Stel je voor, je rijdt door de Var omdat je kinderen naar een klimbos willen. Nee, jij niet, maar zij wel. En dus geef je toe. Je rijdt een half uurtje, slaat op de Rn7 rechtsaf, je volgt een zeer smal weggetje tot in een bos. Je kunt naar links en naar rechts en je volgt de bordjes naar het klimbos: Aoubré l’Aventure Nature. Het is druk en stoffig, augustus, en je kinderen beklimmen de bomen met gevaar voor eigen leven en opeens dringt het tot je door: het is vrijdag de 13de! Geen goede dag om te klimmen. Tja, het kwam toch meer dan goed.

Lang, lang geleden was er een groep ridders in Frankrijk die machtig en rijk waren. Edelen werden lid van de orde en schonken hun bezit. Daardoor bezat deze orde veel land, veel gebouwen, veel geld en werden zij gesteund door een machtige man, Bernardus van Clairvaux, de stichter van de Cisterciënzers in de Bourgogne. De naam van die orde: de Tempeliers, Les Templiers.

Maar wat heeft dit nou te maken met vrijdag de dertiende, met dat klimbos en een reeks blogs over lekker eten? Lees even met me mee.

Zo’n achthonderd jaar geleden verkregen de Tempeliers een nieuwe commanderie: Peirasson. Er zijn veel commanderieën, rustplaatsen, van de Tempeliers in de Provence. Niet zo gek. Op weg naar Jeruzalem, een lange, lange tocht, was er behoefte aan plaatsen waar men onderweg kon verblijven. Een soort Middeleeuwse F1-keten, maar dan een tikkie mooier aangelegd.

Men kwam er om te rusten, te bidden, geestelijk rein te worden alvorens door te trekken voor een van de Kruistochten. Nadat Bernardus van Clairvaux in Vézelay had opgeroepen tot de Tweede Kruistocht ging het pas echt goed los. En hoewel het diezelfde Bernardus niet eens echt te doen was om het verdrijven van de moslims uit Jeruzalem, hij wilde gewoon veel macht, trokken de Tempeliers geestdriftig naar Klein-Azië. Dat is niet echt goed afgelopen.

De macht en rijkdom werden te groot in de ogen van de toenmalige keizer, Filips IV. Aan het prille begin van de veertiende eeuw werd iedereen opgerold: op vrijdag 13 oktober 1307 kwam er een einde aan de orde. De Paus sloot zich hierbij aan en beval het oppakken van alle Tempeliers. Wij zijn nog steeds bekend met vrijdag de 13de.

De laatste Grootmeester, zeg maar de CEO van de Tempeliers, Jacques de Molay, werd in Parijs verbrand. Dat gebeurde zeven jaar na die vrijdag. De plek kun je overigens nog steeds bezoeken.

Dat was dus het einde van de orde, maar niet van hun bezittingen.En een van die bezittingen is een prachtige Commanderie die de eeuwen doorstond, tot het landgoed in 2001 werd gekocht door een welvarende man uit Parijs.

De naam is Peyrassol. Middenin de Var, nabij Flassans-sur-Issole. Je rijdt er voorbij voor je het weet. Het was dus de andere afslag in het bos op weg naar het klimbos.

Inmiddels staan er langs de weg grote vlaggen met het Tempelierskruis zodat je ziet waar je eraf moet. En doe dat ook vooral!

Bij Peyrassol kun je niet alleen fantastisch eten, maar het is vooral een hemels plekje. De Parijzenaar die het ooit heeft gekocht heeft er iets prachtigs van gemaakt: overal is kunst, heel grote objecten middenin de wijnvelden, een klein museum tussen de gebouwen, beelden in de tuin. Er is een eigen moestuin, je kunt overal wandelen. En eten is hier echt een traktatie, al was het maar vanwege de plek waar je zit.

Er is in de loop der jaren wel wat veranderd. Toen we hier voor het eerst kwamen was er één restaurant waar je het dagmenu at. Top overigens, altijd weer. Zeer Frans, hoog op smaak en de chef kwam altijd even uitleggen wat je ging eten. Thuis heb ik veel gekopiëerd. Er is een tweede restaurant bijgekomen, dat inmiddels een ster heeft: Chez Jeannette*. De gerechten zijn heel verfijnd maar zeer herkenbaar als Zuid-Frans. Het terroir op je bord. Ik vind het wel wat commerciëler geworden, de eigenheid is wat verdwenen.

Die vrijdag de 13de in het klimbos liep goed af. We reden terug, ik ging de andere kant op en we arriveerden bij Peyrassol. Gegeten als God in Frankrijk, de rosé is fantastisch en je kunt er zitten tot einde van de middag. Dat hebben we ook gedaan. En sindsdien gaan we eigenlijk ieder jaar in de zomer hier een keer eten.

