Marseille! Hoe vaak ben ik er al geweest en hoe vaak heb ik er al over geschreven? Vaak. Te vaak? Misschien, maar volgens mij niet. Iedere keer dat ik er ben, voel ik me thuis. Het gedoe rond de oude haven, de straten achteraf, de geuren, de mensen. Naar de plek waar de ferries aankomen om te zien wie en wat er allemaal van afkomt. Het is altijd weer de moeite waard.

Hoe vaak al heb ik er gegeten? Ook vaak. Meestal goed, soms niet, maar meestal wel. Bestel iets simpels, iets lokaals en dan is het altijd wel prima. Een van de keren dat het niet lekker was, voor mijn jongste zoon dan, was toen hij ergens een grote hamburger bestelde. Het vet en de kaas dropen tussen het veel te zachte broodje uit. Dode sla was de garnering. Van de weeromstuit gooide hij zijn glas cola om. Aan duizend stukjes. De ober, een prachtige zachtmoedige queer kwam direct en begon hem af te drogen en alles op te ruimen. “De rien, zei hij. Waarmee de hamburger ruimschoots was gecompenseerd. Zo zie je maar: het komt altijd goed in Marseille.

Maar even terug naar goed eten.

Ja, dat hebben we heel vaak gedaan. Van een simpele dorade in de haven tot zeer uitgebreid. Maar er is één restaurant dat ik graag wil uitlichten zodat iedereen daar gaat genieten.

Het is een Italiaans restaurant. Het zit om de hoek bij de oude haven, vlak bij de hallen. La Casertane. Een mooie simpele gevel, paar stoelen en tafeltjes voor de deur en in de bediening een mooie Italiaan. Vriendelijk, gastvrij. En dan het eten! Voor een niet al te groot budget eet je hier pasta zoals pasta bedoeld is. Al dente, korte saus, hoog op smaak, perfect bereid met verse ingrediënten. Je proeft het. De wijnen erbij zijn geheel comme il faut, perfect passend.

We liepen hier toevallig tegenaan op een van onze wandelingen aan het einde van de dag, we hadden trek en zijn gaan zitten. Geen moment spijt van gehad, integendeel.

Marseille is een internationale stad. Je kunt er uit veel warme windstreken eten (ik ken er geen Scandinavisch restaurant) en deze Italiaan is hors catégorie. Doen dus.

Volgende keer neem ik jullie mee naar Le Thoronet, eten in de wijnvelden.

Ik zal eerlijk zijn: ik kijk niet uit naar de komende maanden tot aan de verkiezingen. De eerste tekenen van oeverloze shit zijn al waarneembaar. Moddergooien, vooral niet inhoudelijk zijn, liegen, verdachtmaken, uitsluiten. Media die met de meest waanzinnige formats komen. Lijsttrekkers opsluiten en filmen wat er gebeurt. Maar ook reclameman Neefjes die met een aantal ondernemers de verkiezingen willen beïnvloeden: centrumkabinet maar zonder GroenLinks-PvdA. Hoe groot kan een inhoudsloos ego zijn?

De rituele dansjes komen er aan. Opstellingen waarin lijsttrekkers een minuut krijgen om te reageren, of een minuut om elkaar te kleineren, als idioot weg te zetten. Het gaat allemaal weer komen.

En ik kijk er niet naar uit. Sterker nog: ik zal er niets van gaan zien en niets over lezen.

Een karikatuur is het van wat politiek is of in ieder geval hoort te zijn.

Op 29 oktober zal ik mijn stem uitbrengen op de partij van mijn keuze. Niet de beste keuze, laat ik daar eerlijk in zijn, maar wel de best mogelijke gegeven alle alternatieven. Vooraf denk ik vooral na over het stemgedrag in de Tweede Kamer van de verschillende partijen. Ik zou willen dat iedereen dat zou doen. Het CDA met het burgerfatsoen dat gewoon stemt voor het strafbaarstellen van hulp aan illegaal aanwezige vluchtelingen in Nederland. De VVD die er geen probleem in zag te gaan regeren met de PVV en dat dan ook iedere keer te ondersteunen. BBB die niets tot stand hebben gebracht en alles laat stagneren ten gevolge van valse domheid. NSC dat zozeer opkomt voor de regels van de rechtsstaat, dat zij ook al voor de strafbaarstelling heeft gestemd. GLPvdA dat haar best doet maar niet veel verder komt dan dat: verontwaardiging is geen stemmentrekker.

Maar het maakt allemaal niet uit. Ik weet op welke partij is ga stemmen. Ik wist ook ieder jaar op wie, maar dat is door de actualiteit aan het wankelen gebracht. Het zal in ieder geval wel een vrouw zijn.

Nog 3,5 maand.

Je staat ’s avonds op de boulevard aan de kust in Menton en je kijkt naar links. Daar, niet veel verderop, ligt Italië, Ventimiglia glinstert in de nacht. Prachtig. Je loopt omhoog het stadje in de trappen op naar de kerk en je draait je om: daar is Italië weer. Waar je ook kijkt.

Maar om even terug te gaan naar de titel: Menton ligt toch niet in Italië? Nee, maar de overgang tussen beide landen is wel een vloeiende. En gek is dat niet als je kijkt naar de geschiedenis van de stad. Waar ik het nu over wil hebben is een Italiaanse enclave in de stad, om precies te zijn een restaurant op de Avenue de Verdun.

Hoe kwam ik in die enclave terecht?

We waren in Florence en zouden doorreizen naar Carcès in de Var. Probeer maar eens een vlucht te vinden vanuit Florence naar Marseille, Toulon, Nice. Ik zal wel niet goed hebben gekeken maar ik kon ze niet vinden, of met enorme overstapmomenten, of tegen enorme kosten. Ik keek hoe lang het rijden was, zag dat het een uur of zeven zou zijn en huurde een auto. En ik zag dat we langs Menton kwamen. Slechts twee uur rijden van ons maar nog nooit geweest in de 23 jaar in de Var. Dus hotel geboekt en op naar Menton. Na ongeveer dertienduizend tunneltjes kwamen we aan in Frankrijk en zagen diep aan zee de stad liggen. Wow. Prachtig.

Hotel gevonden, auto geparkeerd en teruglopend kwamen we langs La Trattoria. Plastic voortent voor het restaurant en Italiaans. In de avond liepen we terug en vroegen we om een tafeltje voor twee. Eigenlijk kon dat helemaal niet, het was vol, maar opeens kon het wel. En wat was dat mazzel!

Wat kun je hier heerlijk eten. De bediening is top, Italiaans, snel, vette accenten, vriendelijk en trots op hun eten. Je zit er een tikkie dicht op elkaar maar dat is geen probleem. De spaghetti AOP was perfect al dente, het vlees (entrecôte grillée) had een perfecte cuisson, de wijn was heerlijk en goed op temperatuur. Alles klopte hier.

Het voordeel van de locatie is dat je een beetje buiten het drukke deel zit. Geen tourist trap, gewoon een goed restaurant.

Na het eten nog door de stad gewandeld en genoten van de schoonheid en het uitzicht. Laat Menton dus niet links of rechts liggen maar rij langs de kronkelwegen naar beneden en geniet van deze parel.

En de volgende keer neem ik jullie mee naar een andere Italiaan in Marseille.