beter dan wie ook, is marketing. Vol respect kijk ik naar het marketingoffensief. Het jaren weggeweest zijn. Het afzetten tegen de main industry. Het niet live willen optreden. Jezelf schaars maken, onbereikbaar. Dat is waar het werkelijk om gaat. Adele is een businessvrouw om rekening mee te houden.

Ik volg het vol ontzag. Echt.