Vandaag het eerste favoriete restaurant van de vijftien in Zuid-Frankrijk. Ik schreef eerder dat het op loopafstand ligt van ons dorp: Cotignac. Nou ja, loopafstand: een kilometer of negen.

Cotignac is een heerlijk dorp. Ooit half dood is het als Lazarus opgestaan en weer tot leven gekomen. Het bruist. Er is een klein ‘museum’, er zijn kunsthandeltjes, er zijn twee hotels bijgekomen en de markt op dinsdag is heel er druk. Op de Cour Gambetta kun je volop eten, van lekker tot veel te vet (pizza’s), in een heerlijke sfeer. Alles klopt aan dit dorp.

Net het dorp door is er een klein pleintje, op dinsdag de uitloper van de markt. Daar was ooit een restaurant, La Terrasse, waar we vaak kwamen. Simpel lekker eten en ze hadden altijd een uitstekende vegetarische curry. Weinig verrassend maar prima. En toen kwam corona, het restaurant kwam daar niet meer bovenop. Het pand kwam leeg te staan.

Op een dinsdag liepen we over de markt en zagen dat er een nieuw restaurant was: Picotte Provence. De deur zat dicht. We gingen verder de markt over. Even wat drinken en dan weer lang wandelen naar de auto. En toch, ik besloot te bellen en te reserveren. We waren benieuwd.

Op naar Cotignac dus weer en op naar Picotte. Wát een verrassing!

We werden ontvangen door jonge mensen die ons voorgingen naar het buitenterras. Het hele interieur en exterieur was aangepakt. Licht, open, fris, vriendelijk, jong. Het terras kenden we al, maar ook dat zag er lekkerder en hipper uit. De kaart was godezijdank niet uitgebreid maar juist heel beknopt en duidelijk. We bestelden een mooie lokale wijn (Carpe Diem) en wat uit het menu.

Wat een verrassing: mooi opgemaakte borden met heerlijke gerecht. Mooi op smaak, en lokaal: de panisse was heerlijk stevig van buiten en zacht van binnen. Perfect gefrituurd. Alles klopte, alles was lekker.

Toen ik ging betalen keek ik even de keuken in: jonge mensen die prachtig koken. Ik zei dat het heerlijk was. Vrolijke, goeie stemming. En naar later bleek: George Clooney komt hier ook! Ik denk dat ik op zijn plekje heb gezeten terwijl mijn vrouw naar me keek. Ik heb niet gevraagd wat zij dacht.

Het is niet Frans goedkoop, dat was La Terrasse wel. Je weet direct als je je bord voor je ziet dat hier liefde en precisie in zit, dat kost gewoon wat. Laat je niet weerhouden: gewoon ernaartoe! Neem de tijd in Cotignac, ook al de moeite waard.

Volgende keer gaan we naar Monaco!