De allereerste keer dat ik naar Saint-Tropez ging maakte ik de fout met de auto er naartoe te rijden. Dat hebben we geweten: drie uur file. Dat moet tocht beter kunnen denk je dan. En dat kan ook.

Vanuit Sainte-Maxime, ook wel druk maar goed bereikbaar, met het bootje oversteken is top. Je voelt je direct op vakantie, de zee geurt heerlijk en in een minuut of 15 ben je aan de overkant. Je ziet het dorp groter worden: de kleuren, de citadel, de toren en je vaart de haven binnen. Heerlijk.

En precies daar begint de idioterie. Hoe groot kan een boot zijn? Hoeveel personeel kan er verveeld op een boot aanwezig zijn, hangend, vegend, zwabberend, wachtend op het baasje dat wellicht niet eens meer komt vandaag. Het is een heel dure camping op zee en de luxueuze verveling druipt er vanaf.

Het is hetzelfde met de tenten aan de boulevard. Ingesteld op toerisme. Peperduur en van een gekmakend gemiddelde smaak. Niets hier is top of vermeldenswaard.

En toch gaan we met de boot er naartoe, liefst in oktober overigens. Want als je eenmaal door de gekte heen bent is Saint-Tropez een leuk stadje. Zeker, opgedofte vrouwen met op een meter afstand achter hen een opgedofte man, van winkel naar winkel gaand zijn er volop. Veel zelfs. Maar daar tussendoor heerst er ook rust en een zonnig zuiden.

Blijft wel altijd de vraag: waar kun je lekker eten, niet te duur of te chic, zonder tussen al die medetoeristen te zitten. Nou, die plek hebben we gevonden, in een straatje achteraf.

La Table de Léon: je voelt je er welkom en je kunt er echt heerlijk eten. Met veel liefde klaargemaakt voor je. Mooi opgemaakte borden en goede wijn.

De vis op het menu is zeevers, prachtige cuisson en alle smaken kloppen. Mijn advies is dus: aankomen, snel van de boulevard af het stadje in, beetje mensen kijken en dan naar Léon. En rozig daarna weer op de boot terug naar Sainte-Maxime. Pech voor de Bob, maar ook zonder een heerlijke wijn is het hier top.

Volgende keer keren we terug naar Marseille, voor een memorabele Italiaan.

* Ook kort besproken in Cote&Provence, voorjaar 2025

En het is waar, de beste pizza eet je toch gewoon in Italië. Of het nu een dikke Romeinse, of een heel dunne Napolitaanse pizza is: pizza eet je in Italië.

En ik heb er veel geprobeerd in Frankrijk. Nooit van een keten, zoals in Parijs, maar altijd bij lokale restaurants. De pizza die nog het meest in de buurt kwam was de pizza bij Les Chineurs in ons mooie dorp. Maar helaas, Seb en Patou zijn ermee gestopt en hebben nu een tentje in Thoronet waar ze overdag pinsas verkopen. Oh ja, en dan was er nog een pizzabakker bij Le Val: au feu de bois. Ook goed maar nooit het origineel.

Fransen kunnen namelijk niet stoppen met versieren van voedsel. Er moet altijd nog iets bij. Een ingrediënt, een kruidje, een smaakje, een ei, room, ga zo maar door. En zo is het dat ik het zonder goede pizza moest stellen. Tuurlijk, een goeie pissaladière is ook heerlijk, maar toch.

Tot we op een dag ronddwaalden in Aix-en-Provence. We komen hier best vaak en we blijven terugkomen. Een heerlijke relaxte stad met veel studenten. Waar jeugd is, is sfeer. We waren naar het atelier van Cézanne geweest en liepen terug de stad in. Nog een expositie en genieten van de sfeer. Zo aan het einde van de dag kregen we trek en opeens stonden we oog in oog met een kleine tentje op een hoek. Le Four Aixois stond er op de gevel. Wat stoeltjes buiten. We gingen zitten en het duurde even voor er een jonge vent aan tafel kwam. Hij legde uit dat zij de beste pizza van de Provence wilden maken, een goede houtoven hadden en dat het meel biologisch was. We bestelden ieder een pizza. Drie verschillende. Als voorgerecht een mooie salade. En wijn natuurlijk.

De glazen kwamen op tafel en werden tot aan de rand volgeschonken. De salade kwam: dit was niet wat we verwachtten. De salade was simpel, verse en zo smaakvol. Olijfolie uit Italië, pepertje in de nasmaak. Fantastisch. Toen kwamen de pizza’s. Idem. Weinig beleg maar ongelooflijk lekker. Een dunne bodem met een geblakerde rand. Een perfecte Napolitaanse pizza. De punten kon je zo dubbel vouwen en ongegeneerd verorberen.