Kortom: als je in de Var bent, bel dan even om te reserveren. Gewoon binnenlopen om wat te eten is er niet meer bij. Ga zitten en weet dat je niet alleen heerlijk gaat eten, maar dat doet op roemruchte grond, bij een Commanderie waar ooit Tempeliers rondliepen, meer dan 800 jaar geleden.

Volgende keer zal ik schrijven over pizza in Aix-en-Provence

Jaren geleden liepen we in de ochtend over de boulevard in Cannes. Vaak gaan we er naartoe omdat het een combinatie is van idiote luxe en zuidelijk Franse sfeer. Die ochtend was het opeens vooral het eerste. Ter hoogte van het Marriot stonden auto’s onder bedekkingen langs de stoep geparkeerd. Een voor een gingen die bedekkingen er af en langzaamaan kwamen auto’s tevoorschijn ter waarde van vele miljoenen. Drie Bugatti’s, Zonda’s, etcetera enzovoort. Mijn jongste zoon had pupillen ter grootte van schoteltjes en begon te fotograferen en uit te leggen waar we naar keken. Het was beschamend veel en iedere auto had een Arabisch kenteken. Er bleek een of andere sjeik te logeren in het hotel, inclusief hele familie. Twee etages waren afgehuurd. Ik stelde me voor dat hij boven keek met een mobiel in zijn handen en zei ‘doe de Bugatti Veyron maar. Of, nee doe de Pagano. Nee toch niet: de Rolls.’

Zoon blij en wij voelden hier de verschillen in de wereld zichtbaar worden. Conspicuous wealth wordt dit genoemd.

We liepen door naar de Rue d’Antibes en genoten van het dorp dat Cannes ook is. Waar we altijd even ook naartoe gaan is de overdekte markt (als die er is).

We kregen zin in lunch en liepen terug naar het begin van de boulevard. Daar is een tent waar we graag komen: Plage de Goëland. Een perfecte plek om te gaan zitten en genieten van het zand, de zee en boven en achter je de drukte van de stad. De sfeer is hier heel relaxed, de mensen zijn aardig en ze schenken een goeie rosé: Bailly. De gerechten zijn heel mooi gemaakt met fijne smaken. Let wel op: het is niet de goedkoopste plek om te eten maar wel een van de fijnste.

Dat is het mooie aan Cannes: een boek kopen bij de FNAC, macarons bij Ladurée, een biertje drinken in een straatje achteraf, wandelen naar Le Suquet en dan bijkomen aan de zee. Een absolute aanrader.

Volgende keer zal ik uitgebreid vertellen over heerlijk eten in een Commanderie van de Tempeliers.

(*) Dit is nummer 6 in een reeks van 15 tips in Zuid Frankrijk waar je lekker kunt eten. Ze zijn in het kort gepubliceerd in Cote et Provence.

Het is midden 18e eeuw als een befaamd kunstenaar in Rome iets doet wat nieuw is. Na jaren realistische etsen te hebben gemaakt van allerlei Romeinse gebouwen en pleinen, besluit hij denkbeeldige kerkers te maken: Carceri d’invenzione. Het worden er zestien. In 1750 worden de eerste gepubliceerd, en tien jaar later bewerkt hij de etsen opnieuw en nummert hij ze van I tot XVI. De kunstenaar heet Giovanni Battista Piranesi.

Al vroeg in mijn leven ben ik door de man geïntrigeerd: hij besloot het anders te gaan doen. Van iemand die bekend stond om zijn realistische prachtige etsen van oud en modern Rome (18de eeuw), besloot hij het helemaal anders te doen. Het resultaat is verbluffend mooi. 

Wat heeft dat in hemelsnaam met Zeist van doen, zul je denken? 

Nou, dat zit zo.

Iedere zaterdag loop ik in de vroege ochtend door Zeist. Ik ga altijd naar Kramer & van Doorn, bloemen halen bij Nils Nees met als einddoel de markt. Bij slager Maris koop ik weinig, maar heel goed vlees. De wandeling is heerlijk zo door ons ontwakende dorp. Ik ga dan kriskras door de straten. Laatst liep ik vanaf de Slotlaan naar de Torenlaan om daar tussen de huizen de weg te vinden naar de Voorheuvel.

En daar gebeurde het! Opeens bevond ik me in een van de etsen van Piranesi, nummer XV. Ik liep een parkeergarage in en van daaruit een andere, trappetje op, trappetje af, duister, daglicht, leegte, auto’s, kaal, mensen. Er waren lantaarns die naar de hemel wezen. Verdiepingen met hekken. En, anders dan bij hem, bordjes. Van ‘uitgang’ tot ‘verboden voor onbevoegden’ (wat overigens een koddige tekst is zonder toelichting). Ik achtte me bevoegd en liep door.

