Mijn geliefde in mijn armen, we liepen

langs

de paden waaraan de graven lagen,

grijs in hun ongereptheid, de stenen

de bakens

die leidden ons de weg,

hier op deze plek,

waar des mensen rust een aanvang vindt,

lagen reeds vele stappen, van jaren her,

hoe vaak al -onder een winterse lucht- 

had ik hier gelopen,

de wolken braken open, toen ik hier

met mijn geliefde liep,

in mijn armen hield ik haar, zacht,

het grind knerpte onder de zolen

voor immer verscholen in mijn hart

is zij nu: ik heb zolang gewacht.

Ik heb gelopen met mijn geliefde 

tot aan de opening in de donkere grond,

o teer beminde, ik was verwond

toen ik je aan de aarde toevertrouwde,

ik heb je gedwongen teruggegeven,

jouw leven staat nu eeuwig stil

in mijn hart besloten:

in brons gegoten ben jij mijn mal,

tot ik mij op een dag bij je voegen zal. 

Hier in dit leven zijn wij alleen

geboren tot niets

wat rest: een leven in steen

voorzichtig als blind

de stok vooruit, stekend in zand lopend de

weg

naar een afgrond die leven heet.

O, dwaas, niet de vrouwenhand:

de tijd, de tijd,

maakt ons leven tot een dragen

niet het antwoord,

maar het vragen is wat leidt

tot rusteloos zoeken

tot wroeten in gevallen bladeren.

Ik houd Uw ogen

een grenzeloze 

              eeuwigheid

is met U gegleden 

tussen mij 

en mijn verleden,

in deze wereld

waar het andere is,

heeft hij ons

aan elkaar beloofd.

Hoe ik over BOA’s of politie met een religieus kledingstuk denk heb ik al eens geschreven en mijn standpunt is duidelijk: tegen.

In de huidige discussie in Amsterdam is iets vreemds aan de hand. Lees onderstaand artikel eens:

Hoewel er veel op tegen is, acht het bestuur van Amsterdam de handhavers professioneel en onpartijdig genoeg om hun werk te doen, ongeacht hun uiterlijk.

Het argument is dus: zij die tegen zijn hebben een mening maar die mening is niet juist want wij denken dat de BOA’s hun werk gewoon goed gaan doen. Mind you, BOA’s die hun geloof belangrijker vinden dan de seculiere staatsinrichting in Nederland.

Het vreemde, of oneigentijdse, van deze mededeling, is dat we in een tijd leven waarin oordelen net andersom zijn. Als er iemand is die claimt dat het gedrag van een persoon ‘grensoverschrijdend’ (een volstrekt niet nauwkeurige term) is, dan krijgt de claimer altijd gelijk. Dat wil zeggen dat de grensoverschrijder een fors probleem heeft en aan moet tonen dat het niet klopt.

Terug naar de religieuze BOA’s: daar wordt nu tegengesteld geredeneerd: als ik claim dat het dragen van een religieus hoofddeksel grensoverschrijdend is, wat ik vind, dan wordt mij gevraagd uit te gaan van het goede en het juiste en niet zo te zeuren.

Blijkbaar worden argumenten wisselend gebruikt om een doel te dienen en niet als vaststaand ethisch argument. Zoals het ons uitkomt, zo praten we. Met het bestuur van Amsterdam voorop.

Disclaimer: ik poneer hier wel een mening over hoofddeksels, niet over grensoverschrijders.