Het is oktober. En waar het normaal een nog warme week is in de Var, is het dat dit jaar niet. De temperatuur is flink gedaald, ’s nachts is het zeker fris, en het is bewolkt. Niets van de zonovergoten l’été Indien dit jaar.

In oktober zijn we nog altijd een week in Carcès om de boel op te ruimen en de luiken te sluiten voor de winter. In de winter wil mijn vrouw hier niet zijn. Deprimerend. En dus zijn we hier dit jaar opnieuw. Niet zo heel lang. Er waren eerst andere dingen te doen en steden te bezoeken.

Goed, Carcès dus.

In het najaar heerst hier een heerlijke stilte voor wie daarvan houdt. De hectiek van de zomer is verdwenen. Zelfs de dinsdagmarkt in Cotignac is heel relaxed. Je kunt gewoon parkeren op het grote parkeerterrein en niet drie kilometer verderop langs de weg. Er zijn wat toeristen, maar niet zo heel veel. In Carcès komen altijd al vrij weinig toeristen en nu is het nul. Het dorp is weer overgenomen door de lokale bewoners. En dat merk je.

Het terras van Bar Le Central is halfleeg en de eigenaar bedient op halve snelheid. Heel relaxed en super vriendelijk. Pizza eten bij Seb et Patou is ook al zo relaxed. Seb maakt grapjes, loopt zingend door de zaak en brengt zelf de pizza’s aan tafel. Zelfs Patou, mager en meestal grijs en grauw van het harde werken heeft plezier. De vrouw bij de bakker is zomaar aardiger dan anders en maakt grapjes.

Het is voorbij die mooie zomer.

De enige zorgen die er zijn zijn over het weer. Te lang al geen regen, geen echte regen. Uit de kraan komt nog steeds een heel dun straaltje water. Dat was deze zomer al zo en nu nog steeds. Afgeknepen om zuinig te zijn. Een hele dag is er niet eens water, probleempje in de waterleiding. Het zwembad is afgekoeld en als ik ga zwemmen voor het als ijstherapie. Rillend en verfrist loop ik ’s avonds laat weer naar binnen. Mijn avondzwemmen zit er weer op.

En zo gaan de dagen voort.

We bergen alle meubelen binnen op. De potplanten zetten we bij elkaar in een hoek tegen het huis. We sluiten de luiken, barricaderen die aan de binnenkant (ooit een inbraak gehad) en trekken de deur achter ons dicht. In de auto naar Marseille voor de terugvlucht.

Ik rij het erf af, mijn vrouw sluit het hek en we rijden de berg af. Het gaat regenen. Bij Aix regent het heel hard. Iedereen rijdt rustig. Als we auto hebben ingeleverd lopen we naar Terminal 1A en op dat moment breekt de zon door de wolken. Ik moet denken aan dat nummer van Reinhard May. Het zit er weer op voor dit jaar.

Zelfs op het vliegveld is het extreem rustig. We gaan weer naar Nederland.

Een lichte weemoed overvalt me.