Ik besefte dat Zeist een hele wereld onder de dagelijkse wereld had gebouwd en dat dat allemaal met elkaar in verbinding staat. Zeist heeft een eigen systeem van Carceri, kerkers. Er zijn zelfs cellen te vinden, keurig op een rij, deur na deur.

Mijn hart maakte een sprongetje en mijn gedachten gingen naar Piranesi. Wat hij 250 jaar geleden had bedacht, was hier vormgegeven. Onbedoeld, denk ik zo. Hij kon tevreden zijn. Ik ook.

Ok, het is minder groots en meeslepend als de originele Piranesi. Dat weet ik ook wel. Maar zoals een kind van twee stoelen, een doos en een laken, een kasteel weet te maken, zo zouden volwassenen met heel weinig een mythische wereld moeten bedenken. Althans, dat is mijn mening. Achter het gewone alledaagse, gaat altijd meer schuil. 

Later ging ik een kaarsje branden in de Mariakapel in de Rozenstraat (vast onderdeel), en daarmee maakte ik de cirkel echt rond.
 

Eerder gepubliceerd in https://www.zeistermagazine.nl/kerkersvanzeist

Er is een mevrouw met de vrolijke naam Marjolein die niet heel veel kan. Maar wat zij wel kan is koppig volharden in standpunten die óf niet deugen óf ongrondwettelijk zijn. Nu is dat op zich geen probleem want dat mogen mensen. Dus zou je denken ‘nou en’ dan heet Ingrid een keer anders.

Maar deze mevrouw is minister in een kabinet dat door de Koning is benoemd.

Iets nog over haar plek in dat kabinet.

De grootste fractie die ministers levert is een onversneden rellerige onverdraagzame bende onder leiding van de Grote Leider. Die Grote Leider is de baas en had graag de baas van Nederland willen zijn. Dat is hij al de facto maar hij had zelf MP willen zijn. Maakt niet uit: zijn agenda voert hij alsnog uit.

Om dat voor elkaar te krijgen kan hij afleiding heel goed gebruiken, behalve als die afleiding zijn belangrijkste punt, Nederland Blank!, in gevaar brengt.

Wat is zo’n afleiding?

Oorlog, het milieu, de verzorgingsstaat, boeren, arme mensen, rijke mensen, mensen, onderwijs en ga zo maar door.

De Grote Leider heeft het volgende bedacht.

Om mijn punt, Nederland Blank!, op de agenda te houden gebruik ik Marjolein. Zij zal de slechtste minister ooit worden, zij zal het minst meewerken, haar plannen zullen zo slecht zijn dat die altijd worden afgekeurd en zij zal enorm veel geld tekort gaan creëren zodat het weer maanden daarover zal gaan.

Intussen breken we Nederland af, kan ik iedereen de schuld geven die niet Blank is (plus het uitschot aan D66 rechters en journalisten), en blijf ik aan zet.

De media, nuttige idioten die ik schoffeer (ze vinden dat heerlijk) blijven dag in, dag uit hun kranten en sites volschrijven over Marjolein. En ik, ik kan doen wat ik wil.

En zo is het en zo doet De Grote Leider. En zo gaat het.

De headhunter had lang geleden tegen De Grote Leider gezegd dat hij toch niet die directrice van BSO ‘De Hel’ zou willen inhuren? De Grote Leider deed het toch en had het goed gezien. En Fleur moest maar uitzoeken hoe zij het zou doen. Jammer dan. Gelukkig had hij de foto’s nog.

Je moet het willen vinden, Carcès. Het staat niet met koeienletters op snelwegborden en TomTom heeft er soms geen zin in. Maar als je er eenmaal bent, weet je het: hier gebeurt iets. Of eigenlijk: hier gebeurt níets — en dat is precies de bedoeling.

Ik kwam er op een dinsdag. De markt was al bijna opgeruimd, behalve een norse man met tomaten die eruitzagen alsof ze ’s nachts dromen hadden gehad. De fontein op het pleintje klaterde zonder publiek. Zelfs de duiven leken met siësta.

Carcès ruikt naar tijm, oude wijn en stenen die te lang in de zon hebben gelegen. De muren zijn beschilderd met muurschilderingen die je vertellen over het verleden — of over gisteren, dat is in dit soort dorpen hetzelfde. Kinderen spelen er verstoppertje tussen verhalen. En als je lang genoeg stilzit, komt er vanzelf een kat langs die vindt dat jouw stoel eigenlijk van hem is.

’s Avonds dronk ik een glas rosé onder een olijfboom die waarschijnlijk de Romeinen nog heeft meegemaakt. De lucht kleurde roze, oranje, dan paars. Iemand zong een chanson op een balkon zonder dat iemand luisterde. Of misschien luisterde iedereen.

Carcès is niet de plek waar je heengaat om iets te doen. Het is waar je naartoe gaat om even níét te zijn wat je normaal bent.