Last week, I had the privilege of being a jury member at a hackathon. Around 80 professionals gathered near Barcelona to ideate, design, and pitch a new service concept within three days. The event was hosted by Eurapco, that I recently joined.

We arrived on Wednesday at a beautiful park with excellent infrastructure. Design thinking was on the agenda for that Wednesday. The goal was to establish a common ground for all participants. Adam Royalty, nomen est omen, delivered an outstanding session, combining theory with practical examples. It was impressive to see so many people come together quickly and delve deep into the subject matter. The atmosphere was also great.

The central venue was a church. The image of the Lord was hanging upside down on the door, interestingly enough.

The following day, Thursday, the ten teams were fully focused on creating a new concept. It had to revolve around health, well-being, environment, or sustainability. That was the only restriction. Oh, and it had to be presentable, preferably with some form of a pretotype.

In between, there were various workshops attended by a delegation from each team. There were no distractions for the entire team; they had to work.

The jury was scheduled to judge all the pitches the next day, Friday morning. The winning team would receive a glittering prize, a trophy!

On Thursday evening, some teams worked until eleven o’clock and then headed to the bar for karaoke. At least the Dutch participants, mainly Nienke, one of the top performers, and myself, took part. It was necessary after working so hard.

And then it was Friday.

I always have an early breakfast, and around seven o’clock, I saw teams already working! Everyone was quite tense. The final session, the pitch event, started at half past eight. As I entered the church, I could smell the hard work. It was beautiful.

The pitch event

The atmosphere was lively and excited.

The first team took the stage and had a total of fifteen minutes. They presented and answered questions. Being the first is always challenging: there is no point of comparison yet, everyone is still getting into it, and there you are, on the stage. The pitch was decent, but there were too many loose ends. Too many, indeed. That was also the feedback from the jury. There was a lot of energy and fun, but the business side could have been more solid. I mentioned that I wouldn’t invest my money in it at this moment.

Applause!

Team two. Ah, this one had more substance. The concept was well-developed, including the revenue model. It was about an app that allowed customers to do something while helping the climate. The app was beautifully designed in Figma, with all the necessary features. The user, an SME, could easily indicate what had already been done and how much more needed to be done. A kind of score meter. When the jury asked about the how, what, who, why, and the ultimate goal, the answer was that AI would be employed.

Team three. Another impressive presentation, leading up to the value added to the customer and upselling. When asked how they would earn money and ensure customer satisfaction and loyalty, the answer was through AI.

Team four. The same story with the same outcome: AI would eventually be the answer to all outstanding issues.

AI as God

We could have waited for all the pitches, but I requested the microphone. I stated that in bygone times, when things were going wrong and people were searching for important answers, they called upon God. The panacea for all your problems. Life became fuzzy, the outcome uncertain, and mostly threatening, and people sought assistance from Heaven.

That God is now called AI. Here at this event, AI was invoked to address all uncertainties and imperfections. And that is remarkable because essentially you’re admitting that you have no idea and are just making things up. Not having an idea is not a problem at all. Just acknowledge it. Say that you don’t know yet, that you don’t have the solution. That you still need to work on it, and so on. But at least don’t claim that AI will take care of it all.

That was my message. Afterward, the remaining teams in their pitches all came back to AI as the answer to all your questions, except for the winning team.

The pitchers were not alone in this regard. In politics, for example, AI is quickly referenced when it comes to cost savings in healthcare. It goes on and on. The real problem is that people express themselves so imprecisely, making it seem like they are making meaningful statements when they are not. AI is so ambiguous that it says nothing. What are you going to do with it, why are you doing it, how does it work, and what results can you achieve with it? And importantly, can you actually build and realise it?

The winners

We left it at that. Each team presented their pitch, and each time, as the jury, we were impressed by the creativity of the teams and the quality of the pitches. It’s amazing that this is possible in just one and a half days. We also realized that if you give professionals a day and a half, they can get it done. The same goes if you give them three weeks.

The winners had designed a super simple app, including a pretotype: a box with a few buttons on it. You could immediately grasp the idea. Beautiful wireframes in Figma, and AI was not necessary because it involved peer-to-peer communication. A service without God, so to speak.

I look back on three amazing days. The atmosphere, the creativity, the fun, the concentration—everything was perfect. It was well-organized down to the smallest detail, with highly motivated professionals. I’m looking forward to the next hackathon.

