Nice en een achterbuurtje, kan dat? Ach dat weet ik niet eens zeker. Sommige buurten voelen prettiger, welkomer, vrolijker, zachter dan andere. En soms loop je in een straat waarvan je weet dat je er niet wilt zijn na zonsondergang. Op feiten gebaseerd? Meestal niet. Combinatie van straat en humeur.

Zo liepen wij in Nice naar het Musée Chagall, wat vanuit ons hotel in het centrum best een flinke wandeling was. Niet zozeer de afstand maar het klimmen gecombineerd met zo’n 40 graden maakte het een flinke wandeling. We passeerden een straatje, de Rue Biscarra, en we liepen langs een klein terras bij een Japanner. Binnen waren een man en vrouw van middelbare leeftijd aan het schoonmaken. Een simpel ogende zaak met formica tafels voor de deur. Ik vond het direct heel aantrekkelijk.

Wat is dat toch, dat je ergens naar kijkt en denkt ‘daar wil ik wel eten’. In mijn geval gaat het altijd over lokale tentjes die er niet direct top uitzien. Sterker nog, die een wat achterstallige indruk maken.

Afijn, wij liepen door en vonden de buurt niet echt top. Overal geparkeerde brommers en scooters, smalle straten en verder niks te beleven. Het museum was echt top! Ik had nooit veel met Chagall maar na het bezoek aan dit museum is dat veranderd. Wat een interessante kunstenaar is dit. Wat een verbeeldingskracht en wat een symboliek. Prachtig, echt alles. Tevreden dronken we wat onder de bomen en gingen terug naar het hotel.

Toen we bespraken waar we die avond zouden eten riep ik direct ‘bij die Japanner!’ Echt herkenning was er niet bij mijn gezin en toen ik het uitlegde was er geen enthousiasme. Maar we gingen toch.

We liepen terug naar de buurt en het werd stiller en stiller. Het oogde niet echt gezellig en ik zou hier niet spontaan heen getogen zijn. Maar ja, ik had een missie. De familie vroeg zich af wat we hier deden, in een stad waar zoveel te doen is in de drukte, tussen de mensen, in het licht. Als echte vader straalde ik overtuiging en rust uit. Zeker weten deed ik het ook niet.

Op naar Sushi Ya dus. En dat hebben we geweten! Met een nat doekje werd de tafel gekuist en we gingen op de stoep zitten met zijn vieren. We bestelden van alles bij de middelbare mevrouw die niet veel Frans sprak maar heel aardig was. Mijn ramen was hemels, de sushi was top en eigenlijk was alles perfect van smaak en textuur. Het Japanse bier erbij was koud en lekker. Dit was echt topeten voor een heel schappelijke prijs. De plek neem je voor lief, sterke nog: die plek maakt het helemaal af. Heel tevreden liepen we terug naar het hotel, de drukte in, waar er mensen, rumoer en licht waren.

Volgende keer neem ik jullie mee naar Marseille, ook naar een onverwacht straatje waar je op een terras zit tegen een uitgang van een parkeergarage aan. Het wordt nummer 4 van de 15 restaurants.