Eens een keer geen Provence, geen Carcès maar de westkust van Frankrijk genomen. Vanuit Bordeaux verder door naar het zuiden kwamen we aan in Biarritz. Nooit eerder geweest en ik was benieuwd. We hadden een huis gehuurd voor twee nachten, dus bij aankomst begon het wachten op de mevrouw met de sleutel. Na anderhalf uur werd het me te gortig en ging wéér bellen. Mopperend ‘we zijn in Frankrijk’.

Tja, we stonden bij het verkeerde adres. Op met ratelende koffers naar het juiste adres en daar wachtte geduldig de mevrouw met de sleutel.

Vooraf had men mij gewaarschuwd: Biarritz was ooit prachtig maar is nu volop vergane glorie. En dat bleek ook zo te zijn. Wel vergane glorie in heel goede staat overigens. Het bleek meer een memoriaal te zijn voor een voorbije tijd, die nog parmantig en levendig de vinger opsteekt om te zeggen ‘ik ben er nog’. Wat is het een mooi en fijn stadje.

We hebben ons suf gelopen en kwamen natuurlijk aan zee uit. Daar voel je dat dit een andere zee is dan bij de Provence. Ruiger, groter, de zeelucht kwam ons tegemoet. De stranden waren vol. Jong en oud, alles door elkaar. Het was druk. Het was overal druk, maar wel op een gezellige relaxte manier. De sfeer deed me denken aan Nazaré in Portugal, een beetje een surfsfeer. Top dus.

’s Avonds zochten we een restaurant en liepen het centrum in. Volop vreetschuren kwamen we tegen. In een straatje, de Rue du Centre, was een tentje waar het heel rustig was. Paar tafeltjes voor de deur. Japans! Het is lang geleden dat ik zo lekker Japans heb gegeten als daar bij OKO. Zelfs de wijn was top.

Waar je vooral aan ziet dat het ooit een belangrijke badplaats was voor de welgestelden, zijn de gebouwen. Grote voorname hotels, een casino, musea, alles is een voorbije stijl. Prachtig tegen een blauwe lucht maar voorbij. Daar is het stil. Wat er voor in de plaats is gekomen is de drukte van de restaurantjes, de cafés, de snelle hap. Maar ook daar alles op een relaxte manier.

Voor mij is Biarritz een verrassing geweest. Ik voelde me er volop thuis en wil er zo weer naartoe. ’s Morgens tussen de markthallen ontbijten en een beetje mensen kijken, overdag een beetje winkelen en ergens wat drinken. Wandelen langs de promenade, door het park, uitkijken over zee. La Mer.

De vergane glorie klopt niet. Er is een nieuwe modernere glorie voor in de plaats gekomen. Met hier en daar een teken van vervlogen tijden.

Prachtig.