What I also look forward to is delving deeper into AI. We need to look beyond the hype and not get lost in apocalyptic images or unrealistic Savior-like statements of jubilation. We have been doing fine without AI for millennia, and the world and humanity don’t suddenly become different or better.

A cryptogram to end with

Remove the woman from the G’d of the Hebrews, and you get AI (6 letters).

Afgelopen week mocht ik jurylid zijn bij een hackathon. Zo’n 80 professionals waren in de buurt van Barcelona bij elkaar gekomen om in drie dagen een nieuw serviceconcept te bedenken, te ontwerpen en te pitchen. Alles gehost door Eurapco, waar ik sinds kort een rol mag spelen.

Op woensdag kwamen we aan. Een mooi park met een goede infrastructuur. Die woensdag stond een college design thinking op het programma. Zorgen dat er een common ground was voor iedere deelnemer. Adam Royalty, nomen est omen, verzorgde dat op een topmanier: veel praktijk gemengd met theorie. Het was mooi te zien hoe zoveel mensen zo snel bij elkaar gebracht waren en direct de diepte in gingen. Goede sfeer ook.

De centrale lokatie was een kerk. De Lieve Heer hing ondersteboven aan de deur, dat dan weer wel.

De dag erna, donderdag, waren de tien teams heel geconcentreerd aan het werk om een nieuw concept te bedenken. Het moest gaan over gezondheid, wellbeing, milieu of sustainability. Dat was de enige beperking. Oh, en het moest presentabel zijn. Als het kon met iets van een pretotype.

Tussendoor waren er allerlei workshops waarbij per team een delegatie aanwezig mocht zijn. Geen afleiding voor het hele team dus. Gewerkt moest er worden.

De jury zou de volgende dag, vrijdagochtend, een oordeel vellen over alle pitches. Het winnende team kreeg een heuse beker!

Donderdagavond werkten sommige teams tot elf uur door om daarna in de bar los te gaan op karaoke. Ten minste: de Nederlanders in het gezelschap en dan ook nog eens voornamelijk Nienke, een van de toppers, en ik. Dat was nodig na zoveel hard werken.

En toen was het vrijdag.

Ik ontbijt altijd vroeg en nu zag ik rond zeven uur al teams aan het werk! Men was goed gespannen. Om half negen begon de eindsessie, het pitchevent. Ik liep de kerk in en kon het harde werken ruiken. Mooi.

Het pitchevent

De sfeer was opgewekt en opgewonden.

Het eerste team betrad het podium en kreeg in totaal vijftien minuten. Presenteren en vragen beantwoorden. Eerste zijn is altijd moeilijk: er is nog geen vergelijk, iedereen moet er nog inkomen en jij staat daar op het podium. Was een aardige pitch maar er waren nog teveel losse eindjes. Veel te veel. Dat was ook het commentaar vanuit de jury. Veel energie en lol, aan de zakelijke kant had het wat gedegener gemogen. Ik zei dat ik er mijn geld niet in zou steken op dit moment.

Applaus!

Team twee. Ah, hier zat al meer body in. Concept was goed uitgewerkt tot aan het verdienmodel. Het ging om een app waarmee de klant iets kon en waarmee het klimaat werd geholpen. Een mooi vormgegeven app in Figma. Alles erop en eraan. De gebruiker, een SME, kon laagdrempelig aangeven wat er al gedaan werd en hoeveel er nog moest gebeuren. Een soort scoremeter. Op de vraag vanuit de jury naar het hoe, wat, wie, waarom en tot welk doel kwam het antwoord dat daar AI zou worden ingezet.

Team drie. Weer een mooie presentatie en weer tot aan het moment van waarde toevoegen aan de klant en upselling. Op de vraag waarmee men dan ging verdienen en hoe de klant tevreden zou zijn en zou blijven, was het antwoord dat men dat met AI ging oplossen.

Team vier. Hetzelfde verhaal met eenzelfde uitkomst: AI zou uiteindelijk het antwoord zijn op alle openstaande einden.

AI als God

We hadden alle pitches kunnen afwachten maar ik vroeg de microfoon. Ik zei dat in vervlogen tijden de mens als het tegenzat en op zoek was naar belangrijke antwoorden, God aanriep. De panacee voor al uw problemen. Het leven werd fuzzy, de uitkomst onzeker en vooral bedreigend en men vroeg bijstand vanuit de Hemel.