Bij het afrekenen sprak ik die jongens. Twee, een in de bediening en een aan de houtoven. Trotse jonge kerels met een missie. De beste worden met de eerlijkste producten. Alles klopte eraan.

Fransen slaan door in hun eten, in rijkdom en ingrediënten, daarom hou ik zo van Frans eten. Deze kerels verstaan de kunst van het weglaten. Precies goed en precies op smaak.

Ik ga er zo weer naar toe.

Volgende keer neem ik jullie mee naar Saint-Tropez

(*) ook te vinden in Cote & Provence

Gisteravond was het weer zover. Eten bij een Japans restaurant in Utrecht. De aanleiding van de verjaardag van mijn vrouw en de keuze voor het restaurant kwam door de allergie van mijn zoon. Hij is allergisch voor melkeiwit.

Oh, lactose! Nou nee, en dit moeten we altijd uitleggen: melkeiwit is echt iets anders dan lactose. En dan kun je uitleggen dat het een een eiwit en het ander een suiker is, maar dat doen we niet. Men is gewoon niet op de hoogte van allerlei allergieën, en dat is heel begrijpelijk. Er zijn er nogal wat en melkeiwitallergie komt niet heel vaak voor. Dus dat is ok.

Wat we altijd wel aangeven is dat bij de geringste hoeveelheid melkeiwit hij in een anafylactische shock raakt, binnen twee minuten, dat hij als de sodemieter twee epipennen moet zetten en dat we daarna direct naar het ziekenhuis moeten. Aan nog meer epi, salbutamol en prednison. En een nacht observatie.

Ooit hebben we dit geconstateerd toen hij een jaar of zes was, in Parijs na het eten van een M&M. Hij zwol op, kreeg het benauwd en gelukkig hebben we cetirizine bij ons. Na de vakantie testjes en dit kwam er uit.

Sinds die dag in de allergie ontspoord. In het begin pasten uitslagen nog op een schaal van 0-100, inmiddels is de waarde er ver overheen. Het zal ook niet minder worden is de verwachting. Werd hij eerst gewoon ziek, nu gaat hij dood als we er niet snel bij zijn.

We gaan dus ook vrijwel nooit uit eten. Maar een Japanner! En ook nog vooraf aangegeven dat hij dit heeft etc.

Bij binnenkomst zoals altijd: oh, lactoseallergie, ja dat zien we hier vaker. Nee, melkeiwit. Oh, je mag geen eieren? Nee, die juist wel. Geen melkproducten. Oh, dus boter is geen probleem. Jawel want etc enzovoort. We gaan hier altijd doorheen. De zoon ook, heel rustig.

Het eerste gerecht van de teppanyaki ging prima: de chef maakt eerst bord voor mijn zoon en toen deed hij een dikke klodder citroenboter op de plaat en bakje daar de zalm in. Zoon keek met grote ogen en ik wist dat hij niets meer zou eten deze avond. Ondanks de uitleg dat zelfs een druppeltje via kruisbesmetting dodelijk kan zijn deed de chef gewoon wat hij altijd deed. Mijn zoon werd wanhopig omdat hij het weer probeerde in een restaurant en het dus weer misliep.

Bij thuiskomst heb ik eieren met spek gebakken voor hem en vanavond wil hij heel veel taco’s hebben. Ik ga het allemaal doen.

Kijk, ik verwacht van niemand enige kennis van allerlei aandoeningen. Helemaal niet. Maar enige aandacht voor early warnings is wel nodig. Twee jaar geleden in een sterrentent in Amsterdam was het hetzelfde. Boter in de saus, ondanks mijn belletjes vooraf. Het is gekmakend. En het ergste is het voor hem: hij kan nooit relaxed ergens eten. Behalve in 100000% vegan restaurants (zoals Kasvio). Daar wel. Vegetarisch ook al niet, want werkelijk overal zit room of kaas in. En een keuken waar men met kaas kookt is levensgevaarlijk. Eerst halloumi op de grill en dan een stuk vlees voor hem is dodelijk. We hebben dit ooit meegemaakt en gelukkig was het ziekenhuis dichtbij.

Dus een kleine oproep aan restaurants, chefs etcetera: neem je klanten serieus, regel alles tot in ieder detail of zeg eerlijk dat dat je niet gaat lukken. Dat is niet erg, dat is juist heel fijn.