Supermarkten in het buitenland zijn altijd super. Ik zal altijd naar binnen gaan, rondlopen en kijken wat er allemaal is wat ik hier in Nederland niet kan krijgen. En dat is altijd veel. Van zult in Duitsland (tien soorten en smaken), het beste paprikapoeder in Boedapest (en alle worsten) tot aan topwijnen voor weinig in Italië, het is altijd een feestje.

Bij ons in het dorp is ook een supermarkt, een Intermarché. Nou ja, niet echt ín het dorp maar zo’n 500 meter erbuiten. Inclusief benzinestation, gasflessendistributieautomaat (drie maal woordwaarde) en een heuse wasserette. Gelukkig zijn er in het dorp nog een goede bakker, een topslager en een zeer minimaal uitgevoerde groentewinkel. Maar goed, ik kom dus ook in die supermarkt.

Vroeger, ooit, was het geen Intermarché maar een winkel van Les Mousquetaires. Het logo staat nog steeds op de pui.

Zul je denken, nou èn, gewoon een andere naam. Maar er is nog veel meer! Les Mousquetaires had en heeft een eigen filosofie. Wat verkocht wordt zal als dat mogelijk is lokaal geproduceerd zijn. Alleen lokale verse producten dus. Van vlees tot aan groenten. Heel anders dat Leclerc in het nabijgelegen Brignoles.

Zijn ze gek geworden? Veel is dus gewoon niet beschikbaar. Geen asperges, geen aardbeien in deze tijd van het jaar. We waren een week geleden in Carcès en ik ging boodschappen doen. Louter seizoensgroenten en dan nog van de lelijke soort ook. Paprika’s met gekke bochten en vervormingen, courgettes verschillend in grootte en vorm, paddestoelen die echt nog grondig moeten worden gereinigd. Maar ook heerlijke boudin noir. Hard te bakken maar ook leeglopen op het bord. Vlees van lokale boeren. Alleen de kippendijen komen uit -meen ik- de Gascogne. Weinig kippeboeren in Carcès. En natuurlijk de hele vissectie komt niet uit het binnenland.

Maar dus alles wat lokaal kan is lokaal en volgt de seizoenen.

Hier in Nederland zouden we zo’n supermarkt voor gek verklaren. Wij kopen asperges uit Peru en sperziebonen uit Kenia. Er zijn aardbeien! Wat denken die Fransen wel?

Inderdaad waren vooral de groenteschappen redelijk leeg vergeleken met afgelopen zomer. Maar wat is het heerlijk om gewoon met het seizoen mee te koken. Groenten te proeven die diep van smaak zijn, van de koude grond. Prei en sla eindeloos te moeten wassen omdat er steeds aarde uit blijft komen. Met als bijvangst dat de ecologische belasting ook lager is. Geen gesjouw met groenten en fruit over de wereld.

Nogmaals: in Brignoles kun je alles kopen, en meer, dan hier bij ons. Maar geef mij maar minder en beter en passend bij het seizoen. Zo gek is dat niet.

Zo vaak in de buurt maar nog niet eerder geweest. Wat een prachtige stad is dit. We kwamen met de auto uit Florence, en na 1.168 tunnels waarin gereden werd alsof de dood moest worden ingehaald reden we Menton binnen. Een leuk, wat gedateerd hotel, auto geparkeerd en toen ‘s avonds na het eten de stad in.

Hier is de sfeer volstrekt mediterraan tussen Italië en Frankrijk in. Relaxt, opgetogen, vriendelijk en vooral diep diep zuidelijk. Je moet hier geen haast hebben, je moet van lekker eten houden en vooral van mensen. Een beetje zitten, een beetje mensen kijken. Jong maar vooral ook heel veel oud. De gemiddelde leeftijd ligt hier hoog. Schuifelend, vaak met een aangelijnd hondje dat ook de beste tijd heeft gehad.

Ik moest denken aan het boek met de mooie titel Three fat women of Antibes. De sfeer daarin en de mooie combinatie van mensen. Hier maak je het gewoon mee.

En als je iets wegloopt op het strand van de stad af, dan zie je in volle glorie hoe mooi en betoverend Menton is.

Ik ga er zeker nog een keer naartoe.