Die God heet nu AI. Hier op dit event riep met AI aan bij alle onduidelijkheden en onvolkomenheden. En dat is opmerkelijk omdat je eigenlijk roept dat je nog geen idee hebt en dus maar wat roept. Dat je nog geen idee hebt is helemaal niet erg. Zie maar eens in drie korte dagen tot een werkend concept te komen. Dat is een hels karwei. Maar benoem dat gewoon. Zeg dat je nog niet weet, dat je de dienst nog niet hebt. Dat je daar nog aan moet werken et cetera. Zeg in ieder geval niet dat AI dat allemaal gaat regelen.

Dat was mijn boodschap. Daarna kwamen de overige teams in hun pitch gewoon terug op AI als antwoord op al uw vragen. Behalve het winnende team.

De pitchers stonden niet alleen overigens. In de politiek wordt al snel verwezen naar AI als het gaat om bijvoorbeeld besparingen in de zorg. Het gaat maar door. Het echte probleem is dat mensen zich zo onnauwkeurig uitdrukken waardoor het lijkt alsof je een zinvolle uitspraak doet terwijl dat niet zo is. AI is zo onduidelijk dat je niets zegt. Wat ga je ermee doen, waarom doe je dat, hoe werkt dat dan en wat komt eruit waarmee je verder kunt. En belangrijk: kun je dat ook echt bouwen en realiseren?

De winnaars

We hebben het er toen bij gelaten. Ieder team deed een pitch en iedere keer waren we als jury onder de indruk van de creativiteit van de teams en de kwaliteit van de pitches. Dat dit in netto anderhalve dag mogelijk is. We kwamen ook tot het inzicht dat als je professionals anderhalve dag de tijd geeft, het af is. Als je de drie weken geeft idem.

De winnaars hadden een app ontworpen die supersimpel was inclusief een pretotype: een doos met daarop een aantal buttons. Je zag direct wat het idee was. Mooie wireframes in Figma en AI was niet nodig omdat het peer-to-peer communicatie betrof. Een dienst zonder God dus.

Ik kijk terug op drie geweldige dagen. De sfeer, de creativiteit, de lol, de concentratie, alles klopte. Goed georganiseerd tot in de puntjes en zeer gemotiveerde professionals. Ik kijk uit naar de volgende hackathon.

Waar ik ook naar uitkijk is dat we ons meer gaan verdiepen in AI. Dat we voorbij de hype kijken en ons niet verliezen in of apocalyptische beelden of hieperdepiep hoera onrealistische Heilanduitspraken. We doen het al millennia zonder AI en de wereld en mens worden niet opeens anders of beter.

Als laatste een cryptogram

Haal de vrouw uit de G’d der Hebreeën en je krijgt AI (6 letters).

Wat een mooi weekeinde was het weer vorige week. Veel buiten, en op Tweede Pinksterdag mijn jaarlijkse ritje naar het Broederplein. Dit jaar met mijn jongste zoon (18). Op naar de boekenmarkt. In de zon de Slotlaan af langs de paar winkels die open zijn. Blij met de terrassen die er zijn en waar nu al mensen genieten van een drankje. Zeist heeft best wat leven in zich. Door langs het Walkartpark, voorzichtig de weg over en dan naar links. Het Broederplein. Badend in de zon.

Sinds we in Zeist wonen, 1998, kom ik hier. Waar boeken zijn, ben ik. Overal waar ik kom zal ik op zoek gaan naar een boekhandel, een boekenmarkt, een plek waar ik in ieder geval boeken kan zien, ruiken en voelen. Zo heb ik al heel wat mogen zien. Van Dussmann in Berlijn, waar hele kasten gevuld zijn met het werk van een filosoof (Kant bijvoorbeeld), tot aan de boekhandel van Havanna, waar de schamele verzameling plat op een aantal tafels lag uitgestald om het toch iets te laten lijken. En niet te vergeten de beste boekhandel die ik ken, Kramer & Van Doorn.

