Afgelopen week mocht ik jurylid zijn bij een hackathon. Zo’n 80 professionals waren in de buurt van Barcelona bij elkaar gekomen om in drie dagen een nieuw serviceconcept te bedenken, te ontwerpen en te pitchen. Alles gehost door Eurapco, waar ik sinds kort een rol mag spelen.

Op woensdag kwamen we aan. Een mooi park met een goede infrastructuur. Die woensdag stond een college design thinking op het programma. Zorgen dat er een common ground was voor iedere deelnemer. Adam Royalty, nomen est omen, verzorgde dat op een topmanier: veel praktijk gemengd met theorie. Het was mooi te zien hoe zoveel mensen zo snel bij elkaar gebracht waren en direct de diepte in gingen. Goede sfeer ook.

De centrale lokatie was een kerk. De Lieve Heer hing ondersteboven aan de deur, dat dan weer wel.

De dag erna, donderdag, waren de tien teams heel geconcentreerd aan het werk om een nieuw concept te bedenken. Het moest gaan over gezondheid, wellbeing, milieu of sustainability. Dat was de enige beperking. Oh, en het moest presentabel zijn. Als het kon met iets van een pretotype.

Tussendoor waren er allerlei workshops waarbij per team een delegatie aanwezig mocht zijn. Geen afleiding voor het hele team dus. Gewerkt moest er worden.

De jury zou de volgende dag, vrijdagochtend, een oordeel vellen over alle pitches. Het winnende team kreeg een heuse beker!

Donderdagavond werkten sommige teams tot elf uur door om daarna in de bar los te gaan op karaoke. Ten minste: de Nederlanders in het gezelschap en dan ook nog eens voornamelijk Nienke, een van de toppers, en ik. Dat was nodig na zoveel hard werken.

En toen was het vrijdag.

Ik ontbijt altijd vroeg en nu zag ik rond zeven uur al teams aan het werk! Men was goed gespannen. Om half negen begon de eindsessie, het pitchevent. Ik liep de kerk in en kon het harde werken ruiken. Mooi.

Het pitchevent

De sfeer was opgewekt en opgewonden.

Het eerste team betrad het podium en kreeg in totaal vijftien minuten. Presenteren en vragen beantwoorden. Eerste zijn is altijd moeilijk: er is nog geen vergelijk, iedereen moet er nog inkomen en jij staat daar op het podium. Was een aardige pitch maar er waren nog teveel losse eindjes. Veel te veel. Dat was ook het commentaar vanuit de jury. Veel energie en lol, aan de zakelijke kant had het wat gedegener gemogen. Ik zei dat ik er mijn geld niet in zou steken op dit moment.

Applaus!

Team twee. Ah, hier zat al meer body in. Concept was goed uitgewerkt tot aan het verdienmodel. Het ging om een app waarmee de klant iets kon en waarmee het klimaat werd geholpen. Een mooi vormgegeven app in Figma. Alles erop en eraan. De gebruiker, een SME, kon laagdrempelig aangeven wat er al gedaan werd en hoeveel er nog moest gebeuren. Een soort scoremeter. Op de vraag vanuit de jury naar het hoe, wat, wie, waarom en tot welk doel kwam het antwoord dat daar AI zou worden ingezet.

Team drie. Weer een mooie presentatie en weer tot aan het moment van waarde toevoegen aan de klant en upselling. Op de vraag waarmee men dan ging verdienen en hoe de klant tevreden zou zijn en zou blijven, was het antwoord dat men dat met AI ging oplossen.

Team vier. Hetzelfde verhaal met eenzelfde uitkomst: AI zou uiteindelijk het antwoord zijn op alle openstaande einden.

AI als God

We hadden alle pitches kunnen afwachten maar ik vroeg de microfoon. Ik zei dat in vervlogen tijden de mens als het tegenzat en op zoek was naar belangrijke antwoorden, God aanriep. De panacee voor al uw problemen. Het leven werd fuzzy, de uitkomst onzeker en vooral bedreigend en men vroeg bijstand vanuit de Hemel.

Die God heet nu AI. Hier op dit event riep met AI aan bij alle onduidelijkheden en onvolkomenheden. En dat is opmerkelijk omdat je eigenlijk roept dat je nog geen idee hebt en dus maar wat roept. Dat je nog geen idee hebt is helemaal niet erg. Zie maar eens in drie korte dagen tot een werkend concept te komen. Dat is een hels karwei. Maar benoem dat gewoon. Zeg dat je nog niet weet, dat je de dienst nog niet hebt. Dat je daar nog aan moet werken et cetera. Zeg in ieder geval niet dat AI dat allemaal gaat regelen.

Dat was mijn boodschap. Daarna kwamen de overige teams in hun pitch gewoon terug op AI als antwoord op al uw vragen. Behalve het winnende team.

De pitchers stonden niet alleen overigens. In de politiek wordt al snel verwezen naar AI als het gaat om bijvoorbeeld besparingen in de zorg. Het gaat maar door. Het echte probleem is dat mensen zich zo onnauwkeurig uitdrukken waardoor het lijkt alsof je een zinvolle uitspraak doet terwijl dat niet zo is. AI is zo onduidelijk dat je niets zegt. Wat ga je ermee doen, waarom doe je dat, hoe werkt dat dan en wat komt eruit waarmee je verder kunt. En belangrijk: kun je dat ook echt bouwen en realiseren?

De winnaars

We hebben het er toen bij gelaten. Ieder team deed een pitch en iedere keer waren we als jury onder de indruk van de creativiteit van de teams en de kwaliteit van de pitches. Dat dit in netto anderhalve dag mogelijk is. We kwamen ook tot het inzicht dat als je professionals anderhalve dag de tijd geeft, het af is. Als je de drie weken geeft idem.

De winnaars hadden een app ontworpen die supersimpel was inclusief een pretotype: een doos met daarop een aantal buttons. Je zag direct wat het idee was. Mooie wireframes in Figma en AI was niet nodig omdat het peer-to-peer communicatie betrof. Een dienst zonder God dus.

Ik kijk terug op drie geweldige dagen. De sfeer, de creativiteit, de lol, de concentratie, alles klopte. Goed georganiseerd tot in de puntjes en zeer gemotiveerde professionals. Ik kijk uit naar de volgende hackathon.

Waar ik ook naar uitkijk is dat we ons meer gaan verdiepen in AI. Dat we voorbij de hype kijken en ons niet verliezen in of apocalyptische beelden of hieperdepiep hoera onrealistische Heilanduitspraken. We doen het al millennia zonder AI en de wereld en mens worden niet opeens anders of beter.

Als laatste een cryptogram

Haal de vrouw uit de G’d der Hebreeën en je krijgt AI (6 letters).