Het is eind april, en terwijl ik dit schrijf lees ik een bericht over hagel in Nice. In april. Nu heb ik al veel meegemaakt in deze tijd, maar dit is best uitzonderlijk.

In de Provence zijn deze maanden (maart, april en mei) vaak nat. Ik herinner me de weken in mei in Carcès dat het dag in, dag uit regende. Groeizaam weer.

Waar ik nu ben is het niet echt groeizaam. Het sneeuwt al drie dagen. De laatste 24 uur zo’n 20 cm.

Waar ik ben? Val Thorens, op 2300 meter hoogte.

Toen we aankwamen was het prima weer. Het gezin plus aanhang ging ski’s en schoenen huren en de volgende ochtend om 9 uur ging iedereen de piste op. Vriendin van zoon in een klasje en de rest ging er vandoor. Ik niet. Ik ski niet. Wat geen enkel probleem is want wat is het lekker om in de kou rond te lopen. Te genieten van de sfeer, de kou en de geur van sneeuw. Ik kan het iedereen aanraden. Wintersport is mooi, ook als je niet meedoet. Ik heb hier al eens over geschreven.

Andere jaren waren we hier eerder, maar het is niet anders dan dit. Laat in het seizoen genieten van dit mooie land. Volgens de skiërs sneeuwt het teveel en te hard maar ze zijn wel de hele dag op pad.

Ik lees, ik ga naar de gym, ik ga het dorp in. Dat dorp is niet heel veel hier. Je bent er in een kwartier doorheen en waar ik normaal op een terras geniet van een glas wijn, gaat dat nu niet door. Het is 7° onder nul en het sneeuwt inderdaad de hele dag.

Doet er niet toe. De baguettes zijn weer top, de mensen zijn relaxed en vriendelijk en in het appartement is een goede keuken. Vanavond cassoulet en een mooie wijn.

Ik weet werkelijk niet wat de mens nog meer wil.