Een boek is een wonderlijk voorwerp wat er niet altijd is geweest. Sinds de vijftiende eeuw kunnen we over boeken beschikken. Het is echt een ding, een voorwerp. Je houdt het vast, je ruikt eraan, je opent het en je voelt het papier. Soms glad, meestal met een korreltje erin. Je ziet een bladspiegel, je krijgt een gevoel voor het ritme van de tekst en je leest de openingszin. “Ik was achttien toen er gebeld werd”, bijvoorbeeld. Of “De portier was blind”. Zinnen die je nooit meer vergeet en die je het verhaal inzuigen.

En vanaf dat moment ben je in een andere wereld. Een wereld van de verbeelding of verduidelijking. Van poëzie tot filosofie en wiskunde. ’s Avonds in bed een mooi kookboek lezen en denken over lekker eten met vrienden of terugdenken aan dat ene restaurant in Gerona.

Maar ook zonder zo’n ankerpunt is lezen fantastisch. Over nieuwe dingen bijvoorbeeld. Een nieuwe filosoof, een land, een gerecht, de getallentheorie van Erdös, noem maar op.

Een boek is de deur naar een wereld achter onze zichtbare wereld. Volstrekt anders dan bijvoorbeeld een film of -tegenwoordig- een reel. Daarbij moet je het verhaal volgen en kun je je fantasie thuislaten.

Ik word dus ook altijd aangetrokken tot boeken. Ook als ik bij mensen op bezoek ben kijk ik altijd of er überhaupt boeken zijn en, zo ja, welke dan. Er zijn mensen die onderscheid maken tussen leesboeken en andere boeken. Iets dat ik nooit heb begrepen. En als mensen zeggen dat ze een e-reader hebben, antwoord ik altijd dat zij dus van tekst houden maar niet van boeken. Hoe tactiel is die ervaring dan?

Ik heb, kortom, nogal wat meningen met betrekking tot boeken. Beetje pedant wel.

Terug naar Tweede Pinksterdag.

Wat een deceptie. Stom, want ik had het kunnen zien aankomen. Heel weinig kraampjes met boeken, wel veel kraampjes met kunst en huisvlijt. Ik kan me nog herinneren dat het plein vol stond met kraampjes aan beide kanten van het pad. Dat het een drukte van belang was. Mannen van zekere leeftijd met een linnen tasje aan de schouder die kraam na kraam leegkochten. Altijd iets van je gading. Ooit ben ik nog Martin Ros tegen het lijf gelopen. Ik kende hem vaag uit Amsterdam en groette hem. Geen tijd, haastig door voordat een ander dat ene boek voor zijn neus wegkaapte. Die sfeer.

Het is voorbij.

Wat rest zijn wat rustig wandelende mensen die hier en daar even stilstaan. Het viel me op hoe druk het was bij de strips. Guust, Rik Ringers, Storm, Suske en Wiske. Mannen die erin stonden te zoeken naar die ene uitgave die nog ontbreekt. Ik heb ‘Rik Ringers en het Raadsel van Porquerolles’ gekocht. Nostalgie en heimwee naar dat mooie eiland. En ook nog twee boeken over Picasso.

Voor de grap heb ik een foto gemaakt van mijn zoon die een boek openslaat. Tegen de man van de kraam zei ik dat ik die in onze gezinsapp zou plaatsen als wonderbaarlijk moment. Hij leest namelijk nooit een boek. Hij leest Youtube en Google.

Hij zal niet de enige zijn. Er worden nog steeds boeken verkocht, dat weet ik. Het boek als hebbeding, als curiositeit, als aanvulling op de verzameling, als goedmaker voor die ene keer dat je dat ene boek hebt laten liggen en nu terugvindt op de markt, dat boek houdt op te bestaan vrees ik. En als er al tweedehands wordt gekocht, dan via Marktplaats of Catawiki.

Het is zoals het is. Het Broederplein heet op een dag ‘De Kunstmarkt’ met in een hoekje nog plek voor een of twee boekhandelaren.

In die hoek kun je me dan vinden. En ik denk dat ik er weer iets vind waar ik nou net naar op zoek was.

Ik ga door tot de boeken op zijn. Of ik.

