Ik open slaperig de gordijnen
en zie, daar ligt de stad,
straten, verkeer, lage en
hoge gebouwen. Zoals iedere stad,
maar daarachter zie ik 
voor het eerst in mijn leven
de sneeuwkegel van Mount Fuji

En ik weet dat ik niets moet weten
hier, dat ik niet gewoon verder
leef, maar dan op een andere plek,
de dingen doe die ik altijd al doe
want waar ik ook ben, ik ben het
in deze stad, maar zonder mij

Meer dan alle boeken die ik lees,
alle woorden in mijn geest, 
deze stad als buitenkant wordt
langzaam mijn binnenkant, als ik zie 
dat niets van mij hier werkt, 
en ik merk hoe ik alles vergeet

Daar in de buik van de stad,
op een hoek, kijkend naar alle mensen
wachtend op het geluid als teken
om over te steken, steek ik over
in mijzelf, en doe wat ik niet graag doe,
ik laat het nieuwe, het onbekende toe

Die keuze wordt voor mij gemaakt
in een taal die ik niet versta, maar 
wel begrijp, spreekt deze stad tot mij,
door alle drukte, met zachte stem en 
lichte drang: laat jezelf los en kom,
begin met een nieuw begin. Ik haal diep
adem, en stort mij daarin.

Ik heb het plan opgevat hier regelmatig een gedicht te plaatsen. Die schrijf ik al geruime tijd maar het is ook best een drempel om te doen.

Drempels zijn er om te overschrijden, te overschrijven. Dus doe ik het toch maar.

Met een vulpen eerst op ruitjespapier uit Frankrijk en dan hier overtikken. Kom, laat ik het eens proberen.

Tot snel.