Er is een mevrouw met de vrolijke naam Marjolein die niet heel veel kan. Maar wat zij wel kan is koppig volharden in standpunten die óf niet deugen óf ongrondwettelijk zijn. Nu is dat op zich geen probleem want dat mogen mensen. Dus zou je denken ‘nou en’ dan heet Ingrid een keer anders.

Maar deze mevrouw is minister in een kabinet dat door de Koning is benoemd.

Iets nog over haar plek in dat kabinet.

De grootste fractie die ministers levert is een onversneden rellerige onverdraagzame bende onder leiding van de Grote Leider. Die Grote Leider is de baas en had graag de baas van Nederland willen zijn. Dat is hij al de facto maar hij had zelf MP willen zijn. Maakt niet uit: zijn agenda voert hij alsnog uit.

Om dat voor elkaar te krijgen kan hij afleiding heel goed gebruiken, behalve als die afleiding zijn belangrijkste punt, Nederland Blank!, in gevaar brengt.

Wat is zo’n afleiding?

Oorlog, het milieu, de verzorgingsstaat, boeren, arme mensen, rijke mensen, mensen, onderwijs en ga zo maar door.

De Grote Leider heeft het volgende bedacht.

Om mijn punt, Nederland Blank!, op de agenda te houden gebruik ik Marjolein. Zij zal de slechtste minister ooit worden, zij zal het minst meewerken, haar plannen zullen zo slecht zijn dat die altijd worden afgekeurd en zij zal enorm veel geld tekort gaan creëren zodat het weer maanden daarover zal gaan.

Intussen breken we Nederland af, kan ik iedereen de schuld geven die niet Blank is (plus het uitschot aan D66 rechters en journalisten), en blijf ik aan zet.

De media, nuttige idioten die ik schoffeer (ze vinden dat heerlijk) blijven dag in, dag uit hun kranten en sites volschrijven over Marjolein. En ik, ik kan doen wat ik wil.

En zo is het en zo doet De Grote Leider. En zo gaat het.

De headhunter had lang geleden tegen De Grote Leider gezegd dat hij toch niet die directrice van BSO ‘De Hel’ zou willen inhuren? De Grote Leider deed het toch en had het goed gezien. En Fleur moest maar uitzoeken hoe zij het zou doen. Jammer dan. Gelukkig had hij de foto’s nog.