(*) ook gepubliceerd op https://www.zeistermagazine.nl/mannenmeteenlinnentasje

 

Er is al heel veel gezegd en geschreven over de dommigheden van deze mevrouw. Dat je het lidmaatschap van de Provinciale Staten ziet als een dingetje, zoals bestuurslid worden van de speeltuin is natuurlijk heel onnozel. Dat je niet beseft wat het is om volksvertegenwoordiger te zijn is dat ook. Dat je denkt dat je je stem kunt terugdraaien, duidt op een niveau van domheid dat zijn weerga niet kent. Soit dus.

De vraag is veel meer hoe deze mevrouw op deze belangrijke plek is terechtgekomen. Zij zal zeker niet de enige zijn, die zonder enige intellectuele bagage volksvertegenwoordiger is. Sterker nog, je hoeft maar een debat in de Tweede Kamer te volgen om te concluderen dat domheid evenredig verdeeld is over de bevolking. Maar hoe komen deze mensen op die plek terecht.

Want laten we eerlijk zijn: het hoogste ambt in Nederland is volksvertegenwoordiger. Jij bent wetgever, jij bepaalt het leven van velen, jij bepaalt de richting van het land, jij hebt -kortom- de macht. Kabinetten, colleges voeren uit wat jij hebt besloten. Het is dus geen stage of ingroeifunctie waarbij je wel ziet waar het schip strandt.

Dat er hele partijen met idioten een plek krijgen, is een gevolg van ons kiesstelsel. Daarin kan iedere gek een partij oprichten en nog gekozen worden ook. Zo komen we aan het bruine schuim dat FvD heet, zo komen we ook aan BBB. Een partij met een gezellig voorkomen, tot je het program leest en let op het stemgedrag in de Kamer. Dan blijkt het allemaal niet zo heel gezellig meer. Maar dat gaat over hele partijen.

Hoe kan het dat het zo fout kan gaan binnen GroenLinks? Waarbij ik moet aantekenen dat het echt iedere andere gevestigde partij had kunnen zijn?

In mijn waarneming is er iets fundamenteel veranderd in de loop der decennia: de ballotage.

In mijn jonge jaren was ik actief in de politiek. Ik ging naar vergaderingen van de afdeling en daar kwam ik al mensen tegen met tomeloze ambitie. Die vielen op en gingen vervolgens over naar het district. Als dat heel goed ging, kwamen ze op de lijst voor de gemeenteraad. Soms werden ze gekozen en konden ze op termijn wethouder worden. Als dat goed ging was een plek op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer mogelijk. Werd de partij ooit deel van de regering kon het zomaar zijn dat je staatssecretaris of minister werd. Die reis kon vele vele jaren duren. In die jaren leerde je het politieke bedrijf van haver tot gort kennen. De stroperigheid, de mogelijkheden, de spelletjes, de regels, je leerde precies wat je waar kunt en moet doen om je overtuigingen vorm te geven in besluiten en wetten.

Als je op een belangrijke plek kwam kon je het ook aan. Nu zijn er mensen die dat allemaal onzin vinden, dat het een kartel is et cetera. Zal wel, is het misschien ook. Zoals er ook een kartel van vrachtwagenchauffeurs, stukadoors, tandartsen, oncologen, loodgieters bestaat. Van beroepen waar je wat moet kunnen voor je het mag uitoefenen.

Dat is dus het verschil met de politiek. Daar hoef je inmiddels niets meer te kunnen om toch aan de macht te komen. Dat klinkt heel democratisch maar dat kan ook leiden tot ongelukken.

Hoe kun je ervoor zorgen dat de mensen die op een lijst komen ook echt wat kunnen? De tijd van de ouderwetse partijtijger is voorbij, dus zal er iets anders moeten worden gevonden om sterng en rechtvaardig te zijn. Hoe dan?

Ik heb het antwoord niet. Ik weet wel dat je meer tijd moet nemen voor je iemand toelaat op je lijst. Altijd kijken wie het is, wat iemand meebrengt aan bagage, hoe slim iemand is, hoe scherp, hoe ambitieus. Dat kost tijd, dat betekent investeren vanuit de partij en vanuit de kandidaat. Dat GroenLinks iemand toelaat die niet weet wat de gevolgen van een stem zijn en daarna ook denkt dat je die stem weer kunt intrekken en wijzigen, dat zegt iets over de persoon in kwestie maar het zegt ook veel over GL.

Jesse mag zich zorgen maken, en Attje intussen ook. Goed aflopen doet dit niet. Er zijn geen winnaars, louter